IDAHO Belgrade je nevladina organizacija koja inicira, organizuje, koordiniše i realizuje kulturne događaje verujući da su umetnost i kultura najmoćnija stredstva u borbi protiv homofobije i transfobije, kao i u borbi za bilo koju društvenu promenu. ||| IDAHO Belgrade is a non-government organization that initiates, organizes, coordinates, supports and executes cultural events, pointing out arts and culture as most powerful tools in making any social change.
Međunarodni dan borbe protiv homofobije i transfobije | 17, maj 2014
Međunarodni Dan Borbe Protiv Homofobije i Transfobije (International Day Against Homophobia And Transphobia - IDAHOT), obeležava se 17. maja u preko 100 zemalja širom sveta, na dan kada je 1990. godine Svetska zdravstvena organizacija skinula homoseksualnost sa liste mentalnih poremećaja.
Otvarajući pitanje uticaja kreativne snage koju ovo društvo može i treba da upotrebi u borbi protiv homofobije i transfobije, organizacija IDAHO Belgrade je obeležavanjem 17. maja 2013. godine postavila novu platformu za aktivističko delovanje upravo kroz kulturu i umetnost.
U saradnji sa partnerskim organizacijama, institucijama kulture iz Srbije i regiona, IDAHO Belgrade ove godine obeležava ovaj dan sedmodnevnim programom raspoređenim u pet celina – IDAHO art, IDAHO music, IDAHO fiilms, IDAHO theatre i IDAHO talks – smeštenim u različitim gradskim prostorima u Beogradu od 17. do 24. maja.
Mnoga prava stanovnika Srbije su sve ugroženija. Ljudska, ali i ekonomska i radna. Svi osećamo to stanje, ono stvara tenzije, agresivnost na ulicama i posledično jačanje mržnje prema svakoj različitosti. Jasno je da tako ne može ostati, a jasno je i da niko umesto nas samih neće rešiti taj problem… Mi dolazimo iz sveta kulture i medija, i to su naša oružja. Mi ne umemo da koristimo palice i pesnice, ali umemo da se borimo kulturom, umetnošću, muzikom i slobodnim duhom. - iz manifesta IDAHO Belgrade, 2013.
Obeležen 27. jun – Međunarodni Dan ponosa akcijom “Zona slobodna od mržnje” i šetnjom centrom Beograda
Beograd, 27.06.2013.
Međunarodni Dan ponosa obeležen je danas u Beogradu akcijom pod sloganom “Zona slobodna od mržnje” i kraćom šetnjom od Trga Republike centralnim beogradskim ulicama.
Ovu akciju zajednički su organizovali Žene u crnom (ŽUC), Gej strejt alijansa (GSA), IDAHO Beograd, Gej lezbejski info centar (GLIC), Asocijacija “Duga”, Novosadska lezbejska organizacija (NLO), a pridružili su im se i aktivisti drugih nevladinih organizacija.
Skupu koji je počeo u 12 časova i koji je okupio oko 150 učesnika su između ostalih prisustvovali i poslanik Liberalno demokratske partije (LDP) Miljenko Dereta, zamenica Zaštitnika građana Tamara Lukšić Orlandić, dramska spisateljica Biljana Srbljanović, prva trans osoba u Srbiji koja je javno govorila o svom životu u dokumentarnom filmu “Ja kad sam bio klinac, bila sam klinka” Gordana Mitrović, kao i predstavnici međunarodnih organizacija i civilnog sektora.
Skup je počeo okupljanjem na Trgu Republike uz kratko obraćanje organizatora a zatim su učesnici krenuli u šetnju Knez Mihailovom i Zmaj Jovinom ulicom do Obilićevog venca gde je 2009. godine ubijen francuski državljanin Bris Taton. Bris Taton je tada u Beograd došao na utakmicu svog kluba Tuluza i u atmosferi mržnje i pojačanih društvenih tenzija pred najavljenu Paradu ponosa brutalno je pretučen od strane ultra desničarskih huligana..
Učesnici šetnje su nosili veliki transparent na kome je pisalo “Zona slobodna od mržnje”, zastavu duginih boja dugačku osam metara, kao i veliki broj manjih zastava duginih boja. Skup je obezbeđivala policija a mnogi građani su tokom šetnje pozdravljali kolonu, pružali svoju podršku a neki su se i pridružili. Skup je završen bez ijednog incidenta.
Lazar Pavlović, predsednik GSA, rekao je da su se aktivisti nevladinih organizacija okupili na Trgu Republike kako bi obeležili Međunarodni dan ponosa LGBT osoba, poslali poruku protiv nasilja, ali i da bi se solidarisali sa svim drugim ugroženim grupama u društvu koje trpe nasilje. “Želimo da se solidarišemo sa njima i da pokažemo da mi to ne prihvatamo i da ćemo se protiv toga boriti nenasilnim sredstvima” rekao je Pavlović i istakao da LGBT osobe u Srbiji žele da žive dostojanstveno kao i svi drugi građani i građanke, a ne da žive pod teretom sramote. “Nasilje i mržnja su ogroman problem čitavog društva i u njegovo rešavanje se moraju uključiti mnogobrojni društveni i politički činioci. Zato LGBT pokret u Srbiji uz podršku drugih organizacija na ovaj način, ali i kroz razne druge pojedinačne i zajedničke akcije, želi da ukaže i na preko potrebnu izgradnju i jačanje društvene solidarnosti, kako one između različitih manjinskih grupa tako i solidarnosti i tolerancije u celom društvu”.
Na Obilićevom vencu je minutom ćutanja odata pošta Brisu Tatonu, a na mesto gde je on ubijen na stepeništu Obilićevog venca položena je velika zastava duginih boja koju su učesnici nosili tokom šetnje. Organizatori skupa su poručili da ovakvi zločini iz mržnje ne smeju nikada više da se ponove i da će ubuduće svakog 27. juna ovakvim akcijama pod istim sloganom “Zona slobodna od mržnje”, simbolično “oslobađati” razne lokacije u Beogradu i drugim gradovima u Srbiji od svih oblika ksenofobije, rasizma, homofobije, šovinizma i mržnje i netrpeljivosti prema različitim društvenim grupama i pojedincima.
Međunarodni Dan ponosa (Pride Day) obeležava se svuda u svetu kao znak sećanja na Stounvolsku revoluciju – prvu otvorenu pobunu protiv sistematskog hapšenja, progona i zlostavljanja lezbejki, gejeva, biseksualnih i transrodnih osoba od strane američkih vlasti. U noći između 27. i 28. juna 1969. godine u gej klubu Stounvol-In u Njujorku sprovedena je (još jedna u nizu) policijska racija, koja je prerasla u spontani fizički sukob između policije i LGBT osoba koje su odlučile da se suprostave maltertiranju i zahtevale poštovanje svojih ljudskih i građanskih prava. Policija je uhapsila vođe protesta, vodenim topovima razbila ostale okupljene, ali su se demonstarcije proširile na ostatak Njujorka i nastavile sledećih dana vodeći ka velikim pozitivnim promenama. Ovi protesti predstavlju začetak organizovanog aktivizma i savremenog pokreta za uspešno ostvarivanje prava LGBT zajednice u Americi, a zatim i u ostatku sveta.
Ponos u kontekstu proslave Međunarodnog Dana ponosa označava potrebu da LGBT osobe žive dostojanstveno kao i svi drugi građani, kao i da participiraju u svim društveno-političkim tokovima ravnopravno a ne kao prikriveni građani drugog reda sa teretom sramote sopstvenog postojanja.
IDAHO BELGRADE ART 2013: Izložba "SIGNAL" - Prva online postavka
IDAHO BELGRADE ART 2013
Izložba “SIGNAL” - online postavka
IDAHO Belgrade je neformalna platforma za stvaranje konstruktivnog dijaloga o kreativnoj snazi koju ovo društvo može i treba da upotrebi u borbi za jednaka prava kvir i LGBT osoba. Nakon njenog zvaničnog pokretanja i uspešno obeleženog Međunarodnog dana borbe protiv homofobije i transfobije 17. maja (International Day Against Homophobia And Transphobia - IDAHO), ova inicijativa predstavlja virtuelnu izložbu svoje prve umetničke produkcije “SIGNAL”.
Grupna postavka domaćih vizuelnih umetnika i grafičkih dizajnera bila je prikazana od 17. do 22. maja u Velikoj galeriji KC Grada kao segment IDAHO ART u sklopu obeležavanja Međunarodnog dana borbe protiv homofobije i transfobije. Izložba se fokusirala na aktivaciju savremene umetničke scene u Srbiji i podsticanje umetnika da odreaguju svojim radovima na temu mogućih konstrukcija kvir identiteta u javnom prostoru u odnosu na problem sveprisutne homofobije i transfobije i njenih negativnih posledica. Radove su pripremili Aleksandar Maćašev, Boris Šribar, Ranko Travanj, Milica Kolarić , Nikola Vrzić, Željko Lončar, Milica Pantelić, Mane Radmanović, Miladin Miletić i Nina Bunjevac, a kustos izložbe je istoričar umetnosti Vladimir Bjeličić.
O konceptu izložbe i razlozima za ovu produkciju, kustos Vladimir Bjeličić kaže:“Uprkos tome što kontinuirani aktivizam NVO sektora uglavnom nije nailazio na odgovor javnosti, iako vlada atmosfera opšte društvene netrpeljivosti i nerazumevanje problema ove zajednice, na polju umetnosti i kulture dolazi do procvata tajnog života LGBT zajednice u vidu niza inicijativa koje razmatraju pitanja rodnog i seksualnog identiteta. U tom svetlu, nastaje i izložba SIGNAL primarno zasnovana na aktivaciji kulturno umetničke scene Beograda u kontekstu promišljanja statusa i pozicije LGBT zajednice u savremenom srpskom društvu. LGBT motivi prilično su retko zastupljeni u recentnoj produkciji vizuelnih umetnika pa se prema tome ukazala potreba za mapiranjem i adekvatnim valorizovanjem postojećih radova, kao i potragom za novim kreativnim rešenjima grafičkih dizajnera. U funkciji IDAHO dana, upravo to je ono što čini ovaj kustoski koncept nacrtom, skicom buduće platforme za razvoj ideja na polju vizuelnih umetnosti i izdvaja je od dosadašnjih inicijativa.”
Inicijativa IDAHO Belgrade je tokom maja ove godine u Kulturnom Centru GRAD pored izložbe “SIGNAL” predstavila raznovrsni program sa jasnim ciljem poboljšanja i zaštite ljudskih prava LGBT i kvir osoba. Održan je i panel IDAHO Talks na temu upotrebe kreativne snage i posvećene umetničke prakse u ovoj borbi, a učestvovali su zapaženi predstavnici i predstavnice organizacija i institucija koji su kroz dosadašnji rad i profesionalni i lični angažman dali ključni doprinos napretku ljudskih prava i sloboda i razvoju kulturne scene u Srbiji. Tom prilikom, otvoren je konstruktivni javni dijalog koji treba da skrene pažnju javnosti ne samo na postojanje LGBT i kvir zajednice kao ugrožene manjinske grupe u društvu, nego i da preispita aktuelne strategije primenjene u borbi za njen pozitivan pomak i razvoj, i tako inspiriše druge organizacije, institucije, medije, i pojedince da svako u svom polju ekspertize da svoj doprinos.
U nastavku rada na stvaranju adekvatne klime za bolja prava i ravnopravnost LGBT i kvir zajednice, IDAHO Belgrade će tokom sva četiri dana EXIT festivala na Petrovaradinskoj tvrđavi u Novom Sadu od 11 do 14. jula u okviru Sajma nevladinih organizacija predstavljati svoje dosadašnje aktivnosti, ideje i planove za budućnost. Posetioci festivala biće u prilici da na samom štandu pogledaju digitalnu verziju izložbe SIGNAL.
Umetnost povezuje, stvara novi prostor za tumačenje i razumevanje, traži otvorenost za nove ideje, nudi moguća rešenja.
Klikom ovde preuzmite presskit sa celokupnim saopštenjem i promo fotografijama.
SIGNAL (lat. signum znak, nlat. signale) (lat. signum znak, nlat. signale) znak, poziv objavljen nekim instrumentom (trubom, rogom, zvonom, plamenom); voj. znak kojim se nešto javlja (pomoću naročitih zastava, ogledala, raketa i dr.).
LGBT grupe od sredine 80-ih godina postepeno počinju da se organizuju širom bivše Jugoslavije. Nakon raspada države, zvanično prva LGBT organizacija u Srbiji, Arkadija, osnovana je 1991. godine. Međutim, veća vidljivost zajednice uočljiva je tek od 2001.godine nakon pokušaja organizovanja prvog Gay Pride-a koji se završio masovnom manifestacijom nasilja od strane navijačkih, klero-fašističkih i neo nacističkih grupa.
Naime, ova izložba bi trebalo da signalizira i ukaže na različite mehanizme konstrukcije alternativnih (seksualnih i rodnih; queer) identiteta i njihove reprezentacije u javnom prostoru. Ona treba da ukaže na probleme nasilja, izolacije i (ne)vidljivosti sa kojima se LGBT zajednica u ovom društvu konstantno susreće.
Na tragu ključne reči SIGNAL ovog kustoskog koncepta, odabrani su radovi sa nužnim predznakom društvenog angažmana, koji svojom pronicljivošću i provokativnošću pokušavaju da penetriraju u javni prostor zarad ostvarivanja komunikacije i edukacije šire javnosti, skretajući pažnju na probleme i prisustvo ove marginalizovane i ugrožene društvene grupe. Dakle, strategija ovakve inicijative jeste podsticanje pojedinaca koji prepoznaju sopstvenu odgovornost prema okolini, i koji su spremni da svoje mišljenje reflektovano kroz umetničku praksu stave u funkciju napretka i poboljšanja statusa LGBT zajednice u Srbiji.
Deset umetnika participirali su svojim radovima koje karakteriše heterogenost pristupa u obradi teme, kao i različite poetike. Zastupljeni su mediji fotografije i plakata. Bilo da kritikuju hegemone partrijarhalne obrasce rodnih uloga (Šribar), koriste se stereotipima koje oblikuje nacionalistički diskurs (Miletić, Bunjevac), reaguju na učestalost nasilja nad LGBT zajednicom (Travanj, Kolarić), govore o izolaciji (Vrzić), ili prosto manipulišu dovitljivim frazama queer rečnika u pop maniru (Pantelić, Radmanović i Maćašev) ili se poigravaju sa formom (Lončar), sve radove karakteriše izričita, odlučna i promišljena reakcija u odnosu na hipokriziju srpskog društva u savremenom trenutku.
Jedini motiv koji, nažalost, nedostaje u celokupnoj selekciji radova je onaj baziran na ženskoj perspektivi i odnosi se na radove koji vrlo transparentno reflektuju izvesne lezbejske implikacije. Nemogućnost uočavanja radova umetnica ili pak umetnika koji eksplicitno uvode pomenute motive dodatno govore o nevidljivosti lezbejki, i sugeriše da su takve teme periferno obrađene ili izuzetno retke.
Zbir ovih radova na izvestan način formira specifičan narativ koji može biti stavljen u funkciju jasne političke poruke. Stiče se utisak da su dve teme najdominantnije, a to su teme nasilja i izolacije. Ukoliko se pozovemo na tezu Hane Arent o banalnosti zla kojom ona sugeriše, između ostalog, da krajnja zloba, patologija ili ideološko ubeđenje nisu nužni kako bi pomogli pojedincu da počini beskrajno zlo, doći ćemo do zaključka koliko je važno insistirati na konstantnom preispitivanju i kritičkom sagledavanju ljudskih prava i sloboda a u odnosu na to kako ona bivaju ugrožena. To je posebno važno u kontekstu priče o položaju manjina u Srbiji upravo zbog rastućeg nacionalizma i retrogradne politike države koja nije kadra da to spreči već održava takvu ideološku matricu živom. Time dolazimo do logičnog zaključka o tome koji je cilj ove izložbe. Postaviti pitanja ko i zašto postavlja definiciju i određuje moralne granice normalnosti bilo da je u pitanju institucija države ili, pak, crkve; uključiti širu javnost i edukovati je, i zajedničkim trudom prevazilaziti barijere. U najkraćem, uticati na promenu paradigme LGBT zajednice kao Drugog odnosno alijeniranog elementa koji uzurpira postojeći tradicionalni model ponašanja, običaja i načina života. Izaći izvan okvira modernističkih velikih priča, koje su u srži elitističke, rigidne i otuđene od realnosti, predstaviti otvorenu i komunikativnu formu u duhu angažovane i odgovorne umetničke prakse.
