Została w nim na zawsze jako ta niedokończona. Jako ta, z którą zrobił wszystko, choć nigdy nie miał jej w rękach. Jako ta, z którą przegadał setki wciągających godzin, choć nie spędzili razem nawet połowy z nich. Jako ta, którą prawie wpakował w auto i zawiózł daleko, by już nigdy nie zabrali im marzeń. Nie zdawała sobie nawet sprawy z tego, ile czasu antenowego zdołał jej poświęcić i ile wspomnień ich łączyło, choć nigdy nie odważył się, by powiedzieć jej, że chciałby takie mieć. W swojej głowie dużo do niej mówił, a ona zawsze rozumiała bardziej niż inne. W swojej głowie milczał z nią bez żadnego skrępowania, choć w rzeczywistości przecież cisza była dla niego stresująca. Lubił wyobrażać sobie, że wpatruje się w niego z delikatnym uśmiechem w półmroku jego salonu. Był wieczór, leżał z nią pod ciepłym kocem i choć często czuł, że wszystko go przerasta, z nią wyłączał się wtedy bez najmniejszego problemu. Wiedziała, co drążyć, a co nie. Wiedziała, gdy potrzebował usłyszeć, że podjął dobre decyzje i tak samo wiedziała, kiedy miała milczeć. Gdy był wyjątkowo przytłoczony, bez najmniejszego wysiłku odciągała jego uwagę. Odpoczywał z nią godzinami, słuchając ulubionych płyt. Gdy się wtulała, zawsze spowalniał w głowie fragment dotykania jej skóry, bo żadna nie była tak miękka jak jej. Lubił wyobrażać sobie, jak z nim zasypia. Lubił widzieć ją skuloną w jego ramionach i słyszeć, że dawno nie czuła się tak bezpiecznie. Lubił w nieskończoność odtwarzać te momenty, w których mówiła, że czekała. Czekała na niego, na nich i tą niepowtarzalną energię. Śmiała się w głos, a wtedy mówił jej, że ją uwielbia. W pewnym momencie nie wiedział już, który miesiąc z rzędu się tak zapętla. Choć zdawał sobie sprawę z tego, że to tylko wizje i że ten świat nie istnieje poza jego głową, wracał tam do niej uparcie, jak do domu, którego nigdy nie zdołał zbudować. Wiele razy zastanawiał się, co by jej powiedział, gdyby kiedyś naprawdę przyszła. Gdyby zrobiła dla niego miejsce i powiedziała "chodź". Czy naprawdę byłby w stanie zrobić w sobie przestrzeń na kogoś takiego jak ona? Czy naprawdę dałby radę dać jej wszystko, na co zasługiwała? Czy naprawdę byłby w stanie być dla niej mężczyzną, który nie boi się być człowiekiem? Widział ją, jak się uśmiecha, widział siebie, który nie jest tchórzem i widział ich i to, że w końcu im się udaje. Naprawdę to widział. Kilka razy prawie już do niej szedł. Kilka razy zbierał się w sobie, brał głęboki wdech i mówił "chcę, żebyś wiedziała". Kilka razy stał obok niej i rozsadzała go wściekłość, że całe życie milczy. Kilka razy stał obok niej i rozsadzała go wściekłość, że nie ma siły znaleźć w sobie odwagi. Wieczorem położył się i wyobrażał sobie, że przychodzi do niej i mówi, że nie daje rady. Miał silne przeczucie, że nie byłaby zdziwiona. Miał przeczucie, że bez wahania usiadłaby z nim i rozłożyła to wszystko na czynniki pierwsze, mówiąc rzeczy, których dawno nikt mu nie powiedział. Miał przeczucie, że byłaby dla niego przyjacielem. Miał przeczucie, że on byłby dla niej. Niczego jednak nie powiedział. Zasnął.
discoholicmusic
jbbartram-illu
origamiaround
turnnoffyourmind
baratheonpilled
kaledo-art
ellievsbear
blakekathryn
titsay
areudirty
romaincrisis
