W labiryncie uczuć i wspomnień...

Nigdy nie jest za późno, żeby zacząć od nowa, żeby pójść inną drogą i raz jeszcze spróbować. Nigdy nie jest za późno, by na stacji złych zdarzeń złapać pociąg ostatni i dojechać do marzeń…

[lorena-reflections]

Rozmowa i pogrzeb. Kiedy to wszystko się wydarzyło?

"Niewiele rzeczy tak bardzo oszukuje,  jak wspomnienia."

- Agnieszka Olejnik "Zabłądziłam" -

Nie przypominam sobie dnia, ani nawet miesiąca tamtych wydarzeń. Pamięć i intuicja  podpowiadają mi, że była to jeszcze wiosna - maj, ale okoliczności dowodzą, że był to raczej czerwiec. Wyjątkowo zimny czerwiec - a ściślej jego pierwsza połowa, bo w dniu egzaminu z instrumentu, przed 17 czerwca (rada pedagogiczna), a NAJPÓŹNIEJ w dniu zakończenia roku szkolnego czyli 21 czerwca 2002 roku było już po wszystkim.

Tylko jeden fakt podważa czas wydarzeń, które układają się w odpowiedniej kolejności. 

Śmierć "W"! A dokładniej jego pogrzeb, dopiero wiele dni po odejściu. Ciało trzeba było sprowadzić z zagranicy, a w tamtych czasach nie byliśmy jeszcze nawet w Unii Europejskiej i formalności zajmowały szmat czasu. Kiedy dokładnie to było? Na grobie jest data, ale... chyba nie taka, jaka powinna być... Właśnie ta data nie pasuje do niczego, co pamiętam i burzy porządek zdarzeń. Przez nią nic się nie układa w odpowiedniej kolejności. Nawet zastanawiałam się, czy to na pewno był rok 2002, ale nie ma innej opcji. Więc nie zgadza się miesiąc lub dzień, albo jedno i drugie...

Niestety nie byłam na pogrzebie "W" i tylko dlatego, że o nim nie wiedziałam. Podobno klepsydry rozwieszali  koledzy "W", jeden dzień przed faktem. Niestety dowiedziałam się o nim za późno. Pamiętam, że w tym dniu jechałam autobusem do szkoły języka angielskiego. To była środa... Padał deszcz. O pogrzebie dowiedziałam się, jak wróciłam wieczorem do domu. Mama powiedziała mi, że był u mnie Rudzielec, pijany i z pretensjami do mnie o to, że mnie tam nie było! Byłam wstrząśnięta! Zadzwoniłam do Ebony. Jak to się stało, że jeszcze ze sobą rozmawiałyśmy, że NADAL była moją przyjaciółką? Właściwie, coś już nie grało między nami, ale... pomogła mi w tamtym dniu. 

Poszłam do niej późnym wieczorem i opowiedziałam o wszystkim. Pocieszała  mnie, że to nie do końca moja wina i powiedziała coś bardzo ważnego, co pamiętam do dzisiaj: że gdyby Rudzielec NAPRAWDĘ był takim dobrym przyjacielem, to SAM by do mnie przyszedł i przekazał wiadomość o pogrzebie.

Nagle, pomimo późnej godziny zadzwonił dzwonek do drzwi. O wilku mowa. To był Rudzielec, który  przyszedł do Ebony bo chciał widzieć się ze mną. Był na mnie naprawdę zły, a jego oczy zdawały się puste, wyzbyte wszelkich uczuć! Powiedział wtedy wiele niemiłych słów, wygarnął mi to, co leżało mu na sercu i chociaż był "pod wpływem" miał trochę racji. Nie chcąc po tym wszystkim iść do domu - zostałam na noc u Ebony... Przynajmniej tak to pamiętam. 

Jeśli w tym dniu nadal byłyśmy przyjaciółkami, to w żadnym razie nie mogł być 26 czerwca! Poza tym dość szybko zrobiło się ciemno, a jak wiadomo, w czerwcu, w okolicy letniego przesilenia noce są najkrótsze. Kiedy więc to wszystko się stało? Przyjmijmy, że po pogrzebie "W", a przed końcem roku szkolnego. Początek czerwca jako tako pasuje...

I ta rozmowa, która nie powinna była się odbyć! Rozmowa Loli z Ebony, po której straciłam je obie. 

O niej napiszę już w kolejnym poście... 

[lorena-reflections]

Błędna decyzja

Czasami jedna decyzja naznacza nasz los na zawsze.  Nie każdy błąd da się naprawić. Są rzeczy nieodwracalne...

- Lorena -

W majówkę 2002 roku (prawdopodobnie 3 lub 4 maja) pojechałam rowerem do koleżanki, do odległego o 40 km miasta. Czekała mnie daleka i długa droga. Był ciepły, ale pochmurny dzień. Wyjechałam wczesnym rankiem, około godziny 9:00. Zakładałam, że do celu dojadę po około pięciu godzinach, ale zmęczenie i wymuszony objazd, przez który nadłożyłam kilka kilometrów spowodowały, że byłam na miejscu o całe dwie godziny później. Nie miałam telefonu komórkowego, nie mogłam zadzwonić z drogi, aby poinformowac Lolę, która miała wyjachać mi naprzeciw, że mam spore opóźnienie. Obawiałam się, że jej nie zauważę, że się miniemy, chociaż droga do miasta jest tylko jedna i do tego prosta. 

Byłam już porządnie zmęczona, kiedy na horyzoncie zauważyłam sylwetkę osoby jadącej na rowerze. To dodało mi otuchy, w końcu przynajmniej będę miała towarzystwo i droga nie będzie mi się już dłużyła. Zatrzymałyśmy się obie na chwilę, aby się przywitać. Byłam już bardzo blisko celu, a Lola znała skrót bezpośrednio na swoje osiedle, które znajdowało się bliżej tego końca miasta, z krórego nadjeżdżałam. Kiedy zatrzymałyśmy się pod jej blokiem, było już popołudnie. Zza chmur wyszło słońce, co podniosło mnie na duchu, jak również fakt, że spotkałam się z koleżanką, że moje życie  jeszcze nie do końca wywróciło się do góry nogami, że chociaż KOGOŚ mam! Z Ebony nie spotkałam się od tamtej pamiętnej rozmowy telefonicznej i prawdopodobnie nie rozmawiałyśmy nawet przez telefon. Nie wiedziała o moim wyjeździe do Loli, a tamta z kolei nie wiedziała, że Ebony odcięła się ode mnie. Rudzielec nie odwiedzał mnie od dłuższego już czasu, nie wiedziałam gdzie jest, co aktuanie robi i nie miałam z kim o tym wszystkim porozmawiać. 

W mieszkaniu u Loli  mogłam w końcu odpocząć po długiej drodze. Chociaż dojechałam bez większych problemów, byłam o wiele bardziej zmęczona, niż przypuszczałam, że będę. Na obiad zjadłyśmy chyba pizzę. Odpoczywając rozmawiałyśmy o wszystkim i o niczym. W pewnym momencie Lola niespodziewanie zagadnęła o Ebony. Co u niej słychać? Jak układają się jej sprawy? Chciałam zbyć ją półsłówkami, że dobrze i zmienić temat, ale mój niepewny ton głosu i przerażenie w oczach dały znać o tym, że coś jest nie tak. Niestety nie umiem kłamać ani udawać. Lola zaczeła wypytywać, czy coś się stało, no i musiałam powiedzieć jej prawdę.  

Opowiedziałam w skrócie, że Ebony jest na mnie zła i rozczarowana moją postawą, że nasza niespodzianka jej się nie spodobała, bo ona nie lubi niespodzianek. Mało tego, że była zazdrosna o nasze nocowanie bez niej w dniu przyjazdu Loli, o to, że byłyśmy tylko we dwie, a ona też chciałaby być wtedy razem z nami. Wspomniałam, że Ebony chce ze mną POWAŻNIE porozmawiać o naszej przyjaźni i o tym, co zrobiłam. Jak w ogóle mogłam nie zauważyć, że była nieswoja w dniu naszych odwiedzin! Powinnam była jej powiedzieć o naszych planach! Musiałam wyznać Loli również o tym, że Ebony ostatecznie kazała mi WYBIERAĆ między nimi, bo "nie można mieć dwóch przyjaciółek", a w rezultacie nie widziałam się z nią od tamtej pory... Powiedziałam wtedy pewnie o wiele więcej rzeczy, bo pamiętałam fakty, których teraz już sobie nie przypomnę, ale wszystko co mówiłam było bolesną dla mnie prawdą i nie miałam żadnego zamiaru oczerniać Ebony i stawać przeciwko niej. Nawet tłumaczyłam przed Lolą jej dziwne zachowanie... 

W trakcie moich zwierzeń oczy Loli robiły się coraz większe i w końcu wypaliła: 

- ONA TOBĄ MANIPULUJE! Nie zauważyłaś, że próbuje cię kontrolować? Ona chce tobą rządzić i  mieć ciebie dla siebie na wyłączność!

To mnie nagle ocuciło. Dotychczas czułam się winna, ale może rzeczywiście wina nie leżała tylko po mojej stronie? Może naprawdę nie zrobiłam niczego złego? Może to Ebony przesadza, będąc zazdrosna o koleżankę, którą ona pierwsza poznała, o nasz dobry kontakt, o to, że mamy wspólne tematy, inne od ICH wspólnych tematów? Lubimy facetów, Sylvestra Stallone'go, jazdę rowerem, i ogólnie mamy o czym ze sobą rozmawiać. Może to tylko czysta zazdrość? 

Rozmawiałayśmy o tym przez cały wieczór. Lola była wyraźnie zła na Ebony, nakręcała mnie swoim poruszeniem, jej emocje odbijały się we mnie echem. Ma rację: ona mną manipuluje! Chce mieć każdą z nas tylko dla siebie! Tak nie powinno być! Ja nie chcę być na czyjąś wyłączność! Chcę mieć więcej koleżanek, chcę przyjaźnić się też z Lolą, żeby było, jak do tej pory! Nic złego nie zrobiłam, moje intencje były czyste, nigdy nie miałam zamiaru odbierać komuś koleżanki! Nigdy jej nie obgadywałam, nie zdradziłam! Dlaczego ona jest taka bezwzględna?

Podczas szykowania sandwichów na kolację, Lola obmyśliła plan, na który w ogóle nie powinnam była się zgodzić! Powiedziała, że przyjedzie do naszego miasteczka i SAMA pójdzie do Ebony, powiedzieć jej, co myśli o tym wszystkim, wytłumaczyć, że tak nie można, że później wróci do mnie i opowie mi, co wskórała i jaki był wynik tej rozmowy, a po załatwieniu sprawy zostanie u mnie na noc. Zgodziłam się, uznając to za dobry pomysł. Chyba ucieszyłam się, że mam "obrońcę", że Lola zdejmie ze mnie ciężar "poważnej rozmowy", że ona mnie rozumie i chce mi pomóc, że może się uda dotrzeć do Ebony, aby uwierzyła w to, że chciałam dobrze, a ona nie zrozumiała intencji i niepotrzebnie jest zazdrosna o Lolę. Bo ja uwielbiałam je obie i nie potrafiłam ani nie chciałam wybierać między nimi dwiema. Kiedy wszystko było już ustalone zostawiłyśmy ten temat za sobą. Poszłam spać z lżejszym sumieniem, ale głowa pełna była myśli o tym, co dalej, jak sprawy ostatecznie się potoczą. Właściwie to chciałam, aby było już po wszystkim, wierzyłam, że można to naprawić, że będzie jak dawniej, bo tak naprawdę nie poczuwałam się do winy. Wierzyłam w Lolę, że przekona Ebony do zmiany zdania na mój temat, że mi wybaczy nieświadomie sprawiony zawód. Musi być dobrze, nie może być inaczej! Nie powinnam się tym dłużej martwić. 

Nawet nie podejrzewałam, że podjęta przez nas decyzja o rozmowie Loli z Ebony, na temat tego, co się wtedy stało będzie fatalna w skutkach i obróci się na moją niekorzyść, że wszystko przemieni się w pył, że przyjaźń nie przetrwa próby i że całe moje dotychczasowe życie będzie jedynie pięknym wspomnieniem...

Rano, po śniadaniu wyciągnęłyśmy rowery z piwnicy, aby po odprowadzeniu mnie przez Lolę na szosę wylotową udać się w drogę powrotną do domu.

C.D.N.

[lorena-reflections]

Niefortunna niespodzianka

Wiosna, 2002 rok.

Tak, jak to było wcześniej zaplanowane, moja imienniczka przyjechała do mnie w pewien kwietniowy dzień, z oddalonego o około 40 km miasta. Jej wizyta była utrzymywana w tajemnicy, bo miała być niespodzianką dla Ebony. Podejrzewam, że był to weekend, a ściślej - piątek. W dzień wolny od szkoły, czyli w sobotę, miałyśmy wybrać się do Ebony i zabrać ją do mnie na wspólne nocowanie. Spotkanie przyjaciółek - zawsze chciałam mieć takie piżamowe party, jak w amerykańskich filmach. Pragnęłam przyjaźnić się w większym gronie osób, mieć wiele koleżanek i spotykać się ze wszystkimi na raz, ale jakimś dziwnym trafem moje najbliższe przyjaciółki, prawie każda z nich, bywały zazdrosne jedna o drugą, w związku z czym takie spotkania były praktycznie niemożliwe...

Nie pamiętam nic z tego dnia, w którym przyjechała, nie pamietam wspólnie spędzonego wieczoru, ani poranka, nie mam żadnych wspomnień odnośnie tego, o czym rozmawiałyśmy, co robiłyśmy we dwie. Pierwsze wspomnienie, jakie mnie nachodzi, to jak szykowałyśmy sanwiche i przekąski na zaplanowany wieczór z Ebony. 

Poszłyśmy do niej razem na umówioną godzinę. Stojąc przed drzwiami jej domu obie byłyśmy podekscytowane sytuacją, w świetnych humorach, mając na uwadze nadchodzący wieczor pełen emocjoalnych rozmów, przy muzyce z radia. Z motylami w brzuchu zadzwoniłyśmy dzwonkiem do drzwi i czekałyśmy na pierwszą reakcję po zobaczeniu obok mnie mojej imienniczki. Zaskoczenie? Radość ze spotkania z dawno niewidzianą koleżanką? Łzy szczęścia? 

Nie pamiętam, kto otworzył nam drzwi, czy była to jej mama, czy ona sama, ale kiedy Ebony ujrzała nas dwie, jej reakcja nie była tą, której się spodziewałyśmy. Zaskoczenie - owszem, ale co ponadto? Skonsternowanie? Niedowierzanie? Niepewność? Moja imienniczka prawdopodobnie niczego nie zauważyła, witając się z radością i przytulając Ebony. Ja wtedy też nie zwróciłam uwagi na niepewność w Jej w oczach, udawaną radość i zakłopotanie... Teraz jednak, mając tamten obraz przed oczami, mogę dostrzec te niuanse. 

Jakież było nasze zdziwienie, kiedy po wylewnym (aczkolwiek trochę udawanym) przywitaniu się i krótkiej rozmowie na klatce schodowej, Ebony nie chciała pójść z nami do mnie do domu, aby spędzić razem popołudnie, a co dopiero całą noc. Z tego co pamiętam, była ubrana po domowemu i wykręcała się, że nie może wyjść. Mogłyśmy przecież zaczekać, aż się przebierze, ale Ona nie miała w planach nigdzie wychodzić. Sytuacja była niezręczna. Moja imienniczka - na potrzeby bloga nazwijmy ją Lola, byłaby zawiedziona, gdybyśmy musiały wracać do mnie same, przecież przyjechała tu SZCZEGÓLNIE dla Ebony, aby spędzić czas z dawno niewidzianą koleżanką (mnie widywała częściej, bo czasami przychodziła do mnie do szkoły, kiedy miałam okienka między lekcjami, albo czekałam na autobus). 

W rezultacie krótkiej wymiany zdań staneło na tym, że Ebony zaprosiła nas do siebie, do mieszkania. Prawdopodobnie przypuszczała, że zostaniemy tam kilka godzin i pójdziemy do domu (czyli do mnie), ale ostatecznie, chociaż bez odpowiedniego przygotwania, bez piżam, bez kolacji, bez zmywania makijażu, spędziłyśmy tam całą noc. To wydarzyło się spontanicznie. Wchodząc do niej, nie miałyśmy takiego zamiaru. Prawdę mówiąc, ja nadal miałam nadzieje, że jeszcze namówimy Ebony na nocowanie u mnie w domu, gdzie wszystko było przygotowane na nocne party. U mnie mogłyśmy, znużone długą nocną rozmową, położyć się w piżamach na dużym łóżku i spać do południa. Była zaszykowana kolacja, przekąski, miała tylko zabrać coś do przebrania się na noc i pójść z nami...

Tego wieczoru u Ebony nie czułam się, jak zwykle u niej. Coś było inaczej. Coś się zmieniło. Poczynając od zmian w samym umeblowaniu Jej pokoju, zmian w plakatach na ścianie, nowych ozdobach i notatkach na korkowej tablicy, która też była nowością, po zmianę w Jej zachowaniu. Dawno nie byłam u Niej w domu i nie widziałam tych modyfikacji. Czułam się obco. Pokój po przemeblowaniu nie był już taki przytulny, jak wcześniej. Biurko i rozkładany tapczan stały w innym miejscu. Zniknęły fanowskie gadżety naszego - do tej pory ulubionego zespołu, na rzecz innych artystów, pojawiły się nowe bibeloty, ale to nie były jedyne zmiany, jakie zauważyłam... Atmosfera nie była luźna i spontaniczna, jak jeszcze dwa miesiące wcześniej, podczas lutowego spotkania u mnie. Coś złowrogiego wisiało w powietrzu. Nawet cogodzinne wiadomości w radiu RMFFM, odliczające czas naszego spotkania, były dla mnie wyjatkowo męczące... Podczas, gdy dziewczyny rozmawiały na "swoje" tematy, ja przysypiałam, leżąc na podłodze, przyglądałam się nowej, ściennej "gazetce", oglądałam fan-booki i friendship-booki od korespondencyjnych przyjaciółek Ebony. Byłam głodna i bardzo śpiąca i tak naprawdę chciałam już iść do domu i położyć się do łóżka. 

W końcu nastał ranek i zrobiło się jasno. Zmęczone całonocnną rozmową pożegnałyśmy się z Ebony, aby udać się w drogę powrotną do domu i nareszcie położyć się spać. Byłam trochę przytłoczona dziwną atmosferą spotkania. To nie tak miało być. Nie tego się spodziewałam. Niespodzianka nie udała się. Nie rozumiałam, dlaczego Ebony nie chiała wyjść z domu,  nocować u mnie, nawet Lola przyznała, że była tego wieczoru jakaś nieswoja, mniej spontaniczna, a Jej radość z nieoczekiwanej wizyty Loli była trochę wymuszona. Głodne jak wilki same zjadłyśmy przygotowane sandwiche na śniadanie i poszłyśmy do łożka, aby urwać chociaż kilka godzin regenerującego snu.

Nie pamiętam dalszej części tego dnia, mojego pożegnania z Lolą, ani jej odjazdu. Plącze mi się po głowie fakt, że przed wyjazdem z naszego miasteczka Lola sama poszła jeszcze raz do Ebony, aby się z nią pożegnać, bo nie wiadomo, kiedy znów będą miały okazję na rozmowę w cztery oczy.

Jakiś tydzień później byłam umówiona z Ebony na wspólne zakupy. Takie atrakcje zdarzały się bardzo rzadko. Podczas naszych spotkań prawie zawsze siedziałyśmy w domu, u Niej lub u mnie. Dwa dni przed planowanym wyściem zadzwoniłam, aby ustalić szczegóły, gdzie mamy się spotkać, o której godzinie, ale Ebony oznajmiła, że odwołuje nasze wyjście, że nie ma na nie ochoty, że pójdzie z mamą... Byłam zdziwiona i poczułam się niepewnie... Przecież nic się nie stało, nie było żadnej kłótni, nic złego nie zrobiłam, wprost przeciwnie, zorganizowałam spotkanie z Lolą, aby mogły pobyć razem i nacieszyć się swoim towarzystwem. Według mnie nic w naszych relacjach się nie zmieniło, ale to było tylko moje zdanie... Ebony miała inne. Powiedziała, że musi to wszystko przemyśleć, tłumaczyła mi, że Ona nie lubi niespodzianek, że w sumie to ich nienawidzi, że źle zrobiłam organizując spotkanie z Lolą za Jej plecami, że na razie się nie zobaczymy, bo potrzebuje przestrzeni, aby odzyskać równowagę, ale ogólnie to musimy poważnie porozmawiać w cztery oczy! W obliczu wielu zajęć nie ustaliłyśmy terminu spotkania, ale ja nie miałam ochoty na coś takiego. Czułam strach przed tego typu rozmową i lęk o naszą przyjaźń. Miałam już niemiłe doświadczenia z byłą przyjaciółką - Polą, która wiecznie była zazdrosna o innych i wiele razy się na mnie obrażała, nie wiadomo o co. Nie chciałam powtórki z rozrywki i przejęłam się tą sytuacją. Nie miałam jednak innego wyboru, jak tylko czekać na to, co przyniesie przyszłość...

W międzyczasie umówiłam się z Lolą, że przyjadę do niej ROWEREM w majówkę. Okazało się, że ona też lubi jeździć na rowerze i możemy część dorgi przejechać razem, bo obiecała wyjechać mi naprzeciw. Miałam przyjechać SAMA. Ebony nie posiadała własnego roweru i ogólnie nim nie jeździła, więc łatwo było wytłumaczyć Loli, dlaczgo będę tyko ja. Do tej pory nie powiedziałam jej nic o tamtej rozmowie telefonicznej z Ebony, ani o moich uczuciach względem zaistniałej sytuacji. Lola nie była świadoma tego, co się między nami wydarzyło, ale wkrótce miało się to zmienić. Nieświadomie i początkowo niechcący przyczyniła się do najtragiczniejszego "rozstania" w moim życiu. Rozpadu jedynej prawdziwej przyjaźni...

C.D.N.

[lorena-reflections]

Nie każdy lubi niespodzianki… początek końca pięknej przyjaźni

To miało miejsce wiosną 2002 roku. 

Nie było to jedno wydarzenie, raczej seria następujących po sobie zdarzeń, które spowodowało zwykłe nieporozumienie. Do tego doszło niezrozumienie intencji i najczystsza zazdrość - zabójczyni wszelkich przyjaźni i niszczycielka związków.

Na początku roku nic nie wskazywało na zbliżającą się katastrofę. W lutym urządziłyśmy z Ebony u mnie w domu przyjacielskie spotkanie z nocowaniem, gdyż zaproszona na nie nasza wspólna koleżanka (moja imienniczka) była z oddalonego o 40 km miasta. W jakiś sposób udało mi się zaprosić również Rudzielca (bez kontaktu telefonicznego było to prawie niemożliwe, ale, że częściej u mnie bywał, mogłam mu powiedzieć, kiedy dokładnie mamy się spotkać).

Nadal Go kochałam, pomimo usilnych prób przeniesienia swojej uwagi na kogoś innego. 

To nie zmieniło się... do dzisiaj. 

Spotkanie było udane, chociaż byłam w tym czasie przeziębiona i dokuczała mi chrypa. Podczas, gdy my - dziewczyny paplałyśmy jedna przez drugą, jak najęte - On siedział na pufie grając w gry na PS1. Niby nie uczestniczył w tych rozmowach, ale na pewno wszystkiego bacznie słuchał, a ja cieszyłam się z samej Jego obecności. Poza tym Rudzielec zrobił nam kilka naprawdę udanych zdjęć.

