Çöp

@huzuralaskada

207 posts

sonsuzgecemahkumu

Seneler, seneler evveldi; Bir deniz ülkesinde Yaşayan bir kız vardı, bileceksiniz İsmi Annabel Lee; Hiçbir şey düşünmezdi sevilmekten Sevmekten başka beni. O çocuk ben çocuk, memleketimiz O deniz ülkesiydi, Sevdalı değil karasevdalıydık Ben ve Annabel Lee; Göklerde uçan melekler bile Kıskanırdı bizi. Bir gün işte bu yüzden göze geldi, O deniz ülkesinde, Üşüdü rüzgarından bir bulutun Güzelim Annabel Lee; Götürdüler el üstünde Koyup gittiler beni, Mezarı ordadır şimdi, O deniz ülkesinde. Biz daha bahtiyardık meleklerden Onlar kıskandı bizi, Evet! Bu yüzden (şahidimdir herkes Ve o deniz ülkesi) Bir gece bulutun rüzgarından Üşüdü gitti Annabel Lee. Sevdadan yana, kim olursa olsun, Yaşça başca ileri Geçemezlerdi bizi; Ne yedi kat gökdeki melekler, Ne deniz dibi cinleri, Hiçbiri ayıramaz beni senden Güzelim Annabel Lee. Ay gelip ışır hayalin eşirir Güzelim Annabel Lee; Bu yıldızlar gözlerin gibi parlar Güzelim Annabel Lee; Orda gecelerim, uzanır beklerim Sevgilim, sevgilim, hayatım, gelinim O azgın sahildeki, Yattığın yerde seni.

Edgar Allen POE

sonsuzgecemahkumu

Sen de fark ettin mi? Az, dediğin, küçücük bir kelime. Sadece A ve Z. Sadece iki harf. Ama aralarında koca bir alfabe var. O alfabeyle yazılmış on binlerce kelime ve yüz binlerce cümle var. Sana söylemek isteyip de yazamadığım sözler bile o iki harfin arasında. Biri başlangıç, diğeri son. Ama sanki birbirleri için yaratılmışlar. Yan yana gelip de birlikte okunmak için. Aralarındaki her harfi teker teker aşıp birbirlerine kavuşmuş gibiler. Senin ve benim gibi…

Bu yüzden, belki de, az çoktan fazladır. Belki de az, hayat ve ölüm kadardır! Belki de, seni az tanıyorum, demek, seni kendimden çok biliyorum, demektir. Bilmesem de, öğrenmek için her şeyi yaparım, demektir. Belki de az, her şey demektir. Ve belki de benim sana söyleyebileceğim tek şeydir…

Hakan GÜNDAY

sonsuzgecemahkumu

Yatıyorum kanepede, önümde kağıtlar, kitaplar.. Kahvem bitmiş. Elimi küllüğe atıyorum, sigara yok. Ama vardı biliyorum. Düşmüş mi diye bakıyorum, yok. Sonra bakıyorum pakette on sekiz dal, küllükte iki izmarit. Kalkıyorum kahve yapmak için. Kahveyi bardağa döküyorum, biraz televizyona bakıyorum, aklıma geliyor; sigaramı içeyim boşa yanmasın. Küllüğe bakıyorum, sigara yok. Az önce yaktım. Yakmadım mı? Bu duman az önce yaktığım sigaranın mı?

Hayatıma bakıyorum. Elimi hayallerime atıyorum. Hala bir umut var. Bakıyorum, vardı. Vardı umut. Nerede? Bitirdim mi onu da? Öyleyse bu kahve kokusu ne? Hayat, az önce sigaramın ucunda mı söndü? Kahvem, umutlarımın üzerine mi döküldü? Bilmiyorum. Bir dal hayat yakıyorum, bir kupa umut içiyorum. Bitene kadar buralardayım. Hoşçakalın.

sonsuzgecemahkumu

Çiviler çıktığı anda yığıldım yere. Çatlaklardan oluk oluk akan kan, Bir kelimeye daha takati kalmayan ses tellerim.. Yüzüme bakan manga dolusu insan. Ayakları altında gururum, onurum, Kederim.

Dağıldı sonra etten iskeletler, Dağıldım ben de tabi. Geçti, dedi nalbur usta, kalk haydi ayağa. Kalktım ben de tabi. Ben bazen dağınık kalkarım.

