Fai_Ryy

@theartofmadeline

★
almost home

Product Placement
The Bowery Presents

izzy's playlists!
The Stonewall Inn
art blog(derogatory)
Today's Document
occasionally subtle

titsay
No title available
🪼
TVSTRANGERTHINGS
NASA
Stranger Things
Noah Kahan

No title available

Discoholic 🪩

seen from United States
seen from Türkiye

seen from United States

seen from South Korea
seen from Brazil
seen from United States
seen from Hong Kong SAR China
seen from Bulgaria

seen from Türkiye

seen from T1

seen from Switzerland

seen from Türkiye

seen from United States

seen from Germany

seen from Malaysia

seen from Singapore

seen from Saudi Arabia

seen from Russia
seen from United States
seen from Australia
@itsshairaaa
1 John 1:7
HK-MC I can't wait to visit you soonest ❤️
Something that i don't need to question about. I love too much. I care so much. Is this too much if i ask for the same weight of love and care i gave? Is this too much if i stop to chase people because i just want to be chase? Is this too much if i act like i don't care to see if someone will do the same? It is too much if i stop saying, 'how are you?' Because i want to hear it from you? It is too much? Do i ask for too much? I just want, i just want to received the same love i gave. I just want to get the same care and effort i've wasted. I just want to see if someone will do the same. I just want to wait if someone is serious and brave enough to do the same. I'm so tired when im so sure to you. So sure that i want to be just with you. To stay during your sunshine and storm. To spend my life and everything to you. But you? You're not even sure to yourself. You don't even know what you want. To the Almighty, i can wait, i can still wait. I'll do my best to wait until you send that person who is so sure to me. until you see that i am ready. 1, 2,3 years. I'll endure everything just to be with the person you made for me. The person who doesn't need me to ask what we are and the person who stays and help me to grow in your love. - Not a Goblin' Bride, but Yours.
So you left again.
Ang tagal nating hindi nag kita. Mula ng nawala ako, kasabay nun yung pagkalimot mo sa pag katao ko. Akala ko, makakasama kita sa saya at lungkot ng buhay ko katulad ng ipinangako mo noon. Akala ko, sabay nating tutuparin yung pangarap mo para satin. Akala ko, walang iwanan. Akala ko, Akala ko lang pala yon.
Sa tagal nating hindi nag kita at nag kasama. Nasanay na ko, nasanay ako na literal akong mag-isa. Pero hindi nasanay ang isip ko na isipin at maramdaman na wala kana pala.
Bigla kang nawala ng parang bula. Halos mabaliw ako, kasi sinanay mo ako na nandyan ka. Na akala ko, pag hindi ko na kaya, may isang ikaw na handang sumalo ng balikat ko at patigilin ako sa pag luha. Na ipapa-isip muli sa akin na deserve ko ang lahat ng mabuti sa mundo pero hindi mo man lang sinabi na hindi ka pala kasali doon.
Lumipas yung panahon, kinayang kong mag-isa kahit mahirap dahil pakiramdam ko tinalikuran ako ng lahat katulad nalang ng ginawa mo. Tapos isang araw, bigla kang babalik na tila walang ng yari.
Natakot ako. Nakatakot akong tignan ang mukha mo, titigan ang mga mata mo. Natatakot ako kasi bumalik ka ulit, natatakot ako na baka bumalik ulit yung dati. Yung halos, mabuhay ako sa mga pangarap mo para sating dalawa. Yung halos, iniisip ko ang mararamdaman mo sa bawat desisyong gagawin ko. Yung iniisip ko yung opinyon mo. Yung natatakot ako sa mga pwede kong gawin na ikagalit mo. Natatakot ako, natatakot ako na muling umikot yung mundo ko sayo.
Nung panahong nawala ka. Natutunan kong mahalin ng sobra ang sarili ko. Doon ko kasi naisip na maliban sa Diyos walang ibang kayang mag mahal sa akin kundi ang sarili ko. Sa sobrang takot ko, sinabi ko sayo ang kinakatakutan ko. Na natatakot ako sayo, sa muling pag balik mo. Natatakot ako na emotionally maging dependent na naman ako sayo. At alam mo kung anong sagot ang nakuha ko sayo? “Sorry.”
