@interpretacj-a - Tumblr Blog

“Daj mu siebie. Po kropelce. Po łyżeczce. Może kiedyś całą filiżankę siebie. Zobacz jak Wam z tym jest. Czy smakujesz mu. Czy on smakuje Tobie. Proszę nie mów mi jaki jest cudny. Jaki męski. Jaki ważny. Pytam Cię, jakim jest człowiekiem? Jakim mężem? Ojcem? Partnerem? Jakim ten mężczyzna jest przyjacielem? Proszę nie opowiadaj mi o jego niepowtarzalnym głosie. O mięśniach. O głębokim spojrzeniu. Powiedz mi jaki jest kiedy zrobi się trudno. Kiedy się już zaspokoi. Opowiedz mi: kiedy wypije filiżankę Ciebie, czy zaniesie Cię do swojego łóżka? Czy zrobi miejsce w samochodzie? Czy zaprosi Cię na pyszną kawę i będzie patrzył jak pijesz. Nie opowiadaj mi o ciele. Powiedz mi jakim ten mężczyzna jest dla Ciebie przyjacielem. Czy patrzy, mówi i robi rzeczy, które usprawiedliwiasz, wypierasz, kopiesz pod dywan? Czy dla tego mężczyzny umiesz z siebie zdjąć oczekiwania w stosunku do siebie? Jaka masz być, żeby zaspokoić jego pragnienia? Proszę nie mów mi jak go kochasz, nie. Nie o miłości. Proszę powiedz mi, jakim on jest dla Ciebie przyjacielem.”

— Angelika Kucharska

wielkiimarzyciel

“Dzwonił do mnie rano, w dzień, czasami nawet w nocy i mówił podnieconym, niecierpliwym głosem: “Słuchaj, muszę ci coś jak najprędzej opowiedzieć”. I ja wiedziałam, że tym jednym zdaniem stawia mnie przed wszystkimi. Bo to ja, a nie kto inny, miałam wysłuchać opowieści o jego sukcesie, porażce, wzruszeniu, planie lub pomyśle. Jako pierwsza. Absolutnie pierwsza. I to był dla mnie prawdziwy dowód miłości. Przez sześć lat nie powiedział mi ani razu, że mnie kocha, ale za to ja słuchałam wszystkiego pierwsza. Dla mnie już do końca życia żadne “kocham cię” nie zastąpi tego “słuchaj”, muszę ci coś natychmiast opowiedzieć".”

—

polskie-zdania

“Bo czasem wystarczy, żeby ktoś nas wysłuchał.”

— Nicholas Sparks “Z każdym oddechem”

boringangel

you & me; the moon & the sea

ttayw-wyatt-deactivated20200928

I sexually identify as a fucking waste of time

synesteta-deactivated20180102

scietekwiaty

“Miała problem z dzieleniem się uczuciami, chociaż jednocześnie cała nimi emanowała. Była dla mnie zagadką, której nie potrafiłem rozwiązać. Za każdym razem, gdy myślałem, że zbliżam się do rozwiązania, robiła coś, co kompletnie odbiegało od normy.”

— “Mieszka u mnie paranoik”