Gel dedi, ılık bir çorba vereyim sana Verdi de hani, hakkını yememek lazım. Vay zalimler, dedi nalbur, demek bunu yaptılar sana. Baktım gözlerine, gerçek vardı. Gerçekten de o yapmıştı, Ellerime çivileri nalbur usta çakmıştı.

Bozmadım. Öyle, dedim. Zalimler… O günden beri Tüm zalimler, kaybeden Tüm dostlar, kan şairi derler. O günden beri aklımda bir şelale Dilime akan. O günden beri cebimce iki paket Ciğerimi yakan.

Var git evine, dinlen, dedi nalbur usta. Kekeledim. Evim. Var mı benim evim, dedim. Gülümsedi, bir kağıda bir şeyler yazdı, Bana verdi. Var, git evine dinlen, akşama gelirim, dedi.

Kafam karıştı ama sorgulamadım. Akşam oldu, geldi nalbur usta. Açtım kapıyı, hoş geldin dedim. Konuşmadı, ağır ağır girdi tek göz odaya. Önce bir tutam saç çıkardı paltosundan, Başına koydu. Bir tutam sakal aldı yanağından, Paltosuna koydu. İki tutam can aldı benden, Ellerime koydu.

Tuttu ellerimden. Gel sevgilim, dedi. Beni şehir meydanına götürdü. Tahtadan bir duvar gösterdi bana. Yaslan, aç kollarını, sarılacağım sana, dedi. Nalbur ustaya o gece, orada aşık oldum. Ben bazen tam o gece, tam orada aşık olurum.

Kapa gözlerini, dedi. Açtım gecemi. Canlarım ellerimde, canıma katılan karşımda. Sonra ellerimde bir ıslaklık, yine de aralanmadım Yine de bakmadım. Aç şimdi, dedi. Baktım, Gördüm, Anladım.

Güneş doğdu, tam tepeme geldi. Nalbur ustam, kadınım, celladım… Hoş geldin, dedi. Gecene hoş geldin.. Önce bir tutam saç aldı başından, Paltosuna koydu. Bir tutam sakal aldı paltosundan, Yanağına koydu.

Bağırdım, haykırdım, ağladım. Sesimi duydular, beni duymadılar. Toplandılar başıma. Küfürler, hakaretler, bağrış, çağrış. Dayanamadı nalbur usta, acıdı bana. Yeter! Dedi. Hangi zalim yaptı bunu ona! Yaklaştı ve çıkardı çivileri yaşlı gözlerle.

Çiviler çıktığı anda yığıldım yere.

sonsuzgecemahkumu

Erkeğin naifi mi olur dedim hep kendi kendime. Erkek dediğin, erkektir dedim. Serttir, olmalıdır bu ülkede. Bu naiflik, bu ürkeklik, bu korku… Hepsi senden. Elini okşasam gideceksin sanki, Beni öperken yüzümü sana çevirsem, Hayal birden yok olacak sanki. Sarsam, sarılsam, bırakmasam hiç, Bebeğini severken öldüren bir anne gibi.. Hoyratım ben. Bilemedim ki hiç sevmesini, hiç tutturamadım ki dozunu. Hiç alamadım ki kendimi sevmenin cazibesinden. Sevmeyi sevmekti benimki, Sevmeyi sevmek yok etti sonra sevgiyi. Simsiyah etti sevmek, Kanepenin arkasında saklanan sevgisiz çocuğu. Nasıl az sevilir bilebilseydim belki, Tutardım ellerini. Nasıl gözlerimi ayıracağımı bilseydim belki, Uzun uzun bakmaya korkmazdım. Nasıl yaşanacağını bilseydim belki, Bu kadar korkmazdım ölümden, ölmenden, ölmemden.