W tatmtym czasie miałyśmy (ja i Ebony) wiele przyjaciółek korespondencyjnych, niektóre były nam bliskie, wpadłyśmy więc na pomysł stworzenia czegoś w rodzaju pamiętnika, do którego mogłyby wpisać się wszystkie nasze koleżanki. 

Ja swój zrobiłam pierwsza, gdyż Ebony, jak na perfekcjonistkę przystało, musiała mieć wszystko jak spod igły i do tego, dodatkowo - natchnienie. Ona też - jako moja najbliższa przyjaciółka, wpisała się do zeszytu w pierwszej kolejności. Niestety nie mam już tego wpisu, gdyż po późniejszych, przykrych dla mnie wydarzeniach, spaliłam te najbardziej osobiste pamiątki po Niej (o tym przeczytasz tutaj). Wtedy jednak nie miałam pojęcia, co wydarzy się za kilka tygodni i Jej wpis był dla mnie bardzo cenny, jak również wpisy JEJ najlepszej "przyjaciółki" korespondencyjnej i siostry tamtej. Dziewczyny pięknie ozdobiły zeszyt zdjęciami swoimi i swoich idoli, ulubionych rzeczy, okraszając to starannie dobranymi zdaniami o swoich zainteresowaniach i miłości do całego wręcz świata, jak również ciepłymi słowami skierowanymi do mnie samej. Bardzo lubiłam przeglądać te wpisy i byłam miezmiernie szczęśliwa, że mam znajomych, którzy lubią mnie, chociaż dobrze mnie nie znają. Nawet sympatia na odległosć może być dla kogoś ważna. Człowiek jest szczęśliwszy, kiedy ma świadomość bycia lubianym. Kolejną osobą do wpisania się była już jedna z moich listownych przyjaciółek, ale że odpisywała w odległych interwałach czasowych, zeszyt otrzymałam z powrotem dopiero po kilku tygodniach i od razu posłałam go kolejnej ulubionej koleżance kotrespondencyjnej, a miałam ich trzy. Moja imienniczka nie zdążyła się już wpisać. Może to i lepiej, bo ten wpis też bym pewnie zlikwidowała z uwagi na zerwanie znajomości, ale żałuję, że przez tamte wydarzenia nie posłałam już tego zeszytu nikomu więcej... Mam więc tylko wpisy dwóch osób. Szkoda, że nie wyniosłam go do piwnicy i nie wcisnęłam w jakiś zakamarek - pewnie przetrwałby do tej pory w niezmienionej formie, a tak? Nie mam jednej z moich najcenniejszych pamiątek.

Pamiętam, że wiosna tamtego roku była pochmurna i chłodna. Czułam też dziwny niepokój, który nie towarzyszył mi nigdy wcześniej. Stawaliśmy się młodymi dorosłymi i należało obrać jakiś kierunek życiowy, a tutaj - brak perspektyw, potęgowany niepewnością co do przyszłości, brakiem jakiejkolwiek pracy i wieściami, że ktoś wyjechał za granicę, że zrobił coś ze swoim życiem, a ja tkwię tutaj i nie wiem co dalej ze sobą począć. Nawet Ebony miała już plany - wyjechać jako "au pair". Ja się do tego kompletnie nie nadawałam - nigdy nie lubiłam dzieci, a już szczególnie niemowląt i nie umiałabym się nimi zajmować. Tego nie da się przełamać. Po prostu ktoś posiada instynkt macierzyński, a ktoś inny nnie ma go wcale. Tamtej wiosny czułam w powietrzu narastające napięcie. Jeszcze nie skończyłam szkoły i odwlekałam decyzję co do przyszłości, dopóki jej nie ukończę. A co dalej? Nie miałam pojęcia. 

W tamtym czasie ja i Ebony rzadziej się widywałyśmy. Ja miałam dwie szkoły, ona - swoje zajęcia: uczyła się angielskiego na wyjazd za granicę, robiła kurs na prawo jazdy... Była zajęta i spłukana. Ja umilałam sobie życie okazjonalnymi spotkaniami z naszą wspólną koleżanką, która mieszkała w tym samym mieście, w którym ja miałam szkołę. 

Pewnego razu, po moich zajęciach poszłyśmy do baru. Było pochmurne, późne popołudnie. Podczas rozmowy koleżanka zapytała o Ebony, co u niej słychać, jak się miewa, bo dawno już się nie widziałay. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą, że Ebony nie ma czasu i pieniędzy, aby np. przyjechać do niej do miasta. W tym właśnie momencie koleżanka wpadła na, zdawałoby się, świetny pomysł na spotkanie się we trójkę. Oznajmiła, że to ONA przyjedzie do naszego miasteczka i przenocuje u jednej z nas, albo, że jeszcze fajniej będzie, jeśli o niczym nie powiemy Ebony - będzie miała niespodziankę! Na pewno się ucieszy z tego niezapowiedzianego spotkania! Podekscytowane zaczęłyśmy planować termin wizyty i przebieg całej akcji. Wymyśliłyśmy, że moja imienniczka przyjedzie pod wieczór, przenocuje u mnie jedną noc, a na drugi dzień RAZEM pójdziemy po Ebony (byłyśmy już umówione z Ebony, że tego dnia się spotykamy) i zabierzemy ją do mnie na kolejną wspólną domówkę z nocowaniem. Zakupiłam nawet więcej jedzenia i przekąski, przygotowałyśmy też wszystko wcześniej, aby nie musieć przerywać spotkania takimi przyziemnymi rzeczami, jak szykowanie kolacji.

Nie każdy jednak lubi niespodzianki, a niektórzy wręcz ich nienawidzą. Nigdy w życiu nie spodziewałabym się jednak, że coś, co miało być radosnym koleżeńskim spotkaniem zrodzi zazdrość, niezrozumienie, niedopowiedzenia, niepewność, a w rezultacie doprowadzi do mojej osobistej  katastrofy i zmieni moje dotychczasowe życie i podejście do innych dziewczyn... na całe lata.

C.D.N.

[lorena-reflections]

Nie wszystko jest takie, na jakie wygląda…

Ludzie zazwyczaj nie zdają sobie sprawy, jak ważna jest rozmowa. 

Czasami błędnie tłumaczymy sobie czyjeś zachowanie, w związku z czym stresujemy się niepotrzebnie, oceniamy pochopnie, zamartwiamy się na próżno, wycofujemy z relacji za szybko, albo narzucamy się za bardzo. A przecież wystarczy zapytać, a niekiedy po prostu dobrze zrozumieć, co ktoś miał na myśli. 

Często wyciągamy wnioski na podstawie zdjęć w mediach społecznościowych, uśmiechu, lub jego braku, milczenia lub na odczepnego rzuconych słów, a to wszystko może nie mieć żadnego znaczenia.

W czasach, kiedy myślałam, że moja dawna przyjaciółka Ebony nadal jest na mnie śmiertelnie obrażona i nie chce mieć ze mną nic wspólnego, znalazłam jej profil na FB. To był rok 2010. Mało kto w Polsce miał wtedy Facebooka (nadal królowała Nasza Klasa) i niewielu znajomych mogłam odnaleźć, wpisywałam więc wszystkich, którzy przyszli mi do głowy. Odnalazłam też naszą wspólną koleżankę, u której spędziłyśmy pamiętną dla mnie noc Sylwestrową 2001 roku. Jakież było moje zdziwienie, kiedy odkryłam na jej profilu zdjęcia z weselnego obiadu Ebony! Na fotkach, które wstawiła były wyłącznie jej dzieci, ale widziałam w tle rodziców Ebony, a komentarze pod zdjęciami nie pozostawiały żadnych wątpliwości, że był to dzień Jej ślubu. Pozułam się dziwnie. Nie wiedziałam, że Ebony wyszła za mąż i żałowałam, że przez niewyjaśnione sprawy z przeszłości nie miałam nawet szansy być na jej ślubie. Jedyna dziewczyna, którą naprawdę pokochałam jako przyjaciółkę, a ona prawdopodobnie nie chce mnie więcej znać. Za to ponownie skumała się z ze swoją dawną koleżanką. Dlaczego to nie mogłam być ja? 

To nie była zazdrość. Raczej smutek i rozczarowanie życiem, bo do tej pory, nawet po tylu latach bez jakiegokolwiek kontaktu z Ebony odczuwałam strach i obawę, że mogłaby mnie odrzucić, gdybym pierwsza się odezwała. Wtedy jeszcze nie miałam na to odwagi. Mimo to poczułam ukłucie. Tamta koleżanka pewnie cały czas miała z nią kontakt i to nie byle jaki, skoro była na weselnym obiedzie. Tak wtedy myślałam.

Nie wszystko jest jednak takie, na jakie wygląda i nie należy wyciągać wniosków, nie znając faktów. Dopiero w zeszłym roku, podczas wizyty Ebony u mnie w domu i przypadkowej rozmowy o jej weselu okazało się, że wspomniana koleżanka SAMA SIĘ TAM WPROSIŁA! Dowiedziała się od kogoś znajomego w której restauracji miał odbyć się uroczysty obiad tylko dla najbliższej rodziny i poszła tam z prezentem, bez żadengo zaproszenia! Nie wypadało jej wyprosić, skoro przyszła, więc została. Kto by się tego spodziewał! A ja przez te wszystkie lata byłam pewna, że dziewczyny były wtedy ze sobą na tyle blisko, że nasza dawna koleżanka została zaproszona na ślub i wesele Ebony! 

To tylko jeden z przykladów, jak bardzo można się pomylić wyciągając wnioski na podstawie poszlak, a na pewno mogłabym podać ich o wiele więcej. Dlatego tak ważne są szczere rozmowy, zadawanie pytań i uważne słuchanie odpowiedzi, ponadto zwracanie uwagi na język ciała, bo ktoś może udawać, że wszystko jest dobrze, gdy w rzeczywistości jest naprawdę źle.

W ten sam sposób można też pomylić się co do oceny relacji między ludźmi. Na przykład dwie osoby, które bardzo dobrze się rozumieją mogą mieć swój unikalny język komunikacji, dziwne powiedzonka, stosować ironiczne komentarze, które tylko oni rozumieją, a postronne osoby mogą to odebrać dosłownie i stwierdzić, że to jakaś "patologia". Sama się o tym przekonałam, niestety. W druga stronę para w toksycznej relacji może przy ludziach udawać idealne małżeństwo, a na osobności skakać sobie do gardeł. 

Rozmawiajmy więc, jeśli tylko jest to możliwe, a unikniemy niedomówień, pytajmy, zamiast się domyślać, patrzmy sobie w oczy, obserwujmy i nie dajmy się zwodzić statusom i zdjęciom, bo one najczęściej są tylko na pokaz.

[lorena-reflections]

Magia wspólnych chwil

Zawsze lubiłam być zakochana - to takie ekscytujące uczucie! Żałuję, że w dojrzałym wieku tak rzadko się tego doświadcza, ale nie jest to niemożliwe. Można nawet ponownie zakochać się w swoim partnerze! Trzeba tylko postarać się spojrzeć na niego w taki sposób, jak w początkach związku, z nutą ciekawości i fascynacji, a najlepiej wyobrazić sobie, że jest nadal młody, szczupły i wysportowany. Wtedy naprawdę widzi się go właśnie takim. Odpowiednie podejście zmienia punk widzenia.

Miłość i pożądanie w "starym" związku to nie żadna magia, lecz umiejętność patrzenia na siebie w taki sposób, jakby wszystko wciąż było nowe i ekscytujące. Nawet po tych wszystkich latach bycia razem można odkrywać siebie na nowo. Wystarczy przełamać rutynę, albo wręcz przeciwnie, wrócić do czegoś znajomego, czegoś, co było wspólne i piękne: do miejsc lub wspomnień. Dobrze jest opowiedzieć sobie, jak się czuliśmy w tamtych chwilach i spróbować to odtworzyć, w wyobraźni, lub na jawie. To naprawdę jest możliwe! Rozmowy o uczuciach, wspominanie, drobne czułości zacieśniają więź i ożywiają związek, dają wrażenie, że nic się nie zmieniło, nawet po wielu latach!

To nie są czary, ani żadne banały, tak tworzy się magia wspólnych chwil.

Można kreować swoją rzeczywistość i starać się coś zmienić, nawet, jeśli codzienne życie nie wygląda różowo, a może SZCZEGÓLNIE wtedy!  

To nie jest tak, że nie mam problemów. Każdy je ma, ale w dzisiejszym świecie mediów społecznościowych, gdzie bycie "smutnym Millennialsem" po przejściach jest nadmiernie eksponowane, gdzie im gorzej - tym lepiej, bo to się dobrze "sprzedaje", ja chcę pokazać inny punkt widzenia. Może on nie trafi do każdego, ale mam nadzieję, że pomoże chociaż jednej osobie spojrzeć na swoje życie z bardziej optymistycznej perspektywy. 

Nie trzeba mieć wszystkiego, żeby być szcześliwym. Czasami wystarczy jedna kochająca osoba...

Pozytywne nastawienie do świata, radość z małych rzeczy, i to, co było najistotniejsze w nie tak odległych jeszcze czasach: przyjaźń i miłość. To jest esencją życia, a przynajmniej powinno nią być. 

Życzę wszystkim czytającym jak najwięcej magicznych chwil z bliskimi i samych pozytywnych doświadczeń. 

Przemycam wspomnienia  Miedzy cytatami By świat się dowiedział  Co jest między nami.  By pokazać innym prawdziwe wartości, Bo cóż warte jest życie bez przyjaźni, bez miłości..?

- Lorena - 

[lorena-reflections]

Początki z "W"

Część dlasza do wpisu: "Pożegnanie" z Matim. 

Rok 1996

O tym, że na budowie pracuje teraz "W" powiedziały mi moje koleżanki - siostry z sąsiedztwa. Były tym podekscytowane, być może dlatego, że wiedziały, że "W" chodzi ze mną do klasy. Pierwszego dnia jego pracy podeszłam z nimi do niego, akurat miał przerwę i siedział na pustakach. Zamieniliśmy kilka słów. Ogólnie "W" nie pracował tam zbyt długo - chyba nie bardzo się nadawał. Nie potrafił "skakać" po rusztowaniu tak zwinnie jak Mati, nie miał też doświadczenia, ale dzięki temu, że miałam go na wyciągnięcie ręki (po drugiej stronie ulicy), nasza znajomość zaczęła się zacieśniać. Nie pamiętam, czy "W" już wtedy ponownie mi się podobał, czy to było później? Mam wiele wspomnień, ale nie potrafię ustawić ich w kolejności, nie wiem, co było najpierw, a co potem, ale na pewno wszystko działo się tego właśnie lata. 

Pewnego letniego wieczoru, mniej więcej o zachodzie słońca, jeździłyśmy rowerami z moją koleżanką z klasy. Wtedy często "bawiłyśmy się" razem, czasami towarzyszyły nam siostry, ale były młodsze i musiały wcześniej wracać do domu. Pojechłyśmy na koniec mojej ulicy, gdzie zaczynały się pola uprawne. Była tam dzika ścieżka, która prowadziła na inne osiedle, ale trzeba było jeszcze podejść pod nasyp kolejowy, po którym biegły nieużywane już tory. Miałam problem przeprawić się pod górę, przez torowisko, z dużym, ciężkim rowerem. Zatrzymałyśmy się więc, żeby chwilę odsapnąć. Nagle zobaczyłyśmy za płotem znajomą osobę. To był "W". Zrywał wiśnie z wysokich drzew wiśniowych, ale nie szło mu najlepiej, bo owoców było mało, a on nie mógł wejść wyżej na drzewo. Okazało się, że jego ogród sięga aż tutaj, o czym nie miałyśmy wcześniej pojęcia.  Zaczęliśmy rozmowę. Od słowa do słowa i coraz bardziej mnie fascynował! To był kolejny raz, kiedy zwróciłam na niego uwagę. Za pierwszym razem ospa wietrzna, a potem koniec roku szkolnego i znajomośc z Matim nie pozwoliły rozwinąć się temu uczuciu, ale co ma być, to będzie, prędzej, czy później. 

"W" powiedział, żebyśmy podjechały pod jego dom od przodu, a on do nas wyjdzie. Bardzo się ucieszyłyśmy, że nas zaprasza, a szczególnie JA! Jak strzała pognałyśmy ulicą i podjechałyśmy w umówione miejsce. Była tam ławka, w miejscu, gdzie uliczka zakręcała pod kątem prostym, obok domu "W" i na tej ławce zebrało się już kliku chłopaków. Większość z nich znałyśmy ze szkoły, więc zaczęła się koleżeńska pogawędka. Doszedł do nas "W". Rozmowa rozkręciła się, a ja byłam w siódmym niebie. Cały czas stałam z jedną nogą na pedale roweru, chcąc wyglądać na wysportowaną chopczycę, a czułam się, jakbym się upiła, z wrażenia kręciło mi się w głowie. 

Zapadał zmierzch, towarzystwo zaczęło rozchodzić się do domów, stwierdziłyśmy, że też musimy już iść. Na odchodnym przewrócił mi się rower, a "W" pomógł mi go podnieść, co uznałam za osobisty sukces. WOW! A więc nie jestem mu obojętna!  Do domu wracałam jak na skrzydłach! Ponownie czułam się zakochana i zdeterminowana, aby go zdobyć, aby on również się we mnie zakochał.

Mam też inne wspomnienie, wcześniejsze. Jak zwykle jeździłyśmyh z koleżanką rowerami po okolicznych osiedlach na końcu miasta. Nagle zauważyłyśmy grupkę osób robiących coś niesłychanie dziwnego. Zjeżdżali z niewielkiej górki na jakimś starym, drewnianym, czterokołowym wózku i mieli z tego niezły ubaw. Podjeżdżając bliżej zauważyłyśmy, że to nasi koledzy, między innymi "W" i jego nieodłączny towarzysz zabaw - Rudzielec. Oprócz nich kiku innych chłopaków z naszej szkoły, z równoległych klas. Rozmiawialiśmy z nimi przez chwilę i okazało się, że "W" akurat dzisiaj  ma urodziny, a koledzy przyszli do niego z tej własnie okazji. Nagle "W" niespodziewanie zaproponował, abyśmy poszły z nimi do jego domu. Co za szczęście! "W" zaprosił mnie na swoje urodziny! W domu jego mama poczęstowała nas wszystkich leguminą. Pierwszy raz w życiu jadłam coś takiego i bardzo mi smakowało. Poza tym graliśmy chyba w karty, albo w jakąś grę planszową, a ja czułam zawroty głowy z ekscytacji, że jestem blisko "W". Nie zabawiłyśmy tam zbyt długo, bo nikt z dorosłych nie wiedział, gdzie jesteśmy i musiałyśmy pokazać się w swoich domach. Mimo to byłam uszczęśliwiona, że miałam okazję być u niego i że sam mnie do siebie zaprosił.

Nie pamietam, jak to dokładnie było, że zaczęliśmy ze sobą chodzić, ale to nie stało się o nagle. To był proces: koleżeństwo, poznawanie się, stawanie się parą... wielokrotnie nie moglismy być nawet sami, bo Rudzielec nieustannie plątał się za "W", chcąc być przy okazji blisko mnie. Często musieliśmy kombinować, aby być ze sobą sam na sam, bez niego.

Czasami zastanawiam się, jak to w ogóle jest możliwe, że to właśnie JA stałam się jego sympatią? I na dodatek jego pierwszą kobietą? Podobno Rudzielec maczał w tym swoje palce, nagadując "W", że jestem "zdrową laską". Poza tym chyba miałam szczęście, bo "W" podobał się też kilku innym dziewczynom. O jednej z nich pisałam tutaj. Druga - to była moja świetlicowa koleżanka z pierwszej i drugiej klasy podstawówki. Pewnego razu odwiedziła mnie niespodziewanie przed szkołą (to były czasy, kiedy w szkole był nadmiar uczniów i starsze klasy czasami  rozpoczynały naukę dopiero o godzinie 11:30 lub nawet później). Zapytała, czy wiem, gdzie mieszka "W", bo chciała mu oddać pożyczoną kasetę Roberta Gawlińskiego (jego pierwszy solowy album.) Odpowiedziałam, że wiem, i że ją zaprowadzę, ale pamiętam, że wtedy jeszcze nic szczególnego do niego nie czułam. Poszłyśmy więc razem. To nie było daleko. Przed domem "W" plątały się szczenięta jego suczki. Głaskałyśmy przez chwilę małe pieski. Były takie milutkie! Dom "W" miał wysoko położony parter i długie prowadzace do drzwi wejściowych schody. Ze szczytu schodów do ziemi było naprawdę wysoko! Zadzwoniłyśmy dzwonkim do drzwi. Nikt nie otwierał. Później jeszcze drugi i trzeci raz. Żadnego odezwu. Pomyślałam, że "W" MUSI być w domu, bo przecież niedługo zaczynamy lekcje. Poza tym, gdzie miałby być przed południem i przed szkołą? Byłyśmy uparte i nie odpuszczałyśmy dzwoniąc natarczywie do drzwi. Nie wiem, czego się spodziewałyśmy, ale na pewno nie tego, co za chwilę miało się wydarzyć... W chwili, kiedy zrezygnowane niepowodzeniem miałyśmy zrobić odwrót, drzwi nagle się otworzyły i zobaczyłyśmy w nich zaspanego "W" w piżamie i z rozczochranymi włosami. Trwało to sekundę, może dwie i drzwi jak szybko się otworzyły, tak samo szybko ponownie zamknęły się przed nami z trzaskiem! Spojrzałyśmy po sobie zdziwione - co to miało znaczyć? Nie zdążyłyśmy nawet powiedzieć mu "cześć". Ja domyślałam się, że speszył go widok dwóch dziewczyn, które przyszy o nieodpowiedniej porze, chociaż godzina nie była wcale wczesna - dochodziła jedenasta przed południem. Zanim jednak zdążyłyśmy odejść "W" ponownie uchylił drzwi i rozmawiał z nami przez szparę, nie otwierając ich całkowicie, żebyśmy nie mogły go widzieć. Nie pamiętam, czy wziął kasetę, czy kazał oddać ją sobie w szkole, ale po krótkiej wymianie zdań pożegnaliśmy się. Na odchodnym pogłaskałyśmy jeszcze psiaki, a w drodze powrotnej koleżanka wyznala mi, że "W" jej się podoba, że jest taki przystojny i tajemniczy! Nie wiedziała, że mi też, ale ja wtedy pomyślałam sobie, że mam u niego większe szanse niż ona, bo przynajmniej ja znam go lepiej niż ona. Byłam w końcu bezpośrednim świadkiem jego pierwszego platonicznego związku i pośrednikiem w komunikacji między nim, a jego byłą  już sympatią. A że nic z tego ich "związku" nie wyszło? Nie była to moja wina...

Tak, czy siak, po roku przerwy i różnych "wypadkach" w międzyczasie stałam się pełnoprawną dziewczyną "W".

[mistrzynidetalu]

Nie ignoruj zachowań, które ranią Cię od początku.

[lorena-reflections]

Nie jestem żadnym Millennialsem!

Już od jakiegoś czasu chciałam to napisać. Szczególnie w momentach, kiedy napotykałam na jakieś filmiki, memy i anegdoty dotyczące Millennialsów. Zazwyczaj posty zaczynały się od słów: "Millennialsi - pokolenie urodzone w latach..." albo "Ludzie w wieku od... do..."

Mam powyżej uszu sztywnych ram, którymi segreguje się pokolenia i nazywania moich rówieśników "Millennialsami"!

Nie jestem żadnym pieprzonym Millennialsem! (Wybaczcie, nie mam na celu nikogo urazić).

Nie, nie i jeszcze raz nie, a rok urodzenia nie ma tutaj nic do rzeczy. 

Przecież to nie jest tak, że ktoś urodzony 31 grudnia 1980 roku należy jeszcze do pokolenia X, a już urodzony 01 stycznia 1981 jest Millennialsem. To w ten sposób nie działa! Te granice są płynne i zależą w dużej mierze od wychowania, od środowiska, w którym ktoś dorastał, od przyjaźni, jakie zawierał w dzieciństwie, od nastawienia do świata, od tego czy pochodzi z miasta, czy ze wsi, od regionu, w którym urodził się i żył, od wieku rodziców i wielu, wielu innych czynników! To po pierwsze. A po drugie ja w żaden sposób nie potrafię utożsamić się z tym pokoleniem, chociaż mam z nim pewne cechy wspólne i bardzo lubię Millennialsów i rozmowy z nimi, o wiele bardziej, niż z Baby Boomers.

Czy jestem Millennialsem jeśli moja mama należy do pokolenia Silent Generation?

Czy jestem Millennialsem jeśli pamiętam czarno-biały telewizior i tylko jeden kanał - TVP1?

Czy jestem Millennialsem jeśli pamiętam wybory z 1989 roku, "Polskie Zoo" i godło z orłem bez korony?

Czy jestem Millennialsem jeśli za moich czasów wprowadzili (dopiero) religię w szkołach, jak również oceny 1 i 6? (Wcześniej zamiast oceny 6 była 5 z wykrzyknikiem)

Czy jestem Millennialsem jeśli płaciłam za lody w tysiącach złotych i musiałam uczyć się nowej waluty po denominacji, bardzo długo przeliczając wszystko na "stare pieniądze"?

Czy jestem Millennialsem jeśli słuchałam muzyki chodnikowej z "Mydełkiem FA" na czele?

Czy jestem Millennialsem jeśli wszystkie moje lalki Barbie i Ken były kupowane w Peweksie?

Czy jestem Millennialsem jeśli żyłam w czasach, kiedy Michael Jackson był niemal sławniejszy od papieża i traktowany prawie jak król?

Czy jestem Millennialsem jeśli miałam informatykę dopiero w III i IV klasie liceum, a do tego na jakimś dziwnym systemie z czarnym tłem i czerwonymi literkami? (Do tej pory nie wiem do czego miało to służyć).

Czy jestem Millennialsem jeśli dopiero w dorosłym wieku mogłam korzystać z internetu?

Czy jestem Millennialsem jeśli nie wiedziałam co to jest Tamagotchi i dopiero kilka lat temu dowiedziałam się, że coś takiego w ogóle istniało?

Czy jestem Millennialsem jeśli nie oglądałam Pokemonów, bo byłam już na nie "za stara"?

Czy typowy Millennials pracował kiedykolwiek z 3 zł na godzinę, a jego pensja minimalna wynosiła 630 zł?

Na to wszystko jest jedna odpowiedź: NIE! Nie jestem Millennialsem. Ani ja, ani moi rówieśnicy.

Ale, że jestem jednym z ostatnich dinozaurów poprzeniego pokolenia (X) i dzieckiem przełomu, nie jestem aż tak bardzo sztywna jak typowy przedstawiciel pokolenia X, ani tak bardzo roszczeniowa, jak typowy przedstawiciel pokolenia Y. Mam nowoczesne poglądy, ale cenię też niektóre tradycyjne wartości. Jestem odważna, samodzielna i pomysłowa, jak Ixy, ale też nie daję się wykorzystywać i doceniam czas dla siebie, bez przepracowywania się i bez harowania dla cudzego dobra, jak Millennialsi. Mimo wszystko jednak jest mi o wiele bliżej do pokolenia X. 

"To jednocześnie ostatnie pokolenie pamiętające czasy offline, czarno-białego telewizora, zabaw w podchody na podwórku i posiadania paczki znajomych, która ograniczała się do rówieśników z klasy lub z podwórka. To pokolenie, które oblepiało pokoje plakatami swoich idolów, a ich wiedza na temat tego, co się dzieje w świecie, kończyła się na granicy ich osiedla, miasteczka lub ewentualnie najbliższej okolicy"

Podwórko, ulica, paczka znajomych, granie w dwa ognie, skakanie w gumę, jazda rowerami po osiedlu, pierwsze gry komputerowe na konsoli Atari, kreatywność w wymyślaniu zabaw (kiedyś latem zrobiliśmy kulki ze starych gazet i ubrani w kurtki rzucaliśmy się nimi, udając, że jest zima i że to są śnieżki, podczas, gdy na dworze panował upał), przyjaźń i koleżeństwo, a także honor i dzielenie się z innymi, co w dzisiejszych czasach jest rzadkością. Pozytywne nastawienie oraz chęć działania i zmiany, zamiast użalanie się nad swoja sytuacją i melancholijne wspominanie "starych czasów". Bo to przecież Millennialsi najbardziej tęsknią za tym, co było. Może nie zdążyli nacieszyć się wolnością bez mediów społecznościowych, zanim te porwały ich w sidła swojej zimnej bezwzględności? Może za krótko trwało ich dzieciństwo bez zobowiązań i pracy na etacie? Czy stąd wziął się ich smutek i podatność na depresję? 

Każde pokolenie jest ofiarą swoich czasów... 

Ja, my Ixy jesteśmy ofiarą upadku PRL'u i raczkującego kapitalizmu. 

Millennialsi - nagłego i szybkiego rozwoju technologicznego. 

Zetki - covid'u i przeważającego nad realnym, życia w mediach społecznościowych.

A jaki będzie los kolejnych pokoleń?

[lorena-reflections]

"Pożegnanie" z Matim

 Rok 1996.

Zbliżało się kolejne lato. Wciąż byłam zakochana w Matim, chociaż od jakiegoś czasu nie pracował już na budowie u szwagra i przyjeżdżał tu bardzo rzadko. Dom był postawiony, być może kolejny etap prac miał wykonywać ktoś inny? Mati miał jednak praktyki w warsztacie autobusowym w moim mieście i raz w tygodniu, przeważnie w piątki dzwoniłam na tamtejszy numer telefonu, aby z nim porozmawiać. Zawsze bardzo dobrze nam się ze sobą rozmawiało. Czasami widywałam jego starego, beżowo-zielonego trabanta, jak przejeżdżał ulicami mojego miasteczka. Tutaj jednak, w moim sąsiedztwie, u rodziny rzadko się pokazywał. Jego miejsce na budowie zajął... "W"! (Tak, właśnie ten - mój późniejszy chłopak.) Ojciec "W" był z zawodu murarzem i próbował wciągnąć 15-letniego, wyrośnietego i dobrze zbudowanego syna w tajniki swojego fachu, albo po prostu chciał oszczędzić sobie pracy, wykorzystując nastolatka do cięższej pracy, sam będąc chudym i mizernym, a do tego alkoholikiem!

Pamiętam dzień, w którym Mati, po długim czasie, w końcu pojawił się u rodziny. Był razem z kolegą ze swojej wsi. Przyjechali wspomnianym trabantem. Bardzo się ucieszyłam i późnym wieczorem, (właściwie w nocy) korzystając z nieobecności mojej mamy, poszłam posiedzieć z nimi w samochodzie. Słuchali Radia RMFFM, które było wtedy nowością, szczególnie dla mnie, gdyż do tej pory kojarzyłam radio wyłącznie z nudnymi wiadomościami i hejnałem krakowskim w południe. Pomimo obecności kolegi chciałam przytulać się z Matim, jak dawniej, jak zeszłego lata, może nawet pocałować go, ale on był wyjątkowo chłodny, chociaż nadal traktował mnie jak dobrą koleżankę i nie było podejrzeń, że jest obrażony czy, że przestał mnie lubić... Byłam skonsternowana. Nie wiedziałam, dlaczego jest taki niedostępny, a nie mogłam go o to zapytać, będąc w obecności jego kolegi. W głębi duszy miałam nadzieję na kolejne wakacje z nim spędzone, ale jego chłód i dystans dawały mi do zrozumienia, że nasz czas dobiegł końca. Jakiś czas później, zupełnym przypadkiem miałam dowiedzieć się powodu tego oziębłego zachowania. W tamtym momencie było mi jednak smutno, że nie jest już jak dawniej...

Jednocześnie z nieuchronnym końcem tego dziwnego "związku" z Matim, zaczęła powracać moja fascynacja w stosunku do "W". Spotykaliśmy się częściej i zdążyłam pożyczyć i przegrać sobie od niego kilka kaset Kazika, które po raz pierwszy usłyszałam na naszym biwaku klasowym. Słuchałam właśnie jednej z nich, gdy przyszły do mnie koleżanki - siostry. Nie miałam czasu na "zabawę" z nimi, bo jednoczesnie robiłam dla "W" plakat, o który mnie poprosił. Chciał wysłać go na konkurs, by mieć szansę wygrać płyty, czy kasety ze swoją ulubioną undergraund'ową, rockowo-punk'ową muzyką. Akurat kończyłam mój projekt. Wpadłyśmy więc na pomysł, aby od razu zanieść gotowy plakat do "W". Wsiadłyśmy na rowery i ruszyłyśmy w drogę. Był upalny, letni dzień. Słońce stało w zenicie. Na tym samym osiedlu, gdzie mieszkał "W", zupełnie blisko jego domu dostrzegłyśmy znajomego trabanta. Mati musi tu być! Co on tutaj robi? Po co przyjechał? Do kogo poszedł? Tak blisko i nawet nie wstąpił odwiedzić rodzinki, o mnie już nie wpominając? Siostry równie zdziwione jak ja, ale odważne i zdeterminowane, śmiało wkroczyły na obce podwórko i zadzwoniły dzwonkiem do drzwi. Ja czekałam na ulicy. Zmieszana i stremowana sytuacją oczekiwałam wyniku rozmowy. Mati chyba wyszedł na schody przed domem. Nie pamiętam, czy się ze mna przywitał, czy też unikał mojego wzroku, ale po krótkiej wymianie zdań wróciły moje towarzyszki niosąc niesłychane wieści! Mati ma dziewczynę! Ona tutaj mieszka i ma na imię Benita! Nie wiem, czy widziałam ją jeszcze tego samego dnia, ale pamiętam, że kiedy po raz pierwszy ją zobaczyam uznałam, że to imię pasuje do niej jak ulał! Była starsza ode mnie (pewnie w podobnym wieku, co Mati), wysoka, pucułowata i tęga! Wyglądała jak przysłowiowa herszt-baba. Wykapana Benita! Pomimo tego, że Mati zrezygnował z naszego "związku" na rzecz Benity, patrząc na nią i tak czułam się górą. Przynajmniej byłam szczupła i dość wysportowana, mało jednak kobieca, bo stylizowałam się na chłopczycę, ale to miało się wkrótce zmienić. Mniej więcej rok później porzuciłam szerokie flanelowe koszule i nieodłączną chustkę Rambo na rzecz bardziej obcisłych bluzek, golfików, butów na koturnie i dopasowanej jeansowej kurtki.

Nie miałam za złe Mati'emu, że wybrał kogoś innego, podejrzewałam, że to przez mój zbyt młody wiek. Kiedy po raz kolejny spotkaliśmy się, ja byłam już w związku z "W", on cały czas ze swoją Benitą i rozmawialiśmy jak kolega z koleżanką, bez żadnych pretensji. Nie trzeba było nawet nic sobie wyjaśniać. To wygasło samoistnie. Nie było nawet pożegnania. Może to i lepiej?

[lorena-reflections]

Post informacyjny

Zapomniałam dodać posty do kolejki, zdawało mi się, że mam je zaplanowane do 20 lipca, ale widzę, że nie. Może dzisiaj wieczorem nadrobię zaległości. 😊

[lorena-reflections]

Dlaczego ON?

Czy kocham Go dlatego, że mamy tyle wspólnych wspomnień?

Czy dlatego, że był przy mnie akurat wtedy, kiedy nie było nikogo innego?

Czy to przypadek, że pamiętam dzień, w którym pierwszy raz Go zobaczyłam?

Czy to przeznaczenie? 