Halos bumagsak ang balikat ko sa sagot mo. Ang pakiramdam ko, iiwan mo na naman ako. Na hindi na naman ako yung pinili mo. Na, option lang ako. Ang sakit, nakaka-gago yung sakit. Kaya nasabi ko nalang na, “Kung aalis ka ulit, paki-usap wag ka ng bumalik.” At matapos noon ay bigla ka nalang nawala ulit.
Sa huling mensahe na'to na hindi ko nabangit sayo. Gusto ko ding manghingi ng “Sorry”, “Sorry kasi gusto kita. Sorry naniwala ako sayo. Sorry kasi hinayaan kitang maging mundo ko. Sorry kasi kahit anong pigil ko sa nararamdam ko ginusto pa din kita. Sorry kasi, ako naman yung aalis, Sorry kasi nag kagusto ako sa kaibigan ko At Sorry, Sorry kasi hindi ko na pala kaya. Sa susunod na mag kita tayong muli, Please lang. wag ka ng mag ‘Sorry’ hindi mo naman kasalanan kung bakit mahal kita.”
We're better as friends. Sometimes, you need to distance yourself to see who will look after you. He used to be my everything. My Partner in Christ, my soulmate, my shoulder, my buddy, my idealman and my everything. I used to dream to be his girl-- to be his girl who worth waiting for. But everythig has change, so i do up to the point that i can't even know myself.
New Work. New Life. New Culture.
Ang daming adjustment ang nangyare sakin dahil sa new work ko. But then, even it is so stressful, i will never to forget to thank my Lord. He is the reason of it all. I have a number of plan for my life, but still His plan always happens. So blessed to have a God like him.
Life that fully surrender to him is enough. Following his will and purpose makes my life so meaningful. Im not perfect and i am far from that work. i am a simple young lady who depends my life to my Big God.
Dadating yung panahon na, Yung kanta ko. Magiging kanta ng buong mundo.
When writing become your life...
After a long days and months, i am able to write again. Writing brings joy and love to me, it almost like air to my system. Writing gives me freedom. Because of it, I escape what really matters. Problems, Pain, Heartache, etc.
Writing gives us freedom.
Promise na walang Sorry.
Gaano kasaya ang makarinig ng PROMISE?
At
Gaano ba kasakit ang makaranig ng SORRY?
And How much more pag pinag sama ang salitang PROMISE-SORRY?
May mga pagkakataon sa buhay natin na, dahil sa sobrang saya natin. We make promises na akala mo eh siguradong sigurado tayong magagawa at matutupad natin.
Minsan sa buhay natin, pag nangangako tayo. We always tell the word. "Peksman, Mamatay man. Cross my heart until you die"
Ang saya saya makareceived ng mga Promises.
Pangako na hindi ka nya lolokohin,
Pangako na hindi ka nya sasaktan,
Pangako na hindi ka nya papaiyakin.
At higit sa lahat.
Pangako na, hindi ka nya iiwan.
Ang sarap nun no? Yung nangako sya na walang iwanan kahit mamatay man sya.
Just like the promise of Peter kay Jesus.
"29 But Peter said to him, Though the others may be turned away from you, I will not. 30 And Jesus said to him, Truly, I say to you that you, today, even this night, before the cock's second cry, will say three times that you have no knowledge of me. 31 But he said with passion, If I have to be put to death with you, I will not be false to you. And they all said the same." (Mark14:29-31)
Promise of Forever ika nga, Ang tindi ng Pangako ni Peter kay Lord no? Parang tayo lang.
We Promise to God na, Mamahalin natin Sya ng higit kanino man.
We promise to God na, we gonna served Him no matter what.
We promise to God na, Kahit anong mang yari hindi mo Sya kakalimutan.
Na kahit, Ano ang pag daanan mo. Hinding hindi mo Sya iiwan.
Ganyan yung mga promise natin kay Lord.
Walang iwanan, Forever na'to. To Infinity & Beyond. To the moon and back.
Pero bakit nung LITERAL na nag kaProblema ka. INIWAN MO NA SYA?
Nung natakot ka, natakot kana ding mag tiwala sa Kanya.
Nung nag kaproblema ka, nagalit ka sa Kanya.
Nung nagkasakit ka o ang pamilya mo. Sinisi mo Sya.
Nung nawalan ka ng pera, Kasalanan pa rