Review : Girls’ Generation 4th Mini-Album “Mr.Mr.”
และแล้ว 9 สาวดาวรั่วก็เดินทางบนถนนสายดนตรีก้าวล่วงเข้าปีที่ 7 แล้ว (ก็ขอให้เป็น lucky 7 ละกันนะคะ) ซึ่งสาวๆ เริ่มต้นปีที่ 7 ด้วยการคัมแบ็คมินิอัลบั้มลำดับที่ 4 หลังจากทิ้งช่วงไปประมาณปีเศษๆ จากอัลบั้มเต็ม (I got a boy) ในปีที่แล้ว
ซึ่งพักหลังๆ นี้ทางต้นสังกัดของสาวๆ ได้ให้สาวๆ ทดลองเพลงแนวต่างๆ ด้วยความคิด (แบบฟายๆ) ที่ว่าต่อให้ออกเพลงแนวไหน ประหลาดแค่ไหนก็ยังมีบุญเก่าของสาวๆ อย่างโซวอนช่วยอุปถัมภ์ค้ำชูให้รอดไปได้แบบสวยๆ (และรวยมาก) แน่ๆ และเพราะอิความคิดแบบนี้นี่เอง เลยทำให้หลายๆ ฝ่ายคาดหวังและหวาดหวั่นกันว่าจะเป็นแนว experimental อย่างผลงานช่วงหลังๆ ที่ผ่านมาหรือไม่
ส่วนตัวไม่คาดหวังมากกับอัลบั้มนี้เพราะยังมึนไม่หายกับสรรพรสดนตรีแนวล้ำยุคที่ SM จัดให้จากอัลบั้มก่อนๆ (ไม่ใช่ว่าไม่ดีนะ แต่มันล้ำและเป็นย่อยยากสำหรับชาวบ้านร้านตลาดไปหน่อย) แต่เมื่อได้ฟังทั้งอัลบั้มแล้วกลับพบว่าอัลบั้มนี้ทำมาดีเกินคาด เรียกได้ว่าเป็นมินิอัลบั้มที่ดีที่สุดของ Gilrs’ Generation ณ ตอนนี้ก็ว่าได้ (ก่อนหน้านี้คือ Genie) ให้ตำแหน่งเทียบเท่ากับ TTS (ไม่นับ TTS รวมกับอัลบั้มของวงนะคะ) เลยทีเดียว อิอิ
อัลบั้มนี้เริ่มเป็นการ Back to Basic ของสาวๆ ด้วยการทำเพลงที่ย่อยง่ายขึ้น เป็นมิตรกับคนทั่วไปมากขึ้น แต่ก็ยังไม่ทิ้งชั้นเชิงด้วยการแทรก Euro Beat และ Synth Pop ในหลายๆ พาร์ทของแต่ละเพลง (เห็นได้จากที่ยังอุตส่าห์พยายามหนีบ Soul ที่เป็นเพลงประกอบเกมมาใช้ แหม่... ทะเลเรียกพี่จริงๆ เลยค่ะ SM) อาจจะด้วยวัยและสังขารของสาวๆ ด้วย เพลงในอัลบั้มนี้จึงทำเพลงออกมาแบบไม่หนักหน่วงมากเหมือนอัลบั้มเก่าๆ (ณ ตอนนี้ยังไม่ได้ดู MV นะคะ) ออกจะฟังสบายๆ ฟังได้เรื่อยๆ แต่ติดหูและหลอนหูชะมัดยาดเลยทีเดียว
อย่างที่บอกไปว่าอัลบั้มนี้แตกต่างจากอัลบั้มก่อนๆ อย่างชัดเจน พัฒนาการทางดนตรีก็ดีขึ้น แต่ก็ยังมี Euro Beat ที่ดูเหมือนจะเป็นลายเซ็นของวงนี้ไปแล้ว อีกอย่างที่เป็นจุดเด่นคือการใช้เสียงของสาวๆ หลายคนโดยเฉพาะฮโยยอนที่ใช้เสียงได้น่าสนใจมากๆ (ในเพลง Goodbye) จนไม่น่าเชื่อว่าจะได้ยินการร้องแบบนี้ของฮโย > <
อัลบั้มนี้เหมือนเป็นการลดภาระของแทยอนและเจสสิก้าด้วยการแบ่งท่อนแอดลิบและท่อนเด่นๆ ไปที่ทิฟฟานี่ และซันนี่ บ้าง เลยทำให้เห็นสีสันใหม่ๆ ของเพลงขึ้นมาอีกเยอะเลย อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มที่ฟังได้เรื่อยๆ ฟังได้นานๆ จุดพีคหรือลูกเล่นวูบวาบอาจจะน้อยกว่าอัลบั้มก่อนๆ แต่ส่วนตัวคิดว่ามันกลมกล่อมดีค่ะ
