[iridaaaaaaaaa]

"Και θα έρθεις εδώ, θα κοιμόμαστε μαζί, θα πηγαίνουμε για μπάνιο μαζί και θα κάνουμε βόλτες στη θάλασσα. Θα κάνουμε τσιγάρα στη παραλία και μετά θα πηγαίνουμε σπίτι και θα κάνουμε σεξ και θα σε πηγαινω σε Beach bars και θα δεις τα μάτια σου μόνο σε μένα. Και θα χορεύουμε και θα πηγαίνουμε για ποτά και σε ψαροταβερνες. Και θα σε πάω στη μάνα μου. Και θα έρχονται διακοπές οι φίλες σου και θα πηγαίνετε στα μπαράκια μαζί. Και θα πηγαίνουμε εκδρομές με τον σκύλο μου και τη γάτα σου. Θα είναι ωραία. "

[iirida]

"έχουμε καιρό να κάνουμε έρωτα."

Είναι το μόνο που θυμάμαι απο τα λόγια της, σαν να πέρασαν χρόνια απο τότε που μου μίλησε και ας ήταν μόλις χθες.

Το μόνο που ακουγότανε ήταν η φωνή της και ο κρύος αέρας που ερχόταν απο το παράθυρο. Το μόνο φως στο δωμάτιο ήταν τα λαμπάκια απο τα γύρω μπαλκόνια και ίσα που μπορούσα να ξεχωρίσω τη φιγούρα της μέσα στο σκοτάδι. Τα μαλλιά της έπεφταν στο στέρνο μου και τα χέρια της αγκάλιαζαν το σώμα μου σαν να ήταν η πρώτη φορά. Ξάπλωνε επάνω μου ημίγυμνη και μου μιλούσε. Με λέξεις που δεν είχαν ξανα βγεί ποτέ απο το στόμα της. Και γελούσαμε και πάλι μπερδεύονταν τα σώματα μας και ξανά πάλι το ίδιο.

"ξέρω οτι με κοιτάς."

Μα όποτε το βλέμμα μου χανόταν απ το δικό της έπιανε το κεφάλι μου και μου θύμιζε που πρέπει να κοιτάω.

Δεν κάναμε ποτέ τίποτε απο αυτα που θέλαμε, τίποτε απο αυτά που έπρεπε.

Και τελικά γίναν όλα σε ένα βράδυ που έμοιαζε ατελείωτο, παρόλα αυτά οι ώρες περάσανε σαν δευτερόλεπτα. Και με ρωτούσε πράγματα και καπνίζαμε και λέγαμε ιστορίες και γελούσαμε πάλι και κρυώναμε και ζεσταινόμασταν.

"δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο απ το να κοιτάζονται δύο άνθρωποι στα μάτια."

Δεν ταιριάξαμε ποτέ μας. Δεν θα σμίξουμε ποτέ μας. Μα το φιλί της μοιάζει με το δικό μου και η μυρωδιά της μου θύμισε πως κάποτε την ερωτεύτηκα και ο καφές μαζί της το πρωί μου θύμισε πως είχαμε μια ζωή μαζί και ας ήτανε για λίγο.

"δεν κοιμάμαι ποτέ από τη μέσα μεριά, το ξέρεις."

Δεν ξεχνώ τα ελαττώματα και τις παραξενιές της. Τις φωνές και τον θυμό της. 'Ομως για ενα βράδυ ένιωσα να κουμπώνουμε. Και έτσι ξεκίνησε ο χρόνος. Έτσι έκλεισε ο κύκλος μας. Με εμένα και εκείνη και γύρω μας κενό. Σαν να ήμασταν οι μόνοι άνθρωποι στον κόσμο. Όταν πέσαμε για ύπνο την ρώτησα αν την πειράζει να της γυρίσω την πλάτη. Συρθηκε στο στρώμα στη μέσα μεριά του κρεβατιού και μου είπε καληνύχτα.

Δεν κάναμε έρωτα ποτέ.