Tam olarak bu

sonsuzgecemahkumu

Burcu geldi aklıma. 1. Sınıfta sevdiğim kız. Eğer o gün, 7 yaşında bir çocuk sevdiği kızın karşısında altına işemeseydi, bu gece çok daha farklı olabilirdi mesela. Bu gece Burcu'ya içiyorum. Bu gece Halit Uluç İlköğretim okuluna, her gün dayak yediğim ve sayesinde dayak atmayı öğrendiğim Şahan'a, 8 yaşımdayken tasomu çaldığı için ilk küfürümü ettiğim, annesine orospu dediğim Muhammet'e içiyorum. Nisanlar hüzünlüdür hep. Bu gece, 23 nisan gösterisine aylarca hazırlanıp 22 nisanda okul değiştiren küçük bir çocuğa içiyorum. Bu gece, büyüdüğünde istediği hayvan olabileceğini sanan, köpek olmak için büyümek isteyen, ağzında dişi olmayan bir bebeğe içiyorum. Bu gece Antalya/Konyaaltına, Sivas/Yıldızeline, Samsun/Saadet Caddesine içiyorum. Bu gece Cedit mahallesine de içiyorum. Bu gece 12 yıldır ev numarası aklımdan hiç silinmeyen ilk arkadaşım Hasan'a içiyorum. Ben bu gece, asla sigara içmem diyen, astım hastası, tırnakları sapsarı bir adama içiyorum. Siyahıma, Yeşilime, hatta Mavime bile içiyorum. Leonard Cohen'e bu geceyi lütfettiği için, Axl Rose'a bana sevmeyi öğrettiği için, Frank Sinatra'ya saygıyı öğrettiği için, Jon Bon Jovi'ye hayat gayemi öğrettiği için içiyorum. Tüm umutlarıma. Ben bu gece; Yıllar boyu ağlamış bir kadına, yıllar boyu ağlamamış bir adama içiyorum. Ben bu gece 10 yıl birbirini görmeden, duymadan, sağ mı-ölü mü bilmeden hayatlarına devam eden, birbirinin ismini asla anmayan, ama birinin yanında diğerinin konusu açılınca gözleri yağmurlara boğulan iki insana içiyorum. Ben bu gece, geleceğime içiyorum. Unutamadığım her şeye, her an düşündüğüm onca şeye, bana bu ödülü ehliyetim olmadan veren Tanrı'ya içiyorum. O bana günah yazıyor, ben onun da şerefine içiyorum. Hayat tek seferlik. Zıvanayı fazla deldik. Şimdi ne koyarsak suya düşüyor.

sonsuzgecemahkumu

Herkesin bir hikayesi olduğu gibi, Onda da bir tane vardı tabi.

Sevdiğim bir şarkıya yakıştırdım gözlerini, Gündüz yüzlü kadın, diye andım onu. Tuvalete gidip ellerimi yıkardım sürekli, Ellerim üşüsün, tutsun diye.

Kalabalık olurduk bazen, hep o konuşurdu, Güzel de konuşurdu. Ben dinlerdim. Masanın altından elimi tutardı. Sohbetin ortasında, kelimelerinin ortasında, Parmaklarını gezdirirdi parmaklarımda. Başkasıyla konuşuyorum ama, ellerin, ellerin derdi bana.

Sevmek için yaşardı bizim gündüz yüzlü kadın. Çok da güzel yaşardı. Yaşarken, yaşatırdı. Gülümser, ısıtırdı. Kırmamaya çalışırdı ne olursa olsun, Çünkü bir zaman çok kırılmıştı.

Böyle erken büyüdüğünden, hep çocuk kaldı. Hep çocuk kaldığından, kireç tutmaz hayalleri vardı. Ne bir boyama kitabı, ne tek boynuzlu at, Bizim gündüz yüzlü kadın, biraz farklı bir ufaklıktı, Nefes almak istedi sadece. Tek hayali, bedeldi dünyanın tamamına.

Nefes al, gündüz yüzlü kadın. Bir sen değersin geceme, Bir sen aydınlatırsın geçmişi, Bir sen yardım edersin karanlıkta kaybolan kumandalı arabamı bulmama.

Gel, gündüz yüzlü kadın. Bir hayal buluruz elbet bana da, Bakarsın beraber nefes alırız.

Kal, gündüz yüzlü kadın. Ben kalmadı bende, Sen kal.

nicksizkullanici

Ben kalmadı bende sen kal.

nedensevismiyoruz-deactivated20

Eriyorum…

sonsuzgecemahkumu

Çikolata ile fıstığın efsanevi aşkı…

Babam anlatırdı hep; Gençken, kızları Damak'la tavlarmış. Bir kızı tavlayacaksan, ona Damak alacaksın, derdi. Hayır ben babam değilim. Hayır, seni Damak'la tavlayamayacağımı da biliyorum. Ama senin hep söylediğin gibi; Ne demiş şair, bir umuttur yaşamak.

Babam, mutlu olduğu zamanlarda Bana Damak alırdı. Öyle küçüğünden de almazdı hiç, Hep en büyüğünden alırdı. Gözleri gülerdi bana verirken. Baba olmaktan pek anlamazdı ama, Verdiği o küçük hediyenin tüm güzelliğini görürdüm gözlerinde. Kapat gözlerini, bak benimkilere. Yine de, hayır, ben babam değilim.

Artık yediğin her çikolatayı mutluyken yiyeceksin. Artık mutsuzluk çikolatası yok. Olur da üzülürse güzel yüreğin, ellerim var. Onları tutacaksın, onlarla sileceksin göz yaşlarını. Onlarla yiyeceksin çikolatanı. Artık tek başına mutsuz olmayacaksın.

Vay be.

Bir ufak rakıyla tekrar ede ede dinleniyor.

distopiksanrilar-deactivated201

Vay amk sesi çok iyi çok karizmatik

iyigecmeyengeceler

İçime dokundu

Ya. Bu nasıl Harika bir ses

sonsuzgecemahkumu

Öptüm ya ben seni; Hangi kadın öpüldüğü için öyle güzel bir hediye verebilir ki? Bir gülümsemeye nasıl bunca anlam yüklenebilir ki? Taş gibi bir kalbin kabuğu nasıl saniyesinde kırılabilir ki…

Öptüm ya ben seni; Ne zaman koluma baksam aynısı olur, Ne zaman okusam o kelimeleri tutamam hiç kendimi, Ne zaman kendimi tutmak istemesem koluma bakmam bu yüzden belki, “Bu benim hayatım, ya şimdi ya da asla”

Öptüm ya ben seni, Öptün ya sen beni, Buluştuk ya hani iki nefesin ortasında; Şimdi bütün çaylar dört şekerli, Şimdi bu boktan hayat dört şekerli. Şimdi, titreten ellerin, bedenin, dört şekerli.

Ana, öptün ya sen beni, Ben daha ne anlatıyorum ki…

gercekleruzer-deactivated201804

Mükemmel bir şiir…

Kaç defa dinlediğimi bilmiyorum

Abi naptın be..

perdefelenasamambenanne-blog

Nasıl bir güzelliktir…

Her gün, düzenli olarak..

çok iyi.

sessizliginsestonu

nimet gibisin

Harika ya

herkessizlik-deactivated2018093

Eriyorum , bu nasıl mükemmelliktir

sonsuzgecemahkumu

Elim kaleme gitti bu gece Gözlerim kağıtlara… Yer çekimine karşı koyamadı ıslak acılarım.

Oysa beraber ekmiştik o ağacı. Oysa beraber büyüyecektik. Beraber gülümsemiştik geleceğe, Keder içinde.

Tekrarladı kehanet, şaşırtmadı. Yıllar, yollar önceydi. Aşkın doğduğu şehire iki fidan dikildi o gün. İki kök salındı umutlu; çaresiz pislik içine.

Bilseydim Salkım Söğüt'ü Aşık olur muydum? Bilseydim aşkın ne demek olduğunu, O gece balkonumda sarhoş olur muydum?

Kaçmak istedim her şeye koştum ben. Beni o zamanlar tanısaydın, hani o.. O zamanlar işte. Tutardın ellerimden.

Doğduğum günden bu yana böyle. Ben, on dakika geç doğdum hayatıma. Hayatımın aşkı on dakika önce geçti, Şimdi sigaramı tüttürdüğüm yerden. Huzura otobüsüm on dakika evvel kalktı. Tanrı'nın yanına on dakika geciktim Hiç mutluluk kalmamıştı.

Umutsuz varolamadım hiç. Hiç kimsem olmasa, Köpek sevme umuduyla çıktım sokağa. Ama Tanrı varsa biliyor içimi. Ben karagözlü mavi bir adamım. Ben, böyle nasıl yaşarım.

Son bir kez dokunmak sana Son bir kez bulut teni Mutlu olalım demiyorum Ne olur öldür beni.

sonsuzgecemahkumu

Dikenin,  Kalbime battığı bir sonbahar günüdür,  Sen elini bulutların içinde gezdirirsin,  Bulutlar senin gözlerinin üstünde yürürler,  İçini kurtlar kemirir,  Bence malumdur.  Buğulanmış camların arkasında masmavi yüzün,  Senin ateşler içinde olduğun,  Bence malumdur.  Ellerin muhakkak çocuk elleridir,  Hep kimsenin bilmediği türküler düşünürsün,  Onlar neden daima okul türküleridir?  Süleymancıktan bahseder,  Kara toprakta açık yeşil bir yıldız gibi akıp giden süleymancıktan,  Ve karınca yuvalarından bahseder,  Işıksız kömürsüz karınca yuvalarından..  Gökyüzünde kızıl bir hilalin kaydığını görürsün,  Sen ansızın gökyüzünde görünürsün,  Gözlerinin rengi,  Bence malumdur.  Elinde değildir akşam serinliğinde üşürsün,  Eylül'den itibaren geceler hazindir, uzundur,  Sokaklar yorulur uykuya varıp gelirler,  Sokakların üstüne bulutlar gelirler,  Bulutların üstüne yıldızların gözleri gelir,  Bir yıldız bir yıldızın ardınca gider,  Yıldızların kaybolduklari yer,  Bence malumdur..  Karanlıkta bir şeyler kopar dağılır,  Uzaktan yabancı sesler duyulur,  Sen elini bulutların içinde gezdirirsin,  Elin hayallerimi dağıtır,  Bilirsin,  Sen elini bulutların içinde gezdirirsin.

sonsuzgecemahkumu

Alacalı gecenin yarısında üç beyaza sığınırım; Bir dal, bir tek, bir melek. Sakıncalı aklımın dar ağacından üç bulutla sıyrılırım; Annem, kızım ve bir melek. Artık ancak siyah perdenin ardından görebildiğimce yazarım. Hepinize nazaran, yazar değilim, ama bir başka yazarım. Küllüğü çöpe döküyor da, çöpü atmaya üşeniyor insan. Şevket bir keresinde, çiçekleri çok güzel betimlediğimi söylemişti. Neyseki Şevket hep konuşur, üstüne en az sekiz kelime daha etmiştir. Herkes mutluluğun formülünü bulmaya çalışıyor, ben de mutsuzluğunkini buldum. Hayır bu, sizin için çok sakıncalı, zira mutsuz olmak için bulduğunuz bahaneler olmazsa, siz bir hiçsiniz. Sohbetini sevdiğim bir insan, yaşayan bir ölü olmasaymışım bana aşık olacakmış. Ölmekte olan bir fani, yaşayan bir ölüden daha mı hayattadır? Pringles kutuları ortadan ikiye bölüp kalemlik yapmak için mi vardır? Ayran içmek uyku getiriyorsa, gönlün benim için mezar mıdır? Dilek sigaraları, hep sona bırakıldıkları için mi en değerlilerimizi alırlar bizden? Bu kesme şekerleri nasıl yapıyorlar ya? Hayır, hepsini unut; Uçlu kalemi kim icat etti amına koyim? Tam seni bana aşık edecek cümleyi yazarken, ucu bitsin diye, Kim yaptı bana bu kötülüğü… İnsanlar çok zalimler. Artık hayatı babamdan öğrenemeyecek kadar büyüdüm, Ve kendi kendime öğrenemeyecek kadar da aptalım. Üç beyaz ve üç buluttan da pek hayır yok, kaldık baş başa. Hayata tutunmak çok zor, miğfer dibi surları bile yıkıldı.. Olsun, Saat neredeyse yedi oldu, Dün gece gelirken mısır gevreği almıştım, hadi çizgi film izleyelim.

sonsuzgecemahkumu

Üstadın ölümü doğduğunda başlamış ve dünyada görülmüş en uzun süren intihar olarak tarihe geçmiştir. Bugüne kadar yaşamış insanların arasında ölümü en acılı olanıdır. Çünkü yaşayarak ölmüştür. Yaşayarak intihar etmiştir. Yazarak. Hiç durmadan. Kitap yazması kendisi için fazla tehlikeli olmaya başladığında ise mektuplar yazmıştır. Binlerce sayfa! Sanki her biri farklı bir insanın kaleminden çıkmış binlerce mektup… Bazıları silahla, bazıları siyanürle, bazıları çatılarından atlayarak. Bazıları da yaşayarak! Ki sonuncusu en acı veren ve en yavaşıdır. İnsanın canı o kadar yanar ki birkaç yıl sonra hiçbir şey hissetmemeye başlar. Ama ufak bir hata, ufak bir çabuk ölüm arzusu bütün acıları yeniden başlatır. Ve beyin kabuğunu nasırlaştırmak yine yıllar ister. Üstadın intiharı ve yeryüzündeki can çekişi altmış sekiz yıl sürmüştür. Ben de baharda doğdum onun gibi. Yüzünü işlettim vücuduma. Kayra dışında dinlediğim tek isim. Belki de dostsuzluğuma bir çare. Yaşasaydık aynı zamanda belki de acırdı bana, küçümserdi. Hatta bir yerde, kaygılanırdı benim ve hayatım için. Belki de burnunu kırardım hoşuma gitmeyen bir laf ettiği için. Kışkırtmayı en sevdiği spor haline getirdiği için düşerdim tuzağına. Sinirlenirdim belki de. Öldürürdüm onu kendi ellerimle…

Böylesi daha iyi. O benim dostum. Sessiz. Hareketsiz. Her zaman benimle. Derime yapışmış yüzüyle. Yaşasaydı, derdi bana:

‘’Oğlum, bana iyi bak! Bir üstada benziyor muyum? Ben yazıyorum. Sen okuyorsun. Büyütme bunu.’’

Yalnız bir çocuğun yarattığı hayali arkadaşı gibi. Konuştum birkaç yıl onunla beynimde. Sonra büyüdüm. Anladım konuşulacak bir şey olmadığını. Onun ile benim, birbirimize anlatacağımız herhangi bir şey yoktu. Ağır kurşun yaraları almış ölmekte olan iki düşman askerinin birbirlerine dokunmadan yan yana yatmaları gibi. Hiç konuşmadan… Birbirimize en ufak yardımımız olamazdı. Yaşayarak intihar etmeyi seçenlere yardım edilemez… Bir stil meselesi. Ya ağzına soktuğun bir 38’lik ya da ölene kadar kendini oksijenle zehirlemek. Seçersin ölümünü! Çocuk oyuncağı kalır kendini asmalar, over dose’lar, 68 yıllık intiharların yanında. Gotik katedrallere benzeyen bu dev ölüm anıtlarının gölgelerinde kaybolur, yerde yatan ensesi delik cesedin yanı başındaki depresif intihar mektubu…

“Hepinizi seviyorum. Benim için üzülmeyin!” Yalvarışlarından farklıdır katedralin duvarında yazanlar. Değil sadece dostların, ailenin üzülmesi, bütün dünyanın ağlaması için yazılmışlardır. Gözyaşlarından okyanuslar taşsın diye. Binlerce mektup! On binlerce müsvedde sayfası doldurulur. Bütün dünya üstat öldükten sonra, yaşadığına pişman olsun diye yazılır o satırlar. Altmış sekiz yılda intihar eden altmış sekiz yıl boyunca da intihar ettirir!.. Bir stil meselesi. Hayat ve ölüm üzerine bir stil. İçeriğin zerre kadar önemi yoktur. Ne anlatıldığının, ne yapıldığının en ufak bir değeri yoktur. Sadece stil vardır.

Katilin kurbanını öldürmesi değil, kafasını kesip kesmediği hatırlanır.

Hakan Günday

sonsuzgecemahkumu

Çok oldu uzun soluklu bir şeyler yazmayalı. Ama şimdi, 18 yeni şiir ve 18 yeni şiir kaydı karşınızda. Bir kadına yeniden şiir yazmak, böyle güzel bir şey işte. ’Ve Esrik Adam Sigarayı Yanar’ Soundcloud'da.

Buyrun efendim; Soundcloud/sonsuzgecemahkumu

sahipsizgezegen-deactivated2018

Kesinlikle zamanınızı ayırıp dinlemenizi tavsiye ederim, muhteşemler.

Sen mükemmelsin.

gercekleruzer-deactivated201804

Hem şiir hem şair.

İçime dokundu..

Harika harika harika harika.

qisaltmasvmyrm-deactivated20180

Tek kelimeyle mükemmel

sonsuzgecemahkumu

Hızla soluyor her şey. Bu insanlık, bu toplum, bu dünya… Öyle ivmeleniyor ki bu kötülük, bu durgunluk Aynı oranda karışıyor her şey birbirine. Şairin Bacon'a söylediği gibi, Gökkuşağına, bir ağaca, bir kuşa baktığında, Rakamlar gören bir insan sürüsü yetişiyor.

Sevgi, yok. Güven, yok. Hisler, yok. Çaya şeker bile atmıyor bu illetler be!

