Όλοι γύρω μου ερωτεύονται. Αγαπάνε. Τους αγαπάνε. Και εμενα με τρωει λιγο αυτό.Τότε είναι η ερώτηση που έρχεται "εσύ βρε κορίτσι μου πότε θα προχωρήσεις?". Σήμερα ήμουν στα τηλέφωνα από νωρίς γιατί δεν ένιωθα καλά. Η ξαδέλφη της μάνας μου με ρωτάει "και φιλάς κανέναν?", το γελοίο σχεδόν βγήκε από τη ψυχή μου "ασε που να μπλεκεις?μακριά μακριά". Μου λέει η γιατρός μου "ε πως θα πας μόνη σου στο νοσοκομείο? Δε μπορεί να έρθει το αγόρι σου μαζί?", η σκέψη ότι είναι πληρωμένοι για να τονίσουν περισσότερο την απουσία σου μεγαλώνει μέσα μου "α δεν έχω απο αυτά", λέω ένα γρήγορο "μην αγχώνεσαι κάτι θα κανω". Πως να απαντήσω σε αυτές τις ερωτήσεις? Να τους πω ειλικρινά, όχι δεν υπάρχει κάτι νέο στη ζωή μου γιατί έχω κολλήσει σε έναν άνθρωπο που δε τον νοιάζει να μας δώσει μια δεύτερη ευκαιρία και μόνο στη σκέψη να με αγγίξει άλλος αναγουλιαζω? Να τους πω, εννοείται πως θέλω να ερωτευτώ και να με ερωτευτούν αλλά αυτή τη στιγμή θέλω να γίνει όσο το να πάρει το euro ο παναθηναϊκός? Τελείως αδιάφορο δηλαδή. Δε θα πω ψέματα προσπάθησα να μιλήσω με κόσμο , αφού κύλησε η πρώτη μέρα τα μηνύματα συνέχιζαν να έρχονται και εγώ ένιωθα σαν να πνίγομαι.Βαριόμουν, ό,τι δεν ήταν εκείνος δεν είχε ενδιαφέρον.Δε θελω τιποτα παραλιγο, τιποτα σχεδον. Αναγνωρίζω πως θέλω αυτόν. Πώς να προχωρήσω από αυτό?