[iirida]

Πάντα μου άρεσε η σχέση μου με τον μπαμπά μου. Μπορούσα να του μιλήσω για τα πάντα. Βασικά για όσα ένας πατέρας χρειάζεται να ξέρει. Κάθε φορά που ένιωθα λυπημένη έτρεχα σε εκείνον. Ξαπλώνει στον καναπέ με τα πόδια σταυρωμένα πάνω στο τραπέζι και εγώ έβαζα το κεφάλι μου στην στρογγυλή κοιλιά του. Εκείνος έπαιζε με τα μαλλιά μου και εγώ έβρεχα το πουκάμισο του με δάκρυα. Πάντα γελούσε. Ακόμα όταν δακρύζω γελάει. Τώρα έχω μεγαλώσει και δεν ξαπλώνω πια στη κοιλιά του. Μπορεί να φταίει που δεν είμαι πια σπίτι μου. Μπορεί να φταίει που δεν έχει πια κοιλιά. Ομως εκείνος καταλαβαίνει αν είμαι καλά ή όχι ακόμα και αν του ορκίζομαι πως είναι όλα εντάξει. Τώρα έχω μεγαλώσει και του λέω πολλά ψέματα. Μα πως να πως να πω στον άνθρωπο που μου χάρισε ζωή πως δεν την θέλω άλλο;

[iirida]

Είσαι ακόμα εδώ και ταυτόχρονα τόσο μακριά. Με όλους τους τρόπους. Είσαι εδώ στο μυαλό μου, στη καρδιά μου, μέσα μου. Καμία φορά μυρίζω το άρωμα σου και γυρνάω το κεφάλι μου περιμένοντας να σε δω μα δεν είσαι ποτέ εκεί. Συναντώ άνθρωπους που σου μοιάζουν μα και πάλι δεν είναι εσύ. Πως μπορεί να επισκιαζεται όλος αυτός ο πόνος που ένιωσα; τελικά ούτε εγώ η ίδια δεν ήξερα πόση αγάπη είχα για σένα. Πόση αγάπη έχω ακόμα για σένα. Ίσως τελικά να ήσουν όντως εσύ για μένα. Ίσως να μην ήμουν εγώ για σένα. Μα πόσο θα θελα να είμαι.

[iirida]

Τελευταία σε βλέπω στον ύπνο μου και δεν μπορώ να καταλάβω εάν αυτα που βλέπω είναι όνειρα ή εφιάλτες. Χθες βράδυ δεν ήρθες και ξύπνησα με την ελπίδα πως σήμερα θα λυτρωθω απ το βάσανο της σκέψης σου. Μα μόλις σήκωσα το βλέμμα μου είδα ένα γράμμα σου να προεξέχει ανάμεσα από τα βιβλία μου, σαν κάποιος να το έβαλε εκεί σκόπιμα και ήρθες πάλι. Υπάρχεις παντού και ειλικρινά δεν ξέρω πως να σε διώξω.

[iirida]

I used to make flowers grow. I would water them and bathe them in sunlight and give them to everyone i loved and cared for. Even to the ones i didn't. But i don't have any seeds left. And lately it's been dry and it's been cloudy. And even though i didn't want to, i've killed each and every one of them. And ive never been more scared in my entire life.

[iirida]

Πάντα είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τη θάλασσα. Κάθε φορά που την αντικρίζω σκέφτομαι το όνομα μου. Ίσως επειδή η πρώτη μου ανάμνηση ξεκινά με εμένα ξαπλωμένη στην άκρη του δρόμου καλυμμένη με αίμα φορώντας το κόκκινο μαγιό που μου είχε πάρει η μάνα μου και δεν έβγαζα ποτέ. Εκείνη τη μέρα είχαμε πάει εκδρομή με τους δικούς μου, όμως εγώ δεν το θυμόμουν και τα αδέρφια μου έλεγαν τη φράση "ήμασταν στη θάλασσα" ξανά και ξανά. Άργησα πολύ να ξανά δω κύματα μετά από αυτό. Την επόμενη φορά που το πόδι μου ακούμπησε άμμο ήταν σαν να γεννήθηκα από την αρχή. Δεν θυμόμουν πως ήταν να νιώθω το νερό να ακουμπά το σώμα μου. Ξανά έμαθα να κολυμπώ απ την αρχή, με πολύ δυσκολία. Ακόμα δεν ξέρω να κολυμπώ καλά. Ξανά έμαθα να κρατώ την ανάσα μου και τα μάτια μου ανοιχτά κάτω απ το νερό. Εκείνη τη μέρα δεν βρήκα απ το νερό μέχρι ο πατέρας μου να βάλει στο αμάξι και τη τελευταία πετσέτα. Η μανα μου πάντα μου φώναζε να μη πηγαίνω στα ανοιχτά, μα πότε άκουσα εγώ τον οποιονδήποτε; και τώρα είναι σχεδόν Ιούλιος και είμαι εγκλωβισμένη σε μια πόλη που δεν αγαπώ πλέον όσο αγαπούσα. Τα μόνα κύματα που βλέπω είναι αυτά του Θερμαϊκού και η μόνη βουτιά που έχω κάνει είναι στη μπανιέρα του σπιτιού μου. Για αυτό παράτησα τα πάντα, ξανά, για να πάω σπίτι. Χρόνια τώρα ψάχνω κάτι, κάποιον, να φωνάζω "σπίτι μου" ίσως τελικά να ναι το απέραντο γαλάζιο. Ο ατελείωτος ορίζοντας που όσο και αν κοιτάζεις δεν μπορείς να βρεις την άκρη του. Μπορεί να ναι και αυτό που με εθίζει. Το γεγονός ότι δεν ξέρω που τελειώνει. Έχω περίεργη σχέση με το τέλος. Πότε δεν μπόρεσα να συμφιλιωθω μαζί του. Γυρίζω λοιπόν σπίτι. Και ίσως εκεί βρω τη γαλήνη και την ηρεμία που αναζητούσα πάντα.

[iirida]

Μέρος τρίτο

Η αγάπη με κοίταξε στα μάτια και με τον τρόπο της μου έδειξε πως δεν ήμουν τίποτα.

Η αγάπη μου είπε πως δεν θέλει να ξανά ρθει σπίτι.

Η αγάπη αγκάλιασε ξένα χέρια ενώ της απλωνα τα δικά μου για να κρατηθεί.

Η αγάπη ήρθε πάλι για λίγο και έφυγε ξανά. Ελπίζω αυτή η αγάπη να έφυγε για πάντα.

Αυτή την αγάπη δεν τη θέλω. Ούτε θα μου λείψει.

Και η αγάπη έπαψε να είναι ο εαυτό της.

Δεν είναι αυτή η αγάπη.

Η αγάπη μου είπε πως ήμουν μόνο ένα πηδημα.

Η αγάπη με κοιτούσε να κλαίω και δεν ένιωσε τίποτα.

Για αυτό και εγώ της άνοιξα τη πόρτα να φύγει και την κλείδωσα πίσω της.

Αυτή τη φορα έκλεισα τα παράθυρα και κατέβασα τα στόρια.

Γιατί αυτή η αγάπη δεν μου αξίζει. Γιατί εγώ δεν είμαι μόνο για ένα πηδημα. Γιατί εγώ ξέρω τον πλούτο της ψυχής μου. Γιατί μπορώ να κάνω λουλούδια να ανθίζουν. Γιατί μέχρι και ο ήλιος λάμπει από μεσα μου. Γιατί δεν είμαι αντικαταστατο. Είμαι αναντικαταστατη.

[iirida]

Όταν αντίκρισα τον μπαμπά μου μετά από τόσους μήνες κατέρρευσα σε κλάματα. Όχι γιατί μου είχε λείψει, αλλά γιατί είχε χαθεί η κοιλιά του. Κάθε φορά που πονουσα, ξαπλωνα στη μεγάλη κοιλιά του μπαμπά μου και αυτός μου χαϊδευε τα μαλλιά. Όλα περνούσαν έτσι τότε. Τώρα όμως ο μπαμπάς μου δεν έχει κοιλιά. Και εγω πλέον δεν ξαπλώνω πάνω του, ούτε μου χαϊδεύει τα μαλλιά. Είναι φορές που με κουράζει η ύπαρξη μου. Δεν θέλω να είμαι ζωντανή, όμως δεν θέλω και να πεθάνω. Ίσως απλά να εύχομαι να μην είχα γεννηθεί ποτέ. Προσπαθώ να μάθω να ζω με τον εαυτό μου όμως είναι δύσκολο για τον οποιοδήποτε να μάθει να ζει μαζί μου. Πόσο μάλλον εγώ, που με ξέρω καλύτερα απ όλους. Οι γονείς μου με κοιτάζουν και αναρωτιουνται τι έχει αλλάξει σε μένα. Μα πάντα έτσι ήμουν,; όλα πλέον δεν μπορώ να το κρύψω τόσο καλά. Γιατί κουράστηκα κουράστηκε το σώμα μου, η ψυχή μου, το μυαλό μου. Δεν μπορώ πια να κρατήσω τα δάκρυα μου και δεν ξέρω που θα με βγάλει. Μακάρι να μπορούσα να κάνω όλο αυτό να σταματήσει όμως δεν ξέρω πια τον τρόπο. Θέλω μόνο να είμαι ξανά 10 χρόνων. Να ξαπλώσω στη κοιλιά του μπαμπά μου και να περάσουν όλα

[iirida]

