[Εξαναγκασμένη Αδράνεια]
Είναι ανάγκη να βγει προς τα έξω, ένα συναίσθημα που άλλο δεν μπορώ να αντέξω. Μα τίποτα δεν μοιάζει αρκετά καλό, γι' αυτό το καταπνίγω εδώ και πολύ καιρό.
Κολλάω στις δέκα πρώτες λέξεις, μα ο χρόνος με πιέζει και πνίγομαι στις σκέψεις. Δεν πήραν μορφή, έμειναν εκεί, και επιμένουν πως απλώς το να τις μοιραστώ αρκεί...
Εμένα δε μου φτάνει, αυτό με έχει τρελάνει. Η κούραση στο σώμα ορατή και στην ψυχή σαν το δρεπάνι. Και σκέψεις για κάτι που αργεί ακόμα να 'ρθεί, το κρίνω λες κι όλοι ήδη το μισούν πριν πάρει καν μορφή.
Όλα συμβαίνουν παράλληλα, όλα συναφή κι όμως συνάμα παράταιρα. Όπως κι όσα καταφέρνω να λέω. Μάλλον γι' αυτό μόνο στο δικό μου σύμπαν βγάζει νόημα πλέον.
Και καταλήγω να πλέω. Σε νοητούς κόσμους, όπου πράττω πάντα όσα λέω.
Όχι όπως εδώ που δεν ξέρω τι λέω, που κοιτάω το ρολόι λες και ο χρόνος θα με σώσει. Που εκατό φορές τη μέρα, το μυαλό έχει τα όπλα παραδώσει.
Είμαι ακόμα εδώ όμως, να γράφω μόνο για μένα σήμερα. Γιατί ο φόβος δεν έχει σημασία αφού εγώ έμαθα και ψήλωσα. Κι ας έπεσα, δε δείλιασα. Κι ας πόνεσα, πλησίασα...
Καμία δομή και συνέπεια - έτσι είναι και η ζωή μου τελευταία. Μα θα γράψω όσα υποσχέθηκα, κι ας μην είναι τέλεια, θα είναι σίγουρα η ώθηση για μια δράση αναγκαία.