ถ้าไม่นับแผนการตลาดอันสุดแสนอินดี้ของ SM แล้ว จุดด้อยอีกอย่างหนึ่งของอัลบั้มนี้คือยังคงมีการแทงกั๊กไม่ยอมพ้นกรอบสาวน้อยสดใสไปสักที เพราะกลุ่มเป้าหมายของ Girls’ Generation ยังคงยึดมั่นกับแนวทางนี้อย่างแม่นมั่น แฟนคลับสายอนุรักษ์นิยมยังคงมีพาวเวอร์ต่อทิศทางการทำเพลงของพวกนางอยู่เยอะมาก จึงทำให้เห็นแทร็คบางแทร็คที่ยังคงมีความเป็นพ็อพลูกกวาดอยู่ และเพลง Soul ที่ออกจะโดดแหลมไปนิดนึงจาก Theme ของอัลบั้ม
1. Mr.Mr (8/10) *Title Song*
เพลงนี้ได้นักแต่งเพลงฝีมือระดับโลก อย่าง The Underdogs ที่เคยโปรดิวซ์เพลงให้กับศิลปินมีชื่อของฝั่งตะวันตกมาแล้วหลายคน อย่าง Chris Brown, Britney Spears และอื่นๆ อีกมากมาย (ไปหาในวิกิฯ เอาเองละกันว่ามีใครบ้าง) ซึ่งก่อนหน้านี้เพลงนี้โครงหลักของเพลงจะเป็น Urban Pop ซึ่งพอได้ฟังแล้วก็จริงอย่างที่คนแต่งบอกคือ เพลงนี้มีส่วนผสมผสานของ Urban Pop แต่ก็มีกลิ่น R&B และ Disco แต้มมาบางๆ เปิดท่อนแรกด้วยเสียง dirty bass แล้วก็ตามด้วยท่อนฮุคที่เป็นพ็อพจ๋ามาก เลยทำให้ช่วงต้นๆ เพลงดูหนืดๆ เนือยๆ ไปบ้างสำหรับหลายๆ คนแต่ก็มี twist อีกทีตรงที่ท่อน 1234 ที่เป็นช่วงบริดจ์ (แต่หลายคนที่ยี้ก็จะบอกอีกนั่นแหละว่า แอร๊ยยย อิท่อนนี้มันตัดแปะชัดๆ 5555+) ส่วนตัวอิฉันว่าจุดเด่นของเพลงนี้คืออิท่อน 1234 นี่แหละ แล้วหลังจากนั้นก็ตามด้วยการไล่เสียงของท่อนฮุคขึ้นไปเรื่อยๆ จากทิฟฟานี่ เจสสิก้า และแทยอน
2. Goodbye (9/10)
เพลงนี้เป็นเพลงที่ชอบที่สุดในอัลบั้มนี้ ซึ่งเป็นเหมือนภาคต่อของ Trick (อัลบั้ม The Boys) แต่เป็นภาคต่อแบบอภิชาตบุตร กล่าวคือ เพลงนี้มีจุดเด่นตรงที่มีการใช้เครื่องดนตรีสดในการทำแทนที่จะใช้เสียงสังเคราะห์อย่างเพลงอื่นๆ (แหงสิ เพราะคนแต่งเป็นมือกีตาร์วง spymob หนิ) แต่ใช้การเรียบเรียงแบบ Pop Soul ที่มีจุดเด่นคือเสียงกลองและกีตาร์สไตล์คล้ายๆ Brit Pop เบาๆ อยู่เหมือนกันเพราะสาวๆ เปลี่ยนวิธีการร้องไปในทาง Blues มากขึ้นไม่แบ๊วเหมือนเพลงอื่นๆ เพลงนี้เลยน่าจะถูกจริตพวกคอเพลงตะวันตกไม่น้อยเลยทีเดียวเลยค่ะ > <
ถ้าเรียกหางาน Electronic Pop สไตล์ Bubblegum ของ SM ต้องเรียกหา Kenzie เพราะนางเป็นเจ้าแม่เพลงแนวนี้ของค่าย SM เพลงนี้น่าจะเป็นที่ถูกใจของแฟนคลับสายอนุรักษ์นิยม เพราะด้วยดนตรีแบบนี้น่าจะเข้าทางได้ไม่ยาก (แถมคนแต่งยังเป็นคนเดียวกับคนที่แต่งเพลงขึ้นหิ้งของบรรดาสายอนุรักษ์นิยมหลายๆ คนด้วย อิอิ) Europa มีส่วนผสมที่ลงตัวกันระหว่าง Euro Beat กับ Synth Pop จนบางทียังแอบคิดเล่นๆ ว่าเดี๋ยวคงได้เอาเพลงนี้ไปรีเมคให้ฝั่งญี่ปุ่นด้วยหรือเปล่า เพราะด้วยอะไรๆ หลายๆ อย่างของเพลงนี้แล้วทำให้รู้สึกว่าเพลงนี้มัน J-Pop จังเลย
4. Wait a Minute (7/10)
ถ้าคุณเป็นแฟนคลับ Girl Group ฝรั่งยุคปลายทศวรรษที่ 90 และช่วงต้นมิลเลเนียม คุณจะรู้สึกเหมือนได้กลับไปงานเลี้ยงศิษย์เก่าโรงเรียนมัธยม ด้วยการเรียบเรียงดนตรีอคูสติกพ็อพผสมกับเสียงสังเคราะห์และการร้องแบ๊วๆ ชวนให้รู้สึกว่ามัน “น่าร็อคเอ๊าะ” (วิบัติเสียงเพื่อการนี้เลย) จนคุณรู้สึกจั๊กกระเดียมทุกครั้งที่ฟังเพลงนี้ แหม่... ให้ความรู้สึกเหมือนตอนอายุ 18 เลยค่ะพี่ชายยย!!
5. Back Hug (8/10)
เพลงช้าเพลงเดียวในอัลบั้มเป็นเพลงช้าแบบ Feel Good โคตรๆ ฟังแล้วจะรู้สึกฟินแล้วลอยละล่องประหนึ่งมีคนมาร้องเพลงจีบให้ฟัง อิอิ เพลงนี้มีจุดเด่นคือการประสานเสียงของสาวๆ ที่พักหลังๆ มานี้ไม่ค่อยได้ร้องแนวนี้กันสักเท่าไหร่ (ก่อนหน้านี้แข่งกันพ่นไฟจนบางทีก็อดหนวกหูไม่ได้) กับดนตรีอคูสติกที่ช่วยส่งให้เสียงร้องของสาวๆ ดูละมุนมากยิ่งขึ้น โอ๊ยย ยิ่งฟังยิ่งฟิน > <
6. Soul (6/10)
และแล้วค่ายที่มีจิตใจ(เค็ม)ประดุจมหาสมุทรอย่าง SM ก็ไม่ทำให้แฟนๆ ผิดหวังด้วยการยัดเพลงเก่า (แม้ว่าจะไม่เก่ามากก็เหอะ) อย่างเพลง Soul ที่เคยเป็นเพลงประกอบเกมส์ออนไลน์ของจีน (Blade & Soul) มารีเมคด้วยการใส่เนื้อภาษาเกาหลี ด้วยค่าที่ว่าไหนๆ ก็ลงทุนออกแบบท่าเต้นไปแล้วเราก็ต้องใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์อย่างสูงสุด (เหล่มองผู้บริหาร)
ซาวด์ดนตรีของเพลงนี้ฟังแล้วชวนให้คิดถึงงานเพลงสไตล์เอเชียนพ็อพยุคต้นๆ มิลเลเนียมอย่างมาก ไม่ว่าเป็นการเน้นเสียงกลอง หรือการสาดเสียงกีตาร์ และเครื่องดนตรีประดามีทั้งหลาย ชวนให้คิดถึงยุคแรกๆ ของวงการเคพ็อพอย่างช่วยไม่ได้ อารมณ์เหมือนฟัง Rising Sun ครั้งแรกๆ นั่นแหละ ส่วนตัวคิดว่าเพลงนี้เป็นเพลงที่ดีมากเพลงนึงเลยค่ะ ฟังแล้วฮึกเหิมจนอยากจะออกไปตั้งกิลด์ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป (กร๊าก) แต่ขอหักคะแนนความงกและความไม่เข้ากันกับเพลงอื่นๆ ในอัลบั้มหน่อยเหอะนะ อิอิ
โดยรวมอัลบั้มนี้ให้ (8/10) ถือเป็นมินิอัลบั้มที่ดีที่สุดอัลบั้มหนึ่งในประวัติศาสตร์ของสาวๆ เลยค่ะ :D
tangentwithtanner
romaincrisis
pixelskylines
turnnoffyourmind
discoholicmusic
vaporwave