Και τελικά ποιο είναι το σπίτι σου; ποιος σου χάρισε τα πιο όμορφα λουλούδια; πιάνου η φωνή ησύχαζε τις σκέψεις σου; Είμαι θυμωμένη με μένα. Που γύριζα πίσω σε σένα ξανά και ξανά και που πίστευα σε κάτι. Είμαι θυμωμένη που το κορμί μου ακόμα σε ζητάει και που η αγκαλιά μου μοιάζει άδεια όταν δεν εισαι εδώ. Είμαι θυμωμένη που περνάω πρέπει να σε ξεχάσω πάλι απ την αρχή. Που πρέπει να σε διώξω ξανά. Πρώτα όμως με έδιωξες εσύ. Μερικές φορές δεν χωράει το μυαλό μου την τόση αδιαφορία. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως μπορεί κάποιος να προκαλέσει τόσο πόνο. Είναι πάλι φορες που σκέφτομαι πως εγώ δεν ήμουν ποτέ αρκετή. Για αυτό, είμαι θυμωμένη μαζί σου. Που ήσουν ακόμα ένας άνθρωπος που με έκανε να νιώσω μείον. Έχω κουραστεί τόσο να σε σβήνω απ τη ζωή μου και να είσαι ακόμα εδώ. Για λίγο πίστεψα σε κάτι. Για λίγο είδα το βλέμμα σου να αλλάζει και να φωτίζει κάθε φορά που με κοιτούσες. Ίσως έκανα λάθος. Ξανά. Δεν πειραζει. Ίσως τελικά να μην ήσουν το μισό μου. Ήθελα πολύ να είσαι. Και ίσως τελικά να μη γραφτεί ποτέ στα αστέρια τ'ονομα σου. Αφού δεν θα το κάνω εγώ, δεν θα το κάνει κανείς.

[iirida]

Χρόνια πολλά Νικολάκη μου

[caatos]

[caatos]

16.2

[iirida]

Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε, "η καρδιά σου είναι μαύρη. Πονάει πολύ το μέσα σου." Ίσως φταίει που δεν αγαπήθηκα σωστά. Ίσως πάλι να φταίει που ούτε εγώ η ίδια δεν αγαπώ τον εαυτό μου. Ίσως δίνομαι στους λάθος άνθρωπους. Ίσως η ψυχή μου να μην είναι τόσο φωτεινή όσο τη θυμόμουν. Ομως εξακολουθώ να κρατώ εγώ το πινέλο. Και ίσως πρέπει να αρχίσω να ζωγραφίζω.

[iridaaaaaaaaa]

Μπορεί να φταίει που σε βλέπω τελευταία στον ύπνο μου. Άλλοτε να σου φωνάζω και άλλοτε να με κρατάς σφιχτα στα χέρια σου, σα να μη με άφησες ποτέ. Μπορεί να φταίει που μου μιλάν για σένα οι φίλοι σου. Ίσως πάλι να ειναι που σε συναντώ συχνά στον δρόμο και κάνουμε πως δεν γνωριζόμαστε. Ομως η αλήθεια είναι πως ξέρεις μέχρι και το αγάπημρνο τραγούδι της μάνας μου. Αστείο δύο μισά να φέρονται σαν ξένοι. Είναι φορές που ξεχνάω τι έκανες. Φορές σαν αυτοί που κρατιέμαι να μην σε ψάξω. Φορές που σε ζητάω, να ηρεμήσει το μέσα μου. Το χειρότερο είναι πως δεν με ένιωσες ποτέ όπως σε ένιωσα. Και ενώ εγώ καιγομουν εσύ κρυωνες. Αυτό ξέρεις να κάνεις καλύτερα εξάλλου… Να καις όποιον σε πλησιάζει. Ώσπου στο τέλος θα καείς εσύ. Και ίσως τελικά εγώ να μην σε άφησα ποτέ.

[iridaaaaaaaaa]

Και αυτό που με λυπεί σήμερα είναι πως δεν μπορώ να σου μιλήσω. Δεν μπορώ να σου ευχηθώ να σαι γερός. Και δεν θα μπορέσω να το ξανά κάνω ποτέ. Είναι αυτό η βεβαιότητα στο ποτέ που σε σκοτώνει. Αφού δεν μπορώ να σου ευχηθώ λοιπόν σου ανάβω ένα κεράκι και ελπίζω να μας προσέχεις όλους. Ειδικά την Ασπασία σου. Χρονια μας πολλά Νικολάκη

[iirida]

Ερχεσαι τα βράδια στον ύπνο μου και εγώ πεθαίνω να ξυπνήσω. Σε βλέπω να κλαις επειδή κάποιος με χτύπησε. Σε βλέπω να με αγκαλιάζεις και να μου χαμογελάς και να μου κρατάς το χέρι. Ερχεσαι και εγώ σου λέω τα νέα μου. Ξυπνάω και θέλω να γδαρω το πετσί μου που έστω και για μια στιγμή στον ύπνο μου, σε νοσταλγησα.