het nieuws
Ik was onlangs écht ziek. Dat wil zeggen: het bleek ook uit de leverwaarden in mijn bloed. Ik ben daar altijd serieus blij mee, want dan zit het in ieder geval niet tussen mijn oren. En wat niet tussen mijn oren zit, nestelt zich ook niet in mijn gedachten. Van de huisarts moest ik even volstrekte rust houden. En mensen vermijden was ook een goed plan. In ieder geval tot duidelijk was of ik nu wel of niet een besmettelijk ziekte had. Naar het zich liet aanzien zou het gelukkig snel genezen en zou ik in een mum van tijd weer helemaal de oude zijn. Gelukkig klopte dat wel aardig.
Ziek zijn. Niet leuk dus. Geluk bij een ongeluk was dan weer dat ik twee keer niet naar Feyenoord mocht (6-0 verlies uit bij Groningen en thuis 0-1 verlies tegen NEC). Vervelender was het dat ik doodmoe was, soms al pijn in mijn milt kreeg bij het kruipend achtervolgen van Lotte en dat ik een aantrekkelijk whiskynosing van Gordon&MacPhail miste. En echt klote was het dat ik nu gedwongen voor even mijn baanvindactiviteiten moest staken.
Ondertussen had ik dus genoeg tijd om tientallen keren per dag naar allerlei soorten journaals te kijken, zere vingers te krijgen van 101 indrukken op willekeurig welk teletekstkanaal en een paar keer per dag allerhande nieuwssites te bezoeken. Vraag mij iets over het nieuws van de afgelopen tweeënhalve week en ik weet het hoogstwaarschijnlijk.
Soms maakt het nieuws me bang en ronduit depressief. Eén simpel nieuwsfeitje brengt me dan behoorlijk van slag. Maar het rare is dat het lastig te voorspellen is wat nu precies nieuws ‘traumatisch’ maakt en wat niet.
De kwestie Mauro kon ik psychisch nog wel aan, al snap ik niet dat je AMA’s niet een veilig leven wilt geven (barbaars!). Ik leef nu eenmaal in een land met een rare minderheidsregering vol van pseudoheldhaftig en soms ronduit xenofobisch gelul. Griekenland doet me niet zoveel dat ik er geestelijk van uit balans raak. Berlusconi vind ik onbegrijpelijk, zijn electoraal succes ook. Zeker nadat ik na een weekje Italië vooral Berlusconitegenstanders voorbij zag komen. Dat de nieuwe voorzitters-kandidaten van de PvdA heel solidair alle drie al bij de eerste horde in de DWDD struikelden was deprimerend, maar ook dat leverde geen aandrang om te gaan snotteren in een hoekje.
Het nieuws dat al dagenlang zijn eigen orbit had in mijn gedachtewereld was op teletekst- en nieuwssitesschaal eigenlijk veel minder prominent en heette 2055YU55. Het nieuws achter die cijferlettercombinatie (een asteroïde die relatief dicht langs de aarde scheerde) deed mij terstond afvragen waarom ik mijn dochter nog opvoedkundig tegemoet zou moeten treden. Daarnaast ging ik mezelf rare vragen stellen bij het schrijven van een sollicitatiebrief op een droombaan. En vervolgens begon ik de vraag waarom het me zoveel pijn doet wanneer Feyenoord op een grijze middenmotersplek staat, filosofisch te determineren. Ik bedoel: de wereld vergaat op een haar na, dan is alles op aarde toch ineens allemaal vrij zinloos?
Gelukkig raasde het ding rustig verder. Een volgende aardscheerder volgt over pakkembeet achttien jaar. Dan is Lotte volwassen, Feyenoord hoogstwaarschijnlijk wel een keer hoger dan de 3e plaats geëindigd en heeft GroenLinks vast al een keer een minister geleverd. Kijken of ik er dan weer zo’n last van heb.