ik lees dingen terug hier en het doet pijn hoe hoopvol ik was. ik schrijf niet eens meer.
ik weet niet wanneer ik voor het laatst zolang niet schreef, gewoon helemaal niets: geen verhalen geen gedichten geen essays of columns geen brieven geen notities geen losse aantekeningen voor brieven
er zijn geen woorden of ik ben te moe om ze te zoeken. ik weet niet waar ik moet beginnen en ik weet niet meer voor wie ik dat zou doen.
elke ochtend ontdekken dat ik nog leef, besluiten om te blijven leven, besluiten om te blijven besluiten om te blijven leven. me niet te veel afvragen waarom.