Kiedyś chciał mnie zahipnotyzować, a ja się zgodziłam. Próbowaliśmy zrobić to przy pomocy metronomu. Musiałam bardzo Mu ufać, skoro bez wahania poddałam się takiej próbie. Oczywiście nic z tego nie wyszło, bo nie brałam tego na serio i nie umiałam się skupić wystraczająco mocno, aby popaść w trans. Nie wiem, czy zrobiłabym taką próbę z inną osobą... 

Chociaż czasami przeszkadzał mi swoją nachalną obecnością, niejednokrotnie ratował mnie przed nudą i samotnością. Nawet wtedy, kiedy jeszcze nic dla mnie nie znaczył...

Pewnego dnia wracałam od "W", bo nie zastałam go w domu. Po drodze spotkałam Rudzielca, który akurat do niego szedł. Powiedziałam, że "W" nie ma w domu i tak zaczęliśmy rozmowę. To nie było typowe... W tamtych czasach rzadko miałam ochotę z Nim rozmawiać, bo za bardzo mi się narzucał. Jednak tego dnia było inaczej. Oboje byliśmy w tej samej sytuacji. Nie było "W" i musieliśmy zorganizować sobie wolny czas w inny sposób. Byliśmy na końcu miasta, w miejscu, gdzie zaczynały się pola. Było późne letnie popołudnie. Usiedliśmy na wysokiej studzience kanalizacyjnej i rozmawialiśmy - szkoda, że nie pamiętam o czym. Słońce zniżało się ku zachodowi, a na otwartej przestrzeni dokładnie widać było odległe, nisko wiszące chmury i padający z nich deszcz. Oboje zwróciliśmy na to uwagę i patrzyliśmy na ten niecodzienny krajobraz...

Nie wiem dlaczego zapamiętałam ten widok i ten moment. Czy to miało jakieś znaczenie w stosunku do późniejszych wydarzeń? Czy przez takie właśnie chwile, wiele lat później zakochałam się w Nim? Czy to czysta psychologia, czy już wtedy zadziałało Nasze przeznaczenie, obierając dla nas wspólną drogę na przyszłość? Dlaczego On, chociaż ma tyle wad i jest taki niedoskonały? A może widzę w Nim odbicie moich własnych słabości, może jest lustrem, które pokazuje mi, jak sobie z nimi radzić? A może to ja JEMU jestem teraz potrzebna, aby być dla Niego tym, kim On był kiedyś dla mnie? Przyjacielem podnoszącym na duchu, wspierającym w trudnych chwilach i wzmacniającym wiarę w siebie i swoje możliwości? 

Pamiętam, jak raz pocieszał mnie po kłótni z "W". Płakałam, a On przekonywał, że "W" na pewno do mnie zadzwoni, albo przyjdzie, że nic poważnego się nie stało i że będzie jak wcześniej, żebym się nie smuciła. Każdy dobry kolega pociesza drugiego, ale trzeba zwrócić uwagę na to, że On był we mnie zakochany od kilku lat i sam z chęcią postawiłby się na miejscu "W". Mimo tego potrafił schować swoje uczucia do kieszeni i postąpić jak przyjaciel, zamiast wykorzystać sytuację i spróbować mnie zdobyć... Może wiedział, że i tak nic z tego nie wyjdzie? Może czuł, że zaszkodziłby sobie tym bardziej, niż pomógł? Jeśli tak, znaczy, że poznał mnie lepiej, niż ja sama siebie znałam i działał z najczystszych pobudek.

Czy te wszystkie wydarzenia wpłynęły na moją późniejszą miłość do Niego? 

Podobno 

"Wybieramy nie tych, którzy nas dopełniają,  lecz tych, przy których czujemy coś zanjomego." 

- Katarzyna Owczarek

Nawet, jeśli robimy to nieświadomie. A może nasza podświadomość dokonuje za nas lepszych wyborów, niż gdybyśmy robili je na podstawie świadomego analizowania?

Mówią, że nastoletnia miłość nie jest dojrzała... Może i nie, ale na pewno jest szczera i pozbawiona wątpliwości, które przychodzą wraz z wiekiem. Jest prosta i czysta, nie kieruje się wyrachowaniem, ostożnością i rozwagą, nie ma w niej sceptycyzmu, nie ma roztrząsania "za" i "przeciw", nie ma stawiania wygórowanych wymagań i analizowania czy to ma sens! I właśnie dlatego jest taka PRAWDZIWA i często trwa o wiele dłużej niż późniejsze, "dojrzałe" miłości. Moim zdaniem to właśnie nastoletnie miłości i przyjaźnie trwają najdłużej, często całe życie! To właśnie w tym wieku dzieją się rzeczy, które nas kształtują, nawiązujemy najsilniejsze więzi i podejmujemy najważniejsze decyzje i zobowiązania wobec samych siebie. To wtedy stajemy się tym, kim jesteśmy na dalszym etapie życia, często nie zmieniamy się już wcale, albo niewiele... Co kochaliśmy pozostaje z nami, czego nie lubiliśmy - nadal nie lubimy i to się nie zmienia niezalżnie od wieku i sytuacji życiowej. 

Można zmienić się TROCHĘ, można zmienić nawyki, schudnąć, przytyć, wyrwać z nałogu, ale i tak w głębi duszy pozostajemy tymi samymi ludzmi, tymi nastolatkami - starszymi wiekiem, ale z tymi samymi uczuciami i charakterem, co dawniej. Tego nie da się zmienić! Widzę to na swoim własnym przykładzie, czytając stare listy, wypracowania, notatki. Jestam taka sama, jak byłam 20 lat temu, może bardziej pewna siebie, zdecydowana, dojrzała i świadoma wyborów, ale moje uczucia, poglądy, sympatie i antypatie niewiele się zmieniły przez te wszystkie lata, mogłabym wręcz powiedzieć, że nic się w tych sprawach nie zmieniło... 

Może dlatego wciąż Go kocham, bo nie mogę tego zmienić? 

A może nie chcę niczego zmieniać? 

[lorena-reflections]

Sen jak z horroru!

13 marca 2009, PIĄTEK!

Miałam sen. Był jak z horroru! Przerażający! Może dlatego do tej pory go pamiętam...

Mieszkałam wtedy w Hiszpanii. To był czas, gdy moja córka była jeszcze niemowlęciem, w związku z czym przebywała u nas moja mama, która się nią zajmowała, podczas gdy ja i Latynos pracowaliśmy. 

Było to w piątek, przypadający na 13 dzień miesiąca - dokładnie tak, jak to ma miejsce w tym roku.  Zapamiętałam datę, bo jest specyficzna, a do tej pory, do TAMTEGO roku, do lutego zawsze lubiłam piątki trzynastego. To zazwyczaj były moje najszczęśliwsze dni!

W podstawówce, w IV klasie, trzynastego maja w piątek, chłopak, który mi się podobał, ale nie zwracał na mnie uwagi, powiedział mi "cześć"! W piątek trzynastego czerwca mieliśmy zakończenie VIII klas i był to naprawdę udany i pamiętny dzień. W końcu, w piątek trzynastego października 1995 roku "nocował" u mnie mój pierwszy chłopak - moja "wakacyjna miłość"! To z pewnością nie jest koniec moich szczęśliwych zdarzeń z piątków trzynastego, ale te najbardziej pamiętam. Niestety wyjątek potwierdza regułę i TAMTEN piątek trzynastego nie był dla mnie szczęśliwy... tak jak i poprzedni 2009 roku, w lutym, kiedy upadłam na kość ogonową i mocno ją sobie zbiłam. 

Tym razem nawiedził mnie koszmar.

Byłam w domu, w Polsce, w pokoju na górze, ale przez okna widok był z takiej perspektywy, jakbym patrzyła z poziomu piwnicy. Była noc. W domu również było ciemno, a ja specjalnie nie zapalałam świateł, bo bałam się, że zobaczy mnie "ktoś" czający się na dworze... Nagle ów "ktoś" pojawił się na dole, w korytarzu, jakby po prostu wszedł z dworu do domu. Był to duży, postawny mężczyzna, o masywnej budowie i najpewniej niecnych zamiarach. Stał przez chwilę w korytarzu, trzymając w ręku spory nóż, a następnie zaczął bardzo powili wchodzić na górę...Wiedział, że tam jestem! Ja w popłochu biegałam od jednego pokoju na górze do drugiego, następnie długim korytarzem, wyglądając przez barierkę nad schodami i próbując zawołać Latynosa, który we śnie spał z córką w pokoju na dole, ale, jak to zawsze w snach bywa, nie mogłam wydusić z siebie żadnego dźwięku! To było straszne, ta niemoc - nie mogłam krzyczeć, nie mogłam nawet mówić, a zbir był już w połowie schodów, stawiąjąc krok za krokiem, powoli, mocno i ociężale na kolejne stopnie schodów, których jest u mnie piętnaście. Zdecydowałam, co zrobię! Drzwi od jednego z pokoi zakluczają się od wewnatrz. Zamknę się w środku i zamim je wyważy zdobędę czas na to, aby uciec! Choć jestem na piętrze, wyskoczę przez okno. Pod nim rosną rozłożyste krzewy iglaste. Jeśli na nie zeskoczę nic mi się nie stanie. Kiedy zbir wchodził na ostatni stopień schodów (a robił to jakby w zwolnionym tempie) pobiegłam jeszcze w stronę balkonu, ale zejście na dół po rurze byłoby o wiele trudniejsze i zajęłoby więcej czasu, niż wyskoczenie przez okno, a ja czasu nie miałam, więc zmieniłam kierunek i pobiegłam do pokoju z zamkiem w drzwiach. On był już wtedy na górnym korytarzu i szedł w moją stronę. Widziałam to przebiegając przez pokój od strony balkonu. Zamknęłam za sobą drzwi na zamek, otworzyłam okno i szykowałam się do skoku... Nie pamiętam jednak, co było dalej, bo ze strachu chyba się obudziłam, a jednocześnie odezwał się do  mnie śpiący ze mną mój Latynos, mówiąc, że "ktoś chyba krzyczał". Ja sama, śmiertelnie przerażona snem, niczego nie słyszałam, ale byłam wdzięczna za to, że mnie dobudził, bo nie chciałam wiedzieć, co zrobiłby tamten wielkolud, gdyby mnie złapał. Stwierdziłam, że mu się chyba przesłyszało, albo przyśniło. Chwilę nasłuchiwaliśmy jeszcze, czy ktoś nie krzyknie ponownie, bo może rzeczywiście jakaś osoba potrzebowała pomocy (mieszkaliśmy w bloku podobnym do kamienicy i byli tam inni lokatorzy), ale nic się nie wydarzyło. 

Rano okazało się, że to krzyczała moja mama, która też miała koszmarny sen tamtej nocy... w piątek trzynastego.

[lorena-reflections]

Hiszpańskie zwyczaje nam niezwyczajne…

Kiedy byłam bardzo młoda słyszałam nieraz taką anegdotę o Hiszpanii: zaproszony gość (Polak) przyszedł na wieczorną imprezę, ale okazało się, że przybył za wcześnie i nikogo jeszcze nie było. Po kilku godzinach, kiedy zdążył się już znudzić czekaniem, inni goście dopiero zaczynali się schodzić, a kiedy on chciał już iść do domu, fiesta dopiero zaczynała się rozkręcać na dobre. 

Coś w tym jest! Coś podobnego przytrafiło się w Hiszpanii i nam, cudzoziemcom mieszkającym tam kilka lub nawet kilkanaście lat!

Sylwester 2010/2011 roku. 

Koleżanka Polka zaprosiła mnie i mojego Latynosa na domówkę do siebie. Była wtedy w związku również z latynosem, pochodzącym z tego samego kraju co mój były. Mieliśmy spędzić ten wieczór razem, aby się nie nudzić. Każdy miał dla siebie odpowiednie towarzystwo, a wspólnie mieliśmy dobrze się bawić. Była kolacja, drinki, przekąski, muzyka, ale po 23:00 godzinie ktoś wpadł na pomysł, aby pojechać na dyskotekę. To chyba nie było wcześniej zaplanowane, a przynajmniej nie z naszej strony. Zaczęliśmy więc przygotowywać się do wyjścia (obowiązkowa wizyta w toalecie, poprawienie makijażu), sprawdzać, czy mamy w torebkach wszystko, co może nam się przydać, szczególnie chusteczki higieniczne (tam, w toaletach na dyskotece bywało naprawdę strasznie!), telefony, pieniądze...

Kiedy byliśmy gotowi do wyjazdu było około pół godziny przed północą. Chcieliśmy przybyć na miejsce na 24:00, akurat na toast noworoczny, ale się nie udało i o północy byliśmy jeszcze w samochodzie, życząc sobie podczas jazdy wszystkiego najlepszego, a ja z koleżanką piłyśmy szampana wprost z butelki.

Na miejsce dotarliśmy około pół godziny po północy. Wchodzimy do środka, a tam, zamiast tłumów wiwatujących i bawiących się ludzi - cisza, spokój i tylko kilka znudzonych, niemiłych i zdziwionych naszą obecnością kelnerek - na nasze nieszczęście rodowitych Hiszpanek. 

Muzyka grała do przysłowiowego kotleta, a my, chociaż zdziwieni nieobecnością ludzi, to niezrażeni sytuacją, podeszliśmy do baru zapłacić za wstęp (w Hiszpanii jest zwyczaj, że za wstęp na dyskotekę płacą tylko mężczyźni, kobiety wchodzą za darmo, a w tamtym czasie wstęp kosztował około 20 euro).

W noc sylwestrową ceny były jednak trochę inne, niż w zwykłe weekendy. Tego dnia, o ile dobrze pamiętam,  cena za wstęp była liczona za osobę, niezależnie od płci. Zazwyczaj za uiszczoną opłatę dostawało się drinka w gratisie, ale tym razem kelnerki powiedziały, że za 100 euro dostaniemy butelkę jakiegoś alkoholu (nie pamiętam, jakiego) i talerz przystawek. Postanowiliśmy się złożyć, chociaż nie wychodziło to wcale dużo korzystniej, niż te gratisowe drinki. Poza tym, chłopacy zauważyli, że ponieważ są nas dwie pary, to powinniśmy dostać dwa talerze tych przekąsek! Poszli zareklamować, ale chyba nic nie wskórali. Trudno. Zaczęliśmy się bawić, tańcząć sami na parkiecie, niezrażeni nieobecnością innych ludzi, z nadzieją, że zaraz na pewno zaczną się schodzić. Minęła godzina, w czasie której przybyła może jedna lub dwie pary osób. Co to ma być? Może wybraliśmy złą dyskotekę? Może tutaj nikt nie lubi przychodzić? Zaczęliśmy się zastanawiać, czy nie pojechać do domu, ale przecież zapłaciliśmy tyle kasy, więc nierozsąsdnie byłoby to zmarnować, a godzina była jeszcze młoda. Pamiętam, że wychodziliśmy po coś do samochodu, może napić się własnego alkoholu, bo kolejne drinki były drogie...

Około godziny drugiej impreza w końcu zaczęła się rozkręcać. Przybywali nowi ludzie, coraz więcej i coraz gęściej wchodzili do lokalu. O trzeciej była kulminacja i fiesta rozpoczęła się na całego! Kto by się spodziewał? Nawet nasi latynosi, mieszkający w Hiszpanii co najmniej od kilku lat, nie wiedzieli, że w sylwestra tak to się tutaj odbywa. My byliśmy już zmęczeni i śpiący, chcieliśmy udać się do domu, a oni dopiero zaczynali się bawić! Zostaliśmy więc jeszcze jakiś czas, chociaż "nasze" zabawy sylwestrowe kończą się zazwyczaj o drugiej, trzeciej w nocy - u Hiszpanów o tej godzinie dopiero się zaczynały...

Po jakimś czasiej dowiedziałam się, że Hiszpanie nie świętują sylwestra w lokalach, tylko w swoich domach! I dopiero po wystawnej kolacji, toaście o północy, w gronie rodziny, czy znajomych udają się na dyskoteki i bale!  Nie ma tam zwyczaju bawienia się na imprezie przed północą, jak u nas! Szkoda, że nikt z nas nie wiedział o tym wcześniej! Wyjechalibyśmy z domu dopiero po północy, bez pośpiechu i nie rezygnując z tradycyjnego toastu z kieliszkiem szampana w ręku.

Co kraj to obyczaj i czasami dobrze jest zawczasu poznać niektóre obce zwyczaje...

A w każdej zabawnej anegdocie jest zawsze ziarno prawdy...

[lorena-reflections]

Powtarzający się sen

Ostatnio zaczęły powracać do mnie sny... Nie miałam ich chyba od ponad roku, a jeśli już jakieś się pojawiały to zazwyczaj zapominałam je natychmiast po obudzeniu się, lub były tak mało wyraźne i zagmatwane, że nie dało się wyodrebnić z nich żadnej fabuły... Teraz wracają, nieczęsto, ale jednak. Co kilka dni pamiętam jakieś urywki. Codziennie mówię sobie, że chciałabym mieć jakiś fajny, ciekawy, albo co najmniej dziwny sen, jak dawniej. Brakuje mi tamtych snów. Niestety to, co powraca, nie jest tym, czego bym oczekiwała. 

W Imbolc znów śniła mi się ONA - dawna "przyjaciółka" - Pola. Kolejny raz przyszła do mnie, do mojego domu... Ten powtarzający się motyw jest niepokojący. Dlaczego wciąż do mnie przychodzi? Czego ode mnie chce? Wybaczenia? Powrotu? Musi o mnie rozmyślać, skoro tak często mi się śni... 

We śnie byłam na podwórku i kiedy ją zobaczyłam krzyknęłam, że ma się wynosić, ale ona nie zwróciła na to uwagi, tylko zaczęła opowiadać o swoim problemie, że ktoś ją oszukał, że ukradł jej płytę naszego ulubionego zespołu, a ja nagle się uspokoiłam i jakby wybaczyłam jej i chciałam pomóc. Doradzałam, co powinna zrobić i tłumaczyłam, że tak się kończy, kiedy się ufa nieznanym osobom. Byłam jak jakiś mentor, jak guru i chciałam pomóc. 

To wszystko jednak nijak ma się do rzeczywistości. Nie sądzę, bym mogła jej kiedyś wybaczyć, bo ja NIE CHCĘ jej wybaczyć. I nawet nie mogę. Działanie na moją szkodę z ukrycia, złośliwość, krytykowanie mnie z anonima, wyczuwalna w słowach nienawiść do mojego Rudzielca: "jebany Ginger" - tak wtedy napisała! A co On jej zrobił? NIC! Nawet nie mieli ze sobą żadnego kontaktu od lat, od szkoły średniej! Z zazdrości o moją z nim przyjaźń tak napisała! Więc przebaczenia nie będzie... There's no mercy & grace! Zdrajcom i tchórzom się nie wybacza! 

Ale skąd nagle takie sny? Przez tyle lat mi się nie śniła, a teraz już kilka razy w krótkich odstępach czasu... Mam nadzieję, że nie zamierza się ze mną skontaktować... Już raz kiedyś tak zrobiła, zadzwoniła po dwóch latach od zerwania ze mną kontaktu. Teraz nie mamy już telefonów stacjonarnych, nie zna mojego numeru, ale mogłaby zrobić to w inny sposób: na przykład przyjść do mnie do domu...

I tego się obawiam...

Sądzę jednak, że na to nie starczyłoby jej odwagi, chociaż w życiu tylko dwie rzeczy są pewne, więc nigdy nie wiadomo, co przyniesie los...

[lorena-reflections]

Przekorne Przeznaczenie

Nie wierzysz w Przeznaczenie? W to, że ma znaczenie, o której godzinie wyjdziesz z domu, którym autobusem pojedziesz, kogo spotkasz po drodze? A może się spóźnisz i dzieki temu poznasz miłość swojego życia, albo wspaniałego przyjaciela? Wszystko ma znaczenie, a przeznaczenie jest przekorne! Przekonałam się o tym już niejeden raz. Im bardziej mu się przeciwstawiasz, tym bardziej ono będzie udowadniać, że isnieje... i zrobi Ci na złość, albo pokaże, że nie miałeś racji.

Zima 2001 roku. Byłyśmy z koleżankami na koncercie, w Warszawie. Śnieg i mróz, tym bardziej dotkliwy na wschodzie kraju (u nas, na zachodzie, zazwyczaj jest trochę cieplej). Późnym wieczorem, po całym wydarzeniu miałyśmy dojechać na dworzec PKP i tam spędzić noc, gdyż pociąg powrotny odjeżdżał dopiero o 7:00 rano. (Nie rozumiem, dlaczego nie ma nocnych pociągów z Warszawy na zachód - do tej pory tak jest, a od tamtego czasu minęło prawie 25 lat i nic się w tej sprawie nie zmieniło!) 

Dochodziła godzina 23:00. Ludzie wracający z koncertu rozeszli się w różne strony. Przechodniów mało, gdyż miejsce było odludne. Zdążyłyśmy zapytać kogoś, z jakiego przystanku należy odjechać, aby dotrzeć na Dworzec Główny. Miejskie autobusy nocne jeździły co 20 minut. Czekając na autobus i marznąc w zimowym, mroźnym powietrzu, rozmawiałyśmy na przeróżne tematy. 

Koleżanki, które cale lato spędziły w Finlandii, sprzedając coś jako domokrążcy, zawzięcie krytykowały Polaków, porównując do Finów, którzy pomagali im w przeżyciu tamtej przygody: zapraszali do domów, częstowali jedzeniem, piciem (i nawet dokładali coś na wynos!) dawali drobne pieniądze, niezbędne drobiazgi, byli mili, uprzejmi i pozytywnie nastawieni. W porównaniu do nich Polacy wydawali się niemili, grubiańscy, samolubni, niechętni do pomocy i wyjątkowo skąpi! Dziewczyny mówiły, że u nas na pewno nikt by im nie pomógł w ten sposób, że trudno spotkać miłą, uprzejmą i pomocną osobę, każdy patrzy podejrzliwie, nie che się dzielić, trudno wyprosić jakiekolwiek drobne w razie jakiegoś wypadku, nie wspominając już o zapraszaniu do domu! Według nich nasza nacja to okropni, zamknięci w sobie ludzie, stroniący od przypadkowych znajomości i negatywnie nastawieni do pomagania innym. Każdy patrzy tylko na siebie. 

Być może jest w tym ziarno prawdy, ale przecież nie wszyscy ludzie są tacy sami! Ja z przyjaciółką Ebony próbowałyśmy wytłumaczyć im, że nie każdy Polak jest taki, jak opisują, że na pewno istnieją też mili i pomocni ludzie, może jest ich mniej, niż w Finlandii, ale SĄ! Koleżanki nie dawały się jednak przekonać, obstając przy swoim zdaniu. 

Nagle zauważyłyśmy szybko nadjeżdżający autobus miejski. Podeszłyśmy do krawędzi chodnika, ale on się nie zatrzymał! Jak to? Dlaczego? Jakiś spóźniony przechodzień po drugiej stronie ulicy, widząc nasze zdziwienie i oburzenie krzyknal do nas, że trzeba pomachać, bo w nocy autobusy zatrzymują się tylko na życzenie. Szkoda, że nie wiedziałyśmy o tym wcześniej! Trudno, musimy zaczekać na następny. Dwadzieścia kolejnych minut w nocy, na mrozie... Byłyśmy zniechęcone, przemarznięte i zmęczone. W końcu od prawie doby byłyśmy w podróży. Nie chciało nam się już nawet rozmawiać. 

Nadjechał kolejny autobus, tym razem udało nam się go zatrzymać. Usiadłyśmy zmarzniete na wolnych siedzeniach, gdzie popadło, bo już nie miałyśmy siły stać. Oczywiście jechałyśmy "na gapę", pieniędzy miałyśmy na styk i liczyła się każda złotówka! No i w środku nocy, gdzie miałyśmy kupić bilety? 

W autobusie trochę odżyłyśmy, bo było ciepło. Bliżej centrum zaczęłyśmy głośno zastanawiać się, kiedy powinnyśmy wysiąść i jak spędzimy tę zimną noc. Może na dworcu będzie otwarty jakiś McDonald, albo kawiarnia, aby posiedzieć w cieple i wypić coś rozgrzewającego? W końcu to stolica, nie jakaś tam mała mieścina... 

Kilka młodych dorosłych osób siedzących w pobliżu przysłuchiwało się naszym rozmowom i zaczęli nas zagadywać: skąd jesteśmy, co tu robimy,  gdzie jedziemy... Moja imienniczka zaczęła opowiadać historię naszej podróży. Byłyśmy na koncercie, wracamy do domu, ale autobus mamy dopiero rano... Zamierzamy przeczekać noc na dworcu. Wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Jedna z tych osób powiedziała, żebyśmy pojechały z razem z nimi i oni nas przenocują u siebie, w akademiku. To było wprost niesłychane! Nigdy w życiu nie zgadłybyśmy, że może nas spotkać coś takiego, że pomogą nam obcy ludzie, biedni studenci, którzy sami mieli niewiele do zaoferowania, a oni udostępnili nam nie tylko ciepły kąt, ale też własne łóżka! I gorące napoje. Nawet znalazo się coś do jedzenia! Ciepłego kakao na mleku nie starczyło dla wszystkich, (reszta uraczyła się herbatą z cytryną) łóżek również, bo było nas pięcioro, a naszych wybawicieli mniej więcej tyle samo. Ja spałam na podłodze, w jakimś śpiworze, ale to i tak było sto razy lepsze niż siedzieć na dworcu, w zimnie i nie móc się nawet położyć (ochrona dworca skrzętnie pilnowała, aby nikt nie leżał na ławkach). Właściwie, ten pokój akademicki był tak mały, że ledwo się wszyscy pomieściliśmy, śpiąc tam, gdzie akurat było miejsce! Wcześniej musiałysmy zostawić legitymacje lub dowody u strażniczki akademika i miałyśmy je odebrać je dopiero rano. 

Rankiem trochę to trwało zanim wszyscy byli gotowi do wyjścia, a musiałyśmy zdążyć na wczesny pociąg! Czekała nas jeszcze długa droga do domu... Nasi wybawcy odprowadzili nas na odpowiedni przystanek, ale ponieważ akurat nadjechał autobus, w pośpiechu nie miałysmy okazji pidziękować im jak należy... Studenci chyba to zrozumieli. Ciekawe, czy też wciąż o nas pamietają, tak jak my o nich?

W drodze do domu cały czas byłyśmy pod wrażeniem tego niespodziewanego obrotu wydarzeń. Zgodnie stwierdziłyśmy, że to musiało być Przeznaczenie! Dlaczego ominął nas autobus i to dokładnie w chwili, kiedy dziewczyny krytykowały nieempatyczną postawę większości Polaków? Gdybyśmy pojechały tamtym autobusem nie spotkałybysmy tych dobrodusznych studentów, nie spędziłybysmy nocy w ciepłym pokoju, a co najważniejsze, nie miałybyśmy dowodu na to, że jednak są na tym świecie dobrzy ludzie, ciche anioły skłonne do pomocy nieznajomym w potrzebie. Ten autobus nie uciekł nam nadaremno! Tak właśnie miało się stać. Wszechświat ma dla nas plan i pomaga, kiedy nadejdzie taka potrzeba...

A Przeznaczenie lubi postawić na swoim, udowodnić, że istnieje, czasami sprowadzając wielką miłość do najmniej spodziewanej osoby, czasami pokazując, że świat nie jest taki zły, jak nam się wydaje, czasami spełniając te najskrytsze i najmniej realne do spełnienia marzenia...

[lorena-reflections]

Na piwo z kolegą

" Doświadczenie jest czymś, co dostajesz,  kiedy nie dostajesz tego, czego chcesz."

- Dan Stanford -

To był początek sierpnia 2002 roku.  

Lato. Upał. Mój czas! Kilka dni wcześniej zdążyłam poznać "Dż", moją nową szansę na miłość. Miałam świetny nastrój! Byłam umówiona z koleżanką i kolegą ze szkoły muzycznej, że pójdziemy razem na piwo. To był mój ulubiony długowłosy kolega, a koleżanka również bardzo go lubiła. Byliśmy wszyscy troje w tej samej klasie instrumentu.

Każde z nas mieszkało w innej miejscowości, ale docelowo mieliśmy spotkać się w mieście, gdzie mieszkał nasz kolega. Większe miasto, więcej możliwości. Chcieliśmy pójść do jakiegoś baru, posiedzieć, pogadać, pośmiać się, wypić zimne piwko... To miał być udany dzień! 

Do koleżanki pojechałam rowerem i zostawiłam go u niej w piwnicy. W drodze powrotnej miałam go zabrać pociągiem. Spędziłyśmy około dwie godziny na pogaduszkach i przypuszczeniach jak fajnie będzie spotkać się w jakimś klimatycznym miejscu z naszym wesołym kolegą. Do tej pory widywaliśmy się jedynie w szkole, przed lekcjami lub po, a to przecież nie to samo...

Do miasta dojechałyśmy busem. One kursowały częściej niż PKS i były tańsze. Na miejsce dotarłyśmy wczesnym popołudniem, około 14:00. Nie pamiętam, czy byliśmy umówieni na spotkanie w konkretnym miejscu, ale po jakiejś godzinie oczekiwania na kolegę postanowiłyśmy po niego zadzwonić. Nie było go jednak w domu. Jego mama podała nam numer telefonu do miejsca, gdzie pracował. Udało nam się tam dodzwonić i z nim porozmawiać. Powiedział, że spotkamy się po skończeniu jego pracy, może za godzinę... Po godzinie zadzwoniłyśmy ponownie. Praca się przedłużała, a on nie wiedział, o której skończy. Tego nie było w planach! Miało być inaczej! Fajnie, zabawnie, wesoło... 

Upał dawał nam się we znaki, nie wiedziałyśmy, co mamy ze sobą zrobić. Czekać? Pójść same na piwo? Jechać do domu? Po kolejnym telefonie kolega zaproponował, abyśmy przyjechały do niego, tam, gdzie pracował. Była może 17:00 godzina... Koleżanka znała miasto lepiej niż ja, wiedziała gdzie dojechać jakim autobusem. Pojechałyśmy więc, nie wiedząc czego się spodziewać. 

Na miejscu okazało się, że to jakiś niewielki, prywatny zakład pracy rzemieślniczej. Był tylko on - nasz kolega i dwóch innych pracowników. Co robili? Nie miałam pojęcia, jak rownież nie rozumiałam, dlaczego nie mógł się urwać z pracy, przecież tam nic się nie działo! Znajomych naszego kolegi ogromnie ucieszył widok dwóch dziewczyn. Jeden z nich prawie natychmiast zaczął podrywać moją koleżankę, patrząc na nią pożądliwym wzrokiem. Nie wiadomo skąd, na stole nagle pojawiła się wódka. I kieliszki. 

Próbowałyśmy jeszcze wyciągnąć stamtąd naszego kolegę, namawiając na wyjście. Miał być bar z cichą muzyką, piwo, może jakieś przekąski, rozmowy o naszych wspólnych sprawach, chciałyśmy pobyć z nim same! W zamian za to miałyśmy za towarzystwo dwóch nieporządanych, podpitych i obleśnych kolesi z których jeden wyraźnie przystawiał się do mojej koleżanki. Zastanawiałam się, jak ona może to wytrzymać!

Namawianie nic nie dało. Długowłosy albo nie chciał, albo nie umiał wyrwać się spod presji kolegów z pracy. Zostałyśmy więc i chcąc-niechcąc popijałyśmy wódkę, zamiast piwa. Imprezka "na dziko" w miejscu pracy. Nie tego oczekiwałyśmy. Nie tak miało być...

Wódka to nie piwo i szybko na mnie podziałała. Byłam wstawiona, ale mimo to trzeźwomyśląca, tylko krok miałam chwiejny i kręciło mi się w głowie. Po około dwóch godzinach musiałyśmy zbierać się, aby zdążyć na ostatni autobus, który odjeżdżał o 20:05. Trzeba było jeszcze dojechać miejskim do śródmieścia i iść kawał drogi na pieszo na PKS. Chłopacy postanowili nas odprowadzić. Po drodze ktoś wpadł na pomysł, aby kupić lody w McDonaldzie. Ja panikowałam, bo dochodziła już 20:00, a to był nasz OSTATNI AUTOBUS! 

Na PKSie okazało się, że tych dwoje wracają tym samym autobusem, co my, jadąc do pobliskiej miejscowości! Nic nie mówili wcześniej! Usiedliśmy wszyscy na tylnym siedzeniu. Koleś nie odpuszczał w przystawianiu się do koleżanki - to było obleśne! Całe szczęście chłopacy wysiedli wcześniej, niż my. Dalsza część drogi przebiegała o wiele spokojniej. Mogłam odetchnąć i zastanowić się nad wszystkim, co się wydarzyło, oderwać się od tego całego zamieszania, oprzytomnieć. 

W miasteczku mojej koleżanki musiałyśmy bardzo się spieszyć. Poszłyśmy szybko do jej domu po mój rower, który miałam zabrać do siebie. Niedługo wyjeżdżałam na wakacje, do cioci za garnicę i nie chciałam zostawiać go w innym mieście. U niej skorzystałam tylko z toalety i biegiem na pociąg! Całe szczęście zdążyłam. Koleżanka pomogła mi wstawić rower do pociącgu, a było co dźwigać. Ciężki, metalowy z wysoką ramą, za duży dla mnie, ale innego nie miałam. W pociągu całą powrotną drogę stałam w przedsionku wagonu, razem z rowerem. W międzyczasie zrobiło się ciemno. Jakie to dziwne, kiedy wyjeżdżałam od koleżanki widziałam ostatnie promienie zachodzącego słońca, a chociaż było to jedynie 15 km, zanim pociąg dojechał na stację docelową, była już noc. Cały czas kręciło mi się w głowie. Dojeżdżając do stacji końcowej zastanawiałam się, jak sama ściągnę ciężki rower z wąskich i bardzo wysokich schodków starego pociągu osobowego. Niepotrzebnie się martwiłam. Jakaś dobra dusza pomogła mi w tym przedsięwzięciu bez słowa. 

Byłam na miejscu. Pozostało tylko dotrzeć do domu, a był to dystans ponad jednego kilometra. Nie zastanawiając się długo wsiadłam na rower. W tamtych czasach nikomu nie przychodziło do głowy, że tak nie można, a policja rzadko kontrolowała rowerzystów. Poza tym w małym miasteczku o tej godzinie ulice były już całkiem puste, a ja jechałam obwodnicą miasta, gdzie mało kto chodził na pieszo, szczególnie po ciemku. Nawet samochody rzadko przejeżdżały.

Blisko głównej drogi zeszłam z roweru i prowadziłam. Kiedy przeszłam przez ulicę, niedaleko mojego domu zauważyłam Rudzielca, który szedł naprzeciwko mnie z moim siostrzeńcem. Pewnie mama powiedziała im, że wrócę pociągiem i wyszli po mnie, sądząc, że spotkamy się po drodze, inaczej nie pozwoliłaby mojemu siostrzeńcowi włóczyć się po nocy. 

Byłam jeszcze pod delikatnym wpływem alkoholu i po całym dniu spędzonym poza domem, pełnym przeróżnych wrażeń i wydarzeń, ucieszyłam się ze spotkania z Rudzielcem, bo chociaż miałam w planach wyjazd za granicę, chociaż przeczuwałam szansę na miłość po niedawnym poznaniu "Dż", On nadal był dla mnie najważniejszy, a jego towarzystwo - bezcenne. 

Dalsza część tego wieczoru opisana jest w poście Jak poznałam "Dż" - trzeci akapit.