So hi, hello. Paano ko ba sisimulan to? Ang tagal ko na rin hindi nagsulat dito pero takbuhan ko naman talaga to pag ang gulo na ng isip ko. Kamusta ba ko? Recently, i've been trying real hard to continue and function on a day to day basis. Pero legit pala talaga pag pagod kana sa life no? Nag fufunction ka pero at the end of the day, wala kang maramdaman. Gusto mo nalang tumulala sa kawalan. Na para bang pagod na pagod pero hindi na kayang sulusyunan ng kahit na anong pahinga.
Recenly, nag start na ako mag undergo ng psychological counselling and therapy. Since being diagnosed with MDD, feeling ko, na repress lang talaga yung mga nararamdaman ko. Pinilit kong wag intindihin hanggang sa kusa na nila akong nilamon. Alam niyo, kung wala siguro akong anak, nagpakalayo layo na ko. Iiwan ko na lahat, dun sa walang nakakakilala sakin, yung hindi ko kailangan mag function. Na wala akong obligasyon. Ang saya sana? Empty. Pero at least, hindi ko kailangan mag panggap na okay pa ako.
Na okay pa ako sa mundo na puro sakit nalang ata yung naramdaman ko. Always wearing my heart on my sleeves, always genuinely caring for others without expecting the same back. Is it really a blessing? Kasi kahit puro sakit yung naramdaman ko, alam ko, andami damiiiii kong pagmamahal na kaya kong ibigay kahit wala na akong matanggap pabalik. Blessing nga ba? Cause it feels more like a curse.
Gusto ko nalang din matutunan na kahit na ganon yung mundo, na kahit na ganon yung ibang tao, hindi sana yon maging dahilan para magbago yung puso ko. Eh ano kung masaktan ako? Eh ano kung hindi ko man matanggap pabalik yung pagmamahal na hinahanap ko. At least naiparamdam ko kung gaano kabuti yung puso ko. Hindi ba? Pero hindi naman talaga ganon kadali lahat. Mauubos at mauubos at mauubos nalang hanggang sa wala ka nang maibigay.
Minsan napapatanong nalang ako, mahirap ba talaga kong tao? Mahirap ba talagang mahalin ang kagaya ko? Kasi bakit sinasabi nilang oo pero andali dali kong bitawan? Kahit anong laban, pagiintindi, at pagtitiis, bakit ang dali dali kong iwan? Bakit ang daling hindi nalang ako ipaglaban?
Siguro nga, I am not meant to be hold. Baka masyado na akong damaged to fill other people. Maybe I should stop hoping and looking for a place in other's lives. Maybe I am just really meant to be alone.

