Kurator izložbe: Vladimir Bjeličić, istoričar umetnosti
Arhitekta izložbe: Nikola Knežević
------
IDAHO Belgrade ART 2013
S I G N A L
(lat. signum znak, nlat. signale)
a sign, a call carried out by a means of an instrument (trumpet, horn, bell, smoke); mil. a call, warning (using special flags, mirrors, flares, etc).
Since the mid-eighties, LGBT groups have gradually formed throughout the former Yugoslavia. After the breakup of Yugoslavia, the first official LGBT organization in Serbia, Arcadia, was established in 1991. However, greater visibility of the community was not achieved until 2001 after an attempt to organize the first Gay Pride march, that ended in a massive manifestation of violence by football hooligans, clerical-fascist and neo-Nazi groups.
Despite the fact that the continued activism of the NGO sector did not provoke a desired public response, and even though a climate of general social intolerance and lack of sensitivity to the problems of this community prevailed, there was still a significant engagement of the LGBT community in the field of art and culture in the form of a series of initiatives that addressed the issues of gender and sexual identity. In this respect, we have created the exhibition SIGNAL, which is primarily based on the activation of the cultural and artistic scene in Belgrade in the context of deliberation on the status and position of the LGBT community in a contemporary Serbian society. LGBT motifs are quite rare in recent productions of visual artists, therefore, we have recognized a need for mapping and adequate valorization of the existing works, as well as a search for new creative solutions of graphic designers. This is exactly the reason which makes this curatorial concept a mere sketch, a layout platform for future development of ideas in the field of visual arts, and it is also what differentiates it from earlier initiatives.
This exhibition should specify and point out the different mechanisms in the construction of alternative (sexual and gender; queer) identities and their representation in public space. It should highlight the problems of violence, isolation, and (in)visibility of the LGBT community, which are perpetual in today’s society.
Drawing inspiration from the keyword SIGNAL, the selected works incorporate the necessary hallmarks of social engagement, which, with their subtle insight and provocative expression are attempting to penetrate into the public space in order to educate and communicate with the general public, and call attention to the problems and the presence of marginalized and vulnerable social groups. Thus, the objective of this initiative is to encourage individuals to recognize their own responsibility towards the social environment, and to share their opinions reflected through the artistic practice and to stimulate the progress and improvement of the status of the LGBT community in Serbia.
Ten artists have participated with their works, which are characterized by heterogeneity in the subject approach, as well as different poetics. The exhibition is comprised of photographs and posters. Whether they are criticizing the patriarchal hegemonic forms of gender roles (Šribar), use the stereotypes that shape the nationalist discourse (Miletić, Bunjevac), respond to frequency of violence against the LGBT community (Travanj, Kolarić), speak of isolation (Vrzić) or simply toy with sleek phrases of the queer vernacular of pop fashion (Pantelić, Radmanović and Maćašev) or play with the form (Lončar), all works are characterized by the positive, determined and thoughtful responses in relation to the hypocrisy of Serbian society today.
The only motif that is unfortunately missing from this selection, is the one that would be based on the women's perspective and applies to works that would transparently reflect certain lesbian implications. The impossibility of identifying works that explicitly introduce the above mentioned motifs further deepens the invisibility of lesbians, and suggests that these subjects are treated superficially or that they are extremely rare.
The sum of these works forms a distinguished narrative that can be interpreted as a direct political message. One gets the impression that the two most dominant themes are namely the violence and the isolation. If we refer to the hypothesis of Hannah Arendt on the banality of evil where she, among other things, suggests that the utter malice, pathology, or ideological conviction are not necessary to assist the individual in performing the ultimate evil, we will come to the conclusion of how important it is to insist on a constant reviewing and a critical analysis of human rights and freedoms in relation to how these rights are affected. This is particularly important in the context of the position of minority groups in Serbia because of the rising nationalism and the retrograde policy of the state which is unable to prevent it, but instead keeps this ideological pattern alive. This leads to the logical conclusion ,which is the aim of this exhibition, and that is to deliberate who should define, and why, ’normality’ and set the moral limits, whether it’s the state, an institution or the church itself; to involve and educate the general public through the mutual effort, in order to overcome these barriers. In other words, the aim is to alter the paradigm of the LGBT community as the ‘other’, the alienated element, which undermines the existing traditional models of behavior, customs and lifestyles. The goal is to reach beyond the modernist grand narratives that are essentially elitist, rigid and detached from reality, and to offer an open and communicative form in the spirit of engaged and responsible art..
Exhibition curator: Vladimir Bjeličić, art historian
17 - 22. maj, Velika galerija Kc GRAD
Otvaranje izlozbe 17. maj u 17h
10 umetnika - jedna ideja - LGBT i kvir identitet vs. Homofobija i Transfobija
ključna reč: SIGNAL
Otvaranje izložbe je 17. maja u 17h, a trajaće sve do 22. maja u Velikoj galeriji Kulturni centar GRAD.
Kustoski koncept kao nacrt, skica buduće platforme za razvoj ideja na polju vizuelnih umetnosti u funkciji društvenih promena.
Art program ovogodišnje inicijative IDAHO Belgrade fokusirao se na aktivaciju lokalne savremene umetničke scene. Vizuelni umetnici i grafički dizajneri isprovocirani su da odreaguju svojim radovima na temu mogućih konstrukcija kvir identiteta u javnom prostoru u odnosu na problem sveprisutne homofobije i transfobije i njenih negativnih posledica.
Radove su pripremili: Aleksandar Maćašev, Boris Šribar, Ranko Travanj, Milica Kolarić, Nikola Vrzić, Željko Lončar, Milica Pantelić, Mane Radmanović, Miladin Miletić i Nina Bunjevac.
Kurator je istoričar umetnosti Vladimir Bjeličić.
Arhitekta izložbe: Nikola Knežević
Sa idejom da se teme koje provocira IDAHO Belgrade ART program što više približe javonosti, u utorak i sredu (21 i 22. maj) od 19h su zakazana vođenja kroz izložbu SIGNAL.
U nekonvencionalnoj formi dijaloga između kustosa, umetnika i publike, imaćete prilike da razgovarate sa nekim od umetnika, postavite pitanja koja vas kopkaju i uživate u postavci.
Zato što nam se smučilo da nas ograničavaju i stavljaju u četiri privatna zida. Zato što nam je dosta mržnje. Zato što je previše nasilja. Zato što što nećemo da trpimo diskriminaciju po verskom, nacionalnom, rasnom i seksualnom osnovu. Zato što homeseksualizam nije bolest. Zato što homofobija nije lek. Zato što hoćemo da se ljubimo gde hoćemo, kako hoćemo i sa kim hoćemo. Zato što nećemo više da ćutimo. Zato što ljudska prava moraju da budu ista za sve. Zato što hoćemo nešto da promenimo.
Eto zato svim snagama podržavamo IDAHO! Jer zajedno NEĆEMO DA ĆUTIMO! :*
Ćutanje nije zlato, jer ne smemo da ćutimo! Naša obaveza je da progovorimo i da kažemo da homofobija i transfobija nisu dobrodošle! Ćutanje je odobravanje, a ja neću da ćutim i odobravam da moje prijatelje vređaju, napadaju i zlostavljaju. Svi imamo pravo da volimo koga želimo, i niko nema pravo da bilo koga mrzi zbog toga! Ljubav na ulice, homofobe u ormane.
Zašto što je IDAHO Belgrade glasan, zato što ne žmuri, ne ćuti, zato imaju moju neizmernu podršku!