Bir adam uçağa biniyor, cam kenarına oturuyor, Dışarı bakmaya tenezzül bile etmiyor. Adam sen hiç uçtun mu? Sen rüzgarı suratında hissettin mi hiç?

Bir kadın İstanbullu, her gün köprüden geçiyor, Telefonunda oyun oynuyor… Bakmıyor bile o kadın denize, Bakmıyor Kuleli'ye, Göremiyor ‘yeter’ diye yalvaran şehri.

Ne geldiyse başımıza, ne gelecekse, Hepsi aynı sebepten, Bir tutam tutku kalsaydı içlerinde, Hani, azıcık, Gözlerimizden önce dudak kenarlarımız kırışırdı.

uykulukalp-deactivated20171203

Yaraladı biraz…

Öldürdü, ağır geldi.

birprensesolsam

Çok, çok güzel.

sonsuzgecemahkumu

Az sonra kalkar benim uçağım, beni boşuna beklemeyin. Fairbanks soğuktur şimdi, hep soğuktur gerçi.

Kış, kar, soğuk neden sevilmez? Neden hep yazın yaşanır o eski aşklar, aşk olanlarından? Kışın çırılçıplak sarılıp uyumak nedir tatmış mı hiç şair?

Az sonra kalkar benim uçağım, siz varın yolunuza gidin. Fairbanks, kalp dondurur şimdi. Benim kalbim hep donuktur gerçi.

Şair hiç o bankta oturmuş mu, güneşin ağır ağır batışını izlemiş mi oradan? Şair hiç gözlerinden ısınmış mı senin? Şair hiç dinlemiş mi; Işık teyzeyi, Asker amca anılarını, Malazgirt'i, Dörtlerce kere dinlemek istediğim o araba hikayesini? Şair ne görmüş, ne geçirmiş, şair kimmiş be!

Kalkış saatine az kaldı ama, biraz daha bekleyin siz. Biraz dahamız olsun gitmeden. Biraz… Fairbanks kalabalık olanı yalınlaştırır, tek olanı bile ikiye böler şimdi.

Şair o gün, o bankta, kapüşonunu kafasına geçirip ağlamış mı hiç? Şair kafasını sola çevirip ‘akma’ diye yalvarmış mı göz bebeklerine? Şair tanrıçanın gözyaşlarına sarılmak isteyip, incitmekten korkup, oturmuş mu yerine? Şair sen ne anlarsın yaşamaktan? Şair sen, ne işe yararsın?

Sen hiç geldin mi bu havaalanına? Sen hiç caydın mı gitmekten? Sen gitmek için kimliğini yırtıp atmışken, Biletini de yırtıp, kimliksiz, biletsiz, yersiz yurtsuz kaldın mı? Şair sen daha bunlar olamazken, bak, ben üstüne bir de kimsesiz kaldım.

Şair, sen şiirini yaz, çocuk kandır. Sen yaza methiyeler diz, Ben kışa çikolata paketleri.

Şair sen gülümseyerek terket, Ben ağlayarak kalayım. Şair sen, ben olma, mavi hapı yut.

myheartcannotbreak-deactivated2

şair sen ne işe yararsın

sonsuzgecemahkumu

Önce yürüyen merdivenlerle oynadım uzun süre. Sonra dış hatlarda gezindim biraz. Sonra sana Galatasaray forması baktım. Dayanamadım sigara yaktım kapıda, içeri girip tekrar arandım. Sonra sen geldin. Bazen gelen yolcu kapılarından hediye paketi çıkar, ama bu aramızda kalsın. Neden bu kadar isteksiz beklerler ki insanları o kapılarda? Neden bir Ayça Bekleyen olamazlar? Mantıklı.

Islandık, yürüdük, sigara içtik, sarıldık, sarıldık, sarıldık, sarıldık… Adam dur. Sarıldık. Adam dur.

Akşam soğuğunda kucağıma yattığında, İlk kez aldım senin kokunu. Ten kokunu. Bana bu cenneti omuzların bahşetti, güzellikler. Sen çayıma dört şeker attın, ben çayına dört şeker attım. Sonra ben, sekiz tane birden, bir tane sekiz yaptım. Onu da sana çaktırmadan cebime attım. Yarısı sensin, yarısı ben.

Çöp @huzuralaskada - Tumblr Blog | Tumgag