içimdeki dünya

süzgece takılanlar, hikâyeler, anılar

[icimdekidunya]

Gün güne eklenirken, günden güne uzanırken, sürekli soyulan ve hep yırtılan bir şeyler var. Güzelliğe uzanan, dalların arasından yüzünü gösteren, esasında çok yakında hisseden ama her an kaçmaya yatkın, yaprakları terk etmeye meyilli, inanılmaz uzak rüyalar eşliğinde. Zaman mekâna, hikâyeler sakinliğe dönüşüyor, kusurlar yine gün yüzüne çıkıyor. Güzel ile geçmiş, ömür ile gelecek çarpışıyor. Vagonlar ilerliyor; soğuk, etrafa yayılıyor ve ortalık sessizleşiyor. Bu gerçekliğin esintisi mi yoksa eriyip gidecek düşünceler silsilesi mi belli değil. Değerler ve tutkular burada olduklarını hatırlatıyor ve dinlenmek istiyor, anlamak ve anlatmak çabasında; daha da ötesinde, anlaşılmak. Zamana güzellik yaklaşıyor, ona dokunuyor ve ince bir bakış atıyor. Zaman güzelliğe gülümsüyor, saçlarını okşuyor ve geleceğe güzellikle uzanmayı diliyor.

[icimdekidunya]

Mavi bir gecede başlayan bir rüya daha, kızıl ve dolunaylı bir akşamda sona eriyor. Uzaklaşmak ve yakınlaşmak arasındaki kaçınılmaz benzerliğe doğru. Tanıdık ve müdahale edilemeyen yanlışlıkların kavradığı bir gökyüzü var bugün. Ama bu sefer yaprak kımıldamıyor. Sanki evren bütün düşünceleri, soruları ve cevaplarını sana bırakmış gibi. Bir el kolundan sımsıkı kavramış, yürürken sana eşlik ediyordu. Kolunun morarmasına aldırmadan ilerlerken karşına çıkanları artık ay ışığı bile göstermiyor, göremiyorsun. Ağza alınan kelimeler yeni olmayan ama yeni hislere kapı aralayan bir şeyler anlatıyor. Tonlamalar fısıltıyla çığlık arasında değiştiğinden, neyden bahsettiğini anlamak kolay değil. Beklenti kolay olması değil ama aklı yanlışlamayan şeyler ifade etmesi. Böyle olmayışı yeni hisleri de alışılmışlığın gölgesinde bırakıyor. Bu durum farklı alanlarda tekrar ediyor sanki. Geçmişe kapı aralayan anılar bir bir kendini hatırlatıyor. Müdahale etmek istemek ve iyiye doğrultmak düşüncesi bir kez daha dokunulamazlığın ve istenmeyen kapıyı aralamanın sebebi olduğunu kanıtlıyor. Olmazsa olmaz bir değişimi yaşamanın en mantıklı yolu böyledir. Hızlıca algılanabilecek bir mantığı olmayan olaylar, önce kabullenmenin anahtarını ellerine tutuşturur ve onları yumruk yaparak kapatır. Sonrasındaysa anahtarı hemen kullanmak da yol boyunca düşürmeyip açabileceği başka kapıları aramak da sana kalır. Bu, evrenin bize mavi bir geceyle kızıl ve dolunaylı akşam arasında tercih yapmamızı istediği zamanlar gerçekleşir. İkisinden uzakta, aheste bir noktada kendini izleyebilseydin; ne söylemek isterdin? Ya da herhangi bir şey söylemek ister miydin? Çünkü her halükârda günün sonu geldi. Buna yeninin öncülü demek de, eskinin ardılı demek de senden başkasının yapabileceği şeyler değil. Mavi olan yakın mı veya kızıl olan uzak mı diye soruyor musun? Cevap ortada. İkisi de uç uca. Birinin bitiminde öteki başlıyor, ama ortada senin kattığın parçalar yer alıyor. Senden kopan ve bir yere eklemlenen her parça, bıraktığın yerde senden izler taşır. Bunu isteyerek yapmandan bağımsız, ruhun deneyimi maddenin varlığına katkıda bulunur. Var olmak budur; iş, kopardığın parçalarını yerine tekrar koyabilmeyi öğrenebilmende. O zaman maviden kızıla geçiş sana çok şey öğretecek. Avucuna tutuşturulan anahtarı elinden düşürmemeye bak.

[icimdekidunya]

Ateş, Kadın ve Erkeğe Dair Bir Kısa Hikâye

Hikâye bir bahar vaktinde geçer. Kışın deriyi büzüştüren soğuğunun ya da yazın tüyleri sarartan sıcağının, yerini baharın rüzgârına bıraktığını fark ettiğimiz günlerden birinde... Kendi kendinin anlatıcısı olan bu hikâyenin kendine münhasır olmasının sebebi, hikâyeden ayrı başka birisi tarafından yazılmamış olması. Hikâyeyi yazan ve anlatan bilincin bizzat hikâyenin kendisi olduğu haricinde hiçbir gerçeklikle ilişkilendirilemeyecek kadar gerçek. Çünkü dünyanın herhangi bir yerinde, insanoğlunun varlık zamanı içerisinde, mutlaka ama mutlaka vuku bulması gereken bir olay bu. Meydana gelmiş olanların bildirisi; gelecek ve gelmesi muhtemel olanlarınsa bir uyarısı sadece. Gerçekleşmesi çok önceden belirlenmiş ve yalnızca zamanını bekleyenlerin, ateşe sarılanların öyküsü. Gerçekleşmesi her gün kadar muhtemel olanın hikâyesi… 

Erkek ve kadın, en temel içgüdüleri kadar ilkel bir mağarada, yanan ateşin etrafına karşılıklı oturmuşlar; elleri ve parmakları ile yaptıkları hareketlerin, birbirlerinin yüzlerindeki gölgelerine bakıyorlardı. Aslında kendileri başka mağaralarda dünyaya gelmelerine karşın, nispeten daha ilkel olan bu mağaranın önünde tesadüf etmişler ve içeriye bir göz atmaya karar vermişlerdi. Bu kararı nasıl verdiklerini de, başka mağaralarda kimlerle ya da nasıl yaşadıklarını da bilmiyoruz çünkü henüz dillerini kullanamayan, gelecek zamanda dili çözülse dahi hislerini ve düşüncelerini anlatamayacak iki yaratıktan bahsediyoruz.

Evet, bahsediyoruz. Siz ya da sen ve ben ya da biz, hikâyeyi tam olarak şu anda beraber yazıyoruz, yazmak zorundayız. Ateş üzerine yazılan diğerlerinin aksine, bunu bizim için, birlikte yapmak zorundayız. Aksi takdirde bizden birinin, diğeriyle o mağaranın önünde karşılaşmasının bir anlamı olmazdı.

Erkek ve kadın mağaradan içeri girdiklerinde, yerde garip bir ışık gördüler. Rengi, göğün çok ama çok yükseklerinde olan ve adına güneş diyecekleri yıldızın rengine benziyordu. Farkı ise; ona uzun süre bakabilmeleri, kadının ya da erkeğin en ufak bir hareketinde onun da hareket etmesi ve yakınlaştıkça sıcaklığının kolayca hissedilebilmesiydi. Ateşi bulmuşlardı. Bulmuşlardı bulmasına ama hâlihazırda yakılmış olanını… Ve bunun için, mağaranın içine birlikte girmek iradesi haricinde başka hiçbir çabaları olmamıştı. Tesadüfen; kimsenin, kimin yaktığını veya ilk olarak nasıl meydana geldiğini bilemeyeceği ateşi bulmuşlardı... Birlikte ona yaklaştılar, güzelliği ve sıcaklığına hayret ederek etrafına karşılıklı oturdular. Çok garipti. Mağaranın içerisi karanlık olduğu ve içinde güneşin bir parçası olduğunu düşündükleri ateş olduğu halde ateş; güneşin dışarıyı aydınlattığı gibi, mağaranın içini aydınlatamıyordu. Fakat bunca karanlığa rağmen, kadın ve erkeğin ikisi de birbirlerinin yüzlerindeki tümsek ve çukurları, yara izlerini; güneş ışığında gördüklerinden daha belirgin şekilde görüyorlardı. Karşılıklı bu bakışmanın sonucu; karın kaslarının kasılması, ciğerlerinden aniden hava boşalması ile birlikte yüzlerinin ilginç bir şekilde katlanmasıydı. Galiba ikisi de gülmüşlerdi. Gülmeyi de mi ikisi birlikte bulmuşlardı bilmiyoruz ama bu gülmeye sebep olan şey, birbirlerinin yüzlerindeki tümsekler ve çukurlardı. Belki ikisinin de birbirine benzer yüzlere sahip olduklarını fark etmeleri ilginç gelmişti. Birbirlerinin yüzlerinin benzer olduğunu fark etmeleri için aynanın icadına gerek yoktu çünkü. Doğada tüm çıplaklığı ve acziyetiyle yaşayan insanın kusursuz olması imkânsızdı ve ikisi de birbirinin yüzündekileri gördükten sonra, bunların başlarına gelen benzer şeyler sonucu olduğunu anlamışlardı. Ne hikmetse mağaradaki ateşi güneşin bir parçası zanneden zihinler, bunun gibi bir çıkarımı kolayca yapmışlardı. Erkek ve kadın belki de ilk sağlam akıl yürütmesini birbirlerine borçluydular... Bu gülüşme sonrasında erkek, kadının yüzündeki çukur ve tümseklere dokunmak istedi ve ilk hamleyi yaptı, elini uzattı. İşte o anda daha önce hiç yaşamadığı türde bir acıyı hissetmişti. Çünkü elini, etrafına oturdukları ateşin üzerinden geçirdiği için ateş elinin hafifçe yanmasına sebep olmuştu. Bu bir deneyimdi. Elini hemen geri çekti ve diğer eliyle yanan yeri ovaladı bir süre. Bir şey öğrenmişti artık. Kadınına dokunmak istiyorsa, elini ateşin etrafından dolandırmalıydı. Bunu anladığı halde tekrar dokunmak için elini uzatmadı bir süre.

Ateşin minik çıtırtıları ve etrafa saçılan enerjisi ile mayışmak, onları farklı bir arayışa sürüklemişti. Şimdi de ikisi birden, elleri ile yaptıkları hareketlerin, birbirlerinin yüzlerindeki gölgelerine bakıyorlardı. Parmaklarını nasıl hareket ettirirlerse hangi şeklin çıkacağını pekâlâ anlamalarına karşın, ikisi de tek bir şeyi merak ediyordu: Acaba aynı gölgeler karşısındakinin yüzünde nasıl gözükürdü? Erkeğin biraz önce yaşadığı deneyimi gibi; erkek ya da kadından birinin, kendi parmaklarının diğerinin yüzündeki gölgesine bakabilmesi için, ellerini yanan ateşin etrafından dolaştırması gerekiyordu. Kadın erkeğe nazaran daha cesur bir hamleyle, iki kolunu birden açarak ellerini erkeğin yüzüne uzattı. Aynı meraktı onunki de, keşfetmek istiyordu karşısındakinin suretini. Ellerini ateşin etrafından dolandırdığı halde yine de sıcaklığını hissetmekten kaçamadı. Erkeğin yüzüne dokunacağım derken, ateşe sarıldığını ona kim izah edebilirdi ki?

İşte kadın, erkek ve ateşin birlikteliği böyle başladı. En nihayetinde ikisi de kollarını ateşin etrafından dolandırarak, birbirlerinin yüzüne dokundular ama ateşi hissetmekten hatta ona sarılmaktan kaçamadılar. Zihnin, aklın ve fikrin derin ve koyu mağarasında, birbirini düşünen iki insanın ateşle imtihanı günbegün devam etmekte. Peki, neden ateş yokken birbirlerinin yüzüne dokunmadılar? Muhtemelen ateş olmasaydı birbirlerinin kusurlarını fark etmezlerdi de ondan… Haa, tekrarlanması gerekli bir şey daha var, nedense böyle “garip” olaylar hep ılık ve hafif rüzgârlı havalarda yaşanır.

Can Yayınları - Öykü Gazetesi 12. Sayı, Eylül 2017

[icimdekidunya]

Dokunuşun kıyısında, gülüşün uzağında; gerçekliğin hayâle en yakın olduğu yer, bir deniz kıyısı. Yosunsuz, yıldızlarla dolu ve şehre de çok yakın. Sahilinde yürüdüğün zaman çakıl taşlarının doğru dürüst yürümene izin vermediği bir uç nokta. Düşünmeni istiyor gibi. Düşünmek istiyorsun gibi. Gece vakti ayaklarını suya usulca sokmalı mısın? Sanırım. Ama burası önemli kararların alındığı, topun direkten döndüğü, sonuçların enteresan sebeplere gebe olduğu bir istasyon. Ve senin vaktin var mı? Belki. Öte yandan soru sormak da anlamsız, cevabı biliyorsun. Ve cevabın n'olursa olsun biliyorsun ki; bu kıyıya uğrayan herkesin ayla, yıldızlarla, geçmişle ve gelecekle mutlak bir hesabı olmuştur. Hesabını sağlam tuttuğunu zannedenlerin pusulası da hep şaşmıştır. Sana düşen de aynı pay mı? Muhtemelen. Bu vakitte çakıl taşlarının üzerine basanların kimisi yarını bekleyip güneşin doğuşunu izlemeyi umarken, kimisi dalgaların rüzgârından üşümüş, usanmıştır. Akla geleni unutma: ayla hesaplaşmaya sebep ikircikli düşüncelerin, tereddütlü kavramların git-gellere yol açtığı, o yüzden de ay ile yıldızlara hesap sorulduğu bir yerdesin. İşte tam da bu yüzden; gerçeklikle hayal arasındaki arafın, hakikatle düş arasında bir sonuca ulaştığı yer olarak nitelenir burası. Bedeninin tarihini aya ve yıldızlara sormak lâzım. Ondan ki, en uzaklaşmak istediğin anda, en yok olmak istediğin anda, yokluğa en çok yaklaştığını hissettiğin anda, varlığın sana oynadığı en basit oyunun tam ortasından başka bir yerde olamayacağını bilmiyor musun? Galiba. Birbirine bağlı zincilerlerin en ucunda, onlardan kurtulmak için çılgınca göze aldığın olayların başlangıcındasın. Kurtulabilirsen aşk olsun. Ve nihayetinde, en azından bu sefer bunu algılayabiliyorsan, hoş geldin.

[icimdekidunya]

Kediler, Köpekler ve Kumrular

Bir günün arda kalanı en fazla ne olabilir? Yan yana yürümek, titreyerek üşümek, şarap içmek, ama en çok koklamak… Ne zaman ardında ürkek burukluklar saklayan kelimeler haline döner bunlar? Aşkın uğramadığı bir sokakta yaşayan kediler, köpekler ve kumruların aç karınlarını kimler doyurur? Öpüşmekten değil, ama göz göze gelmekten korkanları hangi toprak kabul edebilir? Bir tek zamana meydan okuyamayanlar ne zaman zamana meydan okuyamadıklarını kabullenir?

Belki, aklın ve zihnin sorduğu soruların uzun birer tamlama halini aldığı zamanların birinde. Her ne kadar bilincin ve altındaki toz kaplı kayaların varlığı bütün anlamları anlamlı kılacak güce sahip olsa da, varlıklarının yetersiz geldiği anlar illa ki olmuştur. İşte tam da o anların birinde, farkında olmak için birden fazla kez bakmak lâzım olabilir… Terazinin iki tarafı belki de eşit geldiğinden değil; ilk kez, teraziyi doyuracak güçte olmadığından havada kalır. Oyundaki ebe, mızıkçılık yaptığı için değil de, oynayan herkese birer şans daha vermek için hataları görmezden gelir. Parkta su satan çocuk, suyu verdiği kızdan kendini acındırmak için değil de, dudakları kana kana su içmek istiyor diye para istemez. Kafede çay veren adam; soğuyan çayı sıcağıyla değiştirir, fazla para almak için değil ama karşısındaki düşünceli gözlere kendince bir jest yapmak için. Kız kendisinden hoşlanan oğlana naz yapmayı birkaç dakikalığına da olsa bırakır, seviliyor olmanın gerçekliğine bir adım daha yaklaşabilmek için belki. Bunu fark edebilmek için teraziye dokunmak, ebenin yüzündeki sırıtmayı yakalamak, su satan çocuğun utangaç bakışını görmek, kafedeki adamın bıyık altı gülüşünü duymak, kızın gözlerindeki yakınlığı hissetmek; belki... Dünyanın farklı birer köşesinde anbean gerçekleşiyor olabilir bunlar. Ya da aynı iki kişinin başına aynı gün de gelebilir. Bu olaylar; kendilerinden belki bağımsız belki de sıkı sıkıya bağlı bambaşka bir olasılık için sıraya girdiği zaman, bilincin bütün bunların birer istisna olduğunu anlayabilmesi zaman alır. Maddenin hareketi, her ne kadar bizi düşünceyle eylem arasındaki çizgiden varlığa doğru çekse de; terazi havada kaldığında, ebe hataları görmezden geldiğinde, su satan çocuk para istemediğinde, kafedeki adam soğuyan çayı yenilediğinde, kız sevdiğine naz yapmadığında bir şeyler kırılmaya başlar. Böyle anlarda; bize baharı getiren; hem ısıtan hem üşüten o rüzgâr, birdenbire bilincin altında uzanan kayaların arasında salınmaya karar verir. Varlık kendini ispatlamaktan bir an olsun vazgeçer; yerini düşüncenin, aklın, zihnin ve hayalin olasılıklarına bırakır. Kelimelerin içlerinde sakladıkları burukluklar; kediler, köpekler ve kumruların yaşadığı o sokağın başında utanırlar. Sokağa giren ve birbirine bakan iki çift göz, o hayvanları doyurmak için gerekenin; o sokaktan yan yana, sarhoş yürüyüp, titreyerek üşürken birbirinin kokusuna sarılmak olduğunun farkına varır. Toprak ancak ve ancak böyle gurur duyabilir, altında sayısız sevgi yoksunu ve pişman cesetler varken. Bir günün arda kalanı; bir günün arda kalanından çok, dudakta ya da damakta kalan şarap tadı olabilir. Sarhoş bir yabancının masum ve kibar iltifatları da bir başka ihtimal... Ama günün arda kalanı bomboş bir sokak, aç kediler, köpekler ve kumrular olamaz, olmamalı.

[icimdekidunya]

Düşünmek

Düşünmek. Düşlemek. Belki insanoğluna edilen en büyük lütuf… Ardından dinlemek, anlamak ve muhakeme etmek gelir… Düşünmek, düşünecek bir şeyleri olmak, sahip çıkılacak değerlere inanmak güzeldir. İnsanı kendi -tek kişilik yalnızlığı-ndan, merasimsiz cenazesinden, dümdüz kuraklığından kurtarır. Silkeler şöyle bir güzel, yaradılış gâyesinin farkına vardırır düşünmek. Düşün-mek. Dü-şün-mek…

Düşünerek yorulmak vardır; düşünmekten, düşüncelerinden, beyni tam mesai tasavvur etmekten yorulmak; ne harikulade bir güç gösterisidir! Kukuman kuşu gibi düzensiz ve tedirgin bir düşünmeden bahsetmiyorum. Mümkün ile imkânsız arasında süregelen araftan kurtaran bir düşünmek bu. Kıyıdaki kayığı gökçe denizle buluşturan son hamleyi yapar; cesurdur, bahsettiğim. Hele ki amansız hastalıklara, kimsesiz bekleyişlere çaredir, umutlarla dolu olanları. Böyle bir umutla sabahı düşleyen, güneşin doğuşuna şaşırmaz. Sevinme faslını aşmıştır ve güneşin doğmaya yüz tuttuğu o an, artık yeni maksatları vardır kafasında. Düşlerine ve düşüncelerine karşı çocuksu inancı hiç olmadığı kadar soğukkanlılıkla geri gelmiştir. Çünkü kazanmanın verdiği o paylaşılmaz lezzetin nirvanasına ulaşmıştır. Artık, yerle yeksân olmasını istediği bir fikrin “Acaba?"sına bile varabilir. Bu vizyonluluğu gösteren insan, zihnindekileri "kuruntu” olmaktan kurtarıp, hayatın eylemsizliğine karşı olan muhalif bir esas düşünceye evirir. Kalın ve yüksek duvarların, yalnızca biçim verilmiş birer moloz yığını olduklarının farkına varır. Ve artık onun için sınır, yanlış düşünce ve yargılamak kavramları yoktur. Her düşünce hakikattir, doğrudur; her doğru kıymetlidir. Kıymetse; düşünme, muhakeme edebilme cesaretindendir.

[icimdekidunya]

Kapılar

Kapılar. Bazen şatafatlı bir geleceği selamlayan, bazen efkârlı aşklara açılan dönüm noktalarımız. Bazen ardında baş başa kalamayacağımız korkularımızı saklayan dikey sandıklar, bazense hayta öpüşmelerimize tanıklık eden dilsiz yoldaşlarımız… Bazen kıvrımlı ve dar sokakları geniş bulvarlara bağlayan, bazen hazin bir sona ya da yeni bir başlangıca hizmet eden…

Ömrümüz de oval pencereli, iki yöne açılır bir çift kapının ardında bekleyen babamızın eline tutuşturulmamızla başlamıyor mu? Sonra, yavaş yavaş emekleyerek ve penguen hesabı paytak paytak yürüyerek geçtiğimiz kapılar… Büyüdükçe de her türden kapıya usûlünce aşina oluyor ellerimiz, gözlerimiz, tenimiz, aklımız ve fikrimiz… Kapıların önünden fütürsuzca geçmeye başlıyoruz… Kimisinin zilini çalıp hızla kaçıyoruz; sırf eğlence niyetine. Kimisini açık bıraktığımız için, kapısız köyden gelmekle suçlanıyoruz ya da hızla çarptığımız için azar işitiyoruz. Kapının önündeki merdivenlerde oturup saatlerce sohbet ettiğimiz de oluyor, sessizliği paylaştığımız da. Yalnız, vakit geçtikçe değişiyor işin rengi. Öyle kapılar keşfediyoruz ki; her yaklaştığımızda içimizi şair heyecanı kaplıyor, ardında sakladıklarından mıdır, saklananlardan mı, bilinmez… Bazı kapıları iki tıklattıktan, "Kim o?" sesini duyduktan sonra kıpır kıpır oluyor içimiz, terliyoruz inceden. Kimi zamansa kapının ardındaki mahkeme suratı geliyor aklımıza, düşüveriyor yüzümüz. İçimizdeki çocuksu samimiyeti öldürüyor bazıları… Biz bütün bunları yaşarken, her gün yeni bir kapıyla tokalaşırken, çat kapı gidenlere ne demeli peki? Kapı duvar olanlara, kapı dışarı edenlere, kapıdan çevirenlere, kapı kapı dolaştıranlara, birilerinin kapısına kilit vuranlara, kapıyı gösterenlere, kapıdan kovsanız bacadan girenlere… Ne denir ki? Daha vicdanlı olanlarsa kapı aralama taraftarıdır ki, iyi ki vardır onlar, candırlar… Bir düşünsenize, nice de kapı vardır ha! Döner kapı, dış kapı, taç kapısı, bahçe kapısı, kısmet kapısı, el kapısı, ekmek kapısı, komşu kapısı, devlet kapısı, demir kapı, çelik, ahşap… Söyleyeceğim odur ki, dilerim hiçbir sebeple yüzüne kapı çarpılmayan ve kimseye kapı kulu olmayan şanslı, gururlu ve insaflılardan olursunuz. Hele bir de kapı gibi bir sevdanız varsa, offf! Değmesinler keyfinize!

[icimdekidunya]

Dostluklar, sevişler, tereddütler, inişler, imkânsızlıklar, yokuşlar, sevişmeler, yakarışlar… Aklımız ve bilinçaltımız ne çok mevzunun işgali altında öyle değil mi? O ya da bu şekilde, hepimizin bilincinde anlamsızlıklar, bahsedilemeyen yalnızlıklar, kayboluş ve yeniden doğuş hikâyeleri, aşk düşleri var. Bu oluşlar sırasında ne yaparsak yapalım; gözlerimizi kaçıralım, bizi yoran kelimeleri karalayalım, derin nefeslerle geçiştirelim… Olmuyor bazen.

İnsan; yaradılışındaki -insan damarı- denen ukala vicdan bozuntusunun acizliğine yenik düşüyor. Koyveriyor gelmişini, geçmişini, hakkını hukukunu… Seriveriyor derdini de döşeğini de, yalanını da dolanını da… Bilinmezlik uçurumunun kenarında dikiliyor; gecelere, soğuklara, kokuşmuş karanlıklara, siyaha inat. Bulutları gözlüyor, ardısıra göç yoluna revan olan güvercinleri takip ediyor gözleri, dudakları kana kana su içeceği günün hayâliyle yanıp tutuşuyor. Savaşlar, kaçışlar, okyanuslar, tümsekler, savuruşlar, yanılışlar, pâyeler… Hayat o kadar hızlı akıyor ve “an"lar o kadar değerli ki; her yaşanmışlığı gülümseyerek hatırlayacak yüreğe sahip olmak o kadar yorucu ki; denenmişliklerin üzerine defaatle, aynı galeyanla gitmek o kadar yıpratıcı ki… İşte o yüzden, ayağı kaydığında tutunacak bir dalı olmalı insanın. Yahut düştüğünde tutup kaldıracak, üstünü başını temizleyip insanı kendine getirecek bir el. Bu bir dost mu olur, bir aşk mı, ideal mi, tutku mu; karar ve kader sizin… Eğer; parmak boğumlarınızla, kirpiklerinizle, ayalarınızla ve şakaklarınızla ”Yaşadım be, iliklerime kadar yaşadım!“ demeyi umuyorsanız, böylesine dik duruyorsanız ayakta, bir gün hepsini tadacaksınız zaten, isteyerek yahut cebren… Bilinçaltınızın esiri olacak, hayat denen bu fevkalade arsız ırmağa siz de sürükleneceksiniz. Dilerim bu uçsuz bucaksız ırmağın çamursuz ve kayalıksız yerlerinde, sevmeye değer yelkenlilere konuk olur, birlikte hayallerinizin keşfini yaparsınız.

[icimdekidunya]

Bir şeyler yazmayı düşlersin; yükünü bırakacak bir yer bulmuş hamal heyecanıyla. Fakat ilk defa aynı heyecanı yaşayarak yalnızca bir cümle yazabiliyorum: “Saçlarını savurur giderdin.” Sanki gerisi düğümlenmiş… Yahu öyle şeyler birikti ki zihnime; uçsuz bucaksız, Umman kadar geniş bilinçaltımı öyle darmadağın ediyor ki, tahammül edemiyorum hiçbir şeye; tahayyül etmekten, düşlerimi temaşaya dalmaktan. Nasıl… Ne zaman… Neden… Bilmiyorum. “Belki yokluk, karanlık. Belki sadece müzik, şarap ve dans. Biraz da aşk.”

[icimdekidunya]

Bu ayki (Aralık 2012) PCnet ve Chip dergilerinin “ayın siteleri” bölümlerinde icimdekidunya.com var.

[icimdekidunya]

Visit Original Link

[icimdekidunya]

Evet, Bir Delinin Hatıra Defteri aslında Nikolay Vasiliyeviç Gogol'e ait olan bir hikâye. Ve bu oyun da aynı hikâyeden uyarlanmış. Erdal Beşikçioğlu 2008'den beri oyunun baş karakteri "Aksenti İvanoviç Popriçin" olarak çıkıyor karşımıza. İlk önce oyunun asıl (yerleşik) sahnesi olan Devlet Tiyatroları’na ait "Stüdyo Sahne"den bahsedelim. Sahne; Devlet Tiyatroları Sosyal Tesisleri içindeki bir prova alanının düzenlenmesiyle oluşturuldu ve 2008’de açıldı. Alternatif tiyatro sahnesi olmakla birlikte sahne, koltuklar, her şey oyunlara göre düzenlenebiliyor. Bir Delinin Hatıra Defteri için ise 180 koltuk ayrılıyor ve koltuklar sahnenin etrafına daire halinde diziliyor. Gelelim oyunumuza. Oyun için hazırlanan sahne düzeni, klasik tiyatro alışkanlığınızı tamamen değiştiriyor. Hele ki tiyatroyu sevmiyorsanız ya da ilk kez bir oyun izleyecekseniz, bu oyun tiyatroya aşık olmanız için mükemmel bir fırsat! Tanıtım fotoğraflarından da anlaşılacağı üzere Erdal Beşikçioğlu oyunu küçük bir vinç üzerinde oynuyor. Yeri geliyor ince bir demir üzerinde dengede duruyor, yeri geliyor baş aşağı sarkıyor… Sahne düzeni, kullanılan sis, ses düzeni ve efektleri oyundan sonra tiyatroya olan açlığınızı müthiş derecede giderdiğinizi hissetmenizi sağlıyor. Erdal Beşikçioğlu oyun sırasında doğaçlama halinde türlü sürprizler yapıyor (burada belirtmeyelim ki oyunun büyüsü bozulmasın öyle değil mi). Oyunculuğundan behsedersek; bu oyunculuk yalnızca ses ya da mimikle, jestle değil. Beşikçioğlu’nun vinç üzerinde dengesini sağlaması, yaklaşık bir buçuk saat boyunca seyirciyi hep oyunun içinde, gözleri üzerinde tutması, oyunculuk yetisi takdire şayan. Ve elbette ki (işin  belki de görünmeyen kısmında emeği olan) diğer sanatçılara; Yönetmen Cem Emüler'e, Dekor Tasarımcısı Sertel Çetiner'e, Işık Tasarımcıları Zeynel Işık ve Seyhun Ayaş'a, Ses ve Efekt Tasarımcısı Tayfun Gültutan'a da teşekkür etmek gerek. Bu oyun kaçmaz, eğer Bir Delinin Hatıra Defteri'ne gitmek için bir şansınız varsa mutlaka değerlendirin. Zira o kadar çok talep var ki, bilet bulmak biraz zor oluyor. Genelde biletler satışa sunulduktan yaklaşık 30 saniye sonra tükeniyor. Bir Delinin Hatıra Defteri'ni ve dünya standartlarının üzerinde birçok oyunu Devlet Tiyatroları farkıyla ve ciddiyetiyle izliyorsunuz, bilet için de çok cüzî bir ücret ödüyorsunuz. Haydi vakit kaybetmeden bu ayki Ankara Devlet Tiyatrosu programına (buradan) bakın ve bilet için sıraya girin. (Biletler temsil gününden 13 gün önce satışa çıkar.) Oyun sonrasında hatıra defterini imzalamayı da unutmayın. İyi seyirler!

[icimdekidunya]

[icimdekidunya]

Venedik'in kuzeyinde "Balıkçı Adası" olarak bilinen Burano'da, sarhoş dönen balıkçılar yanlış evin kapısını çalmasınlar diye eşlerinin evleri tekneleriyle aynı renge boyadığını biliyor muydunuz? Üstelik bu alışkanlık öyle bir gelenek olmuş ki; evlerin rengini izinsiz değiştirmek de yasak. Ah kadınlar!

[icimdekidunya]

[icimdekidunya]

[icimdekidunya]

Bir insanı harcamak ne kadar kolay değil mi? Bir cümleyle, bir kelimeyle, dahası; bir bakışla... Fakat bir o kadar zor bir kalbi kazanmak; Tutumlarınızla, duruşunuzla; bazen bir ömrü harcayarak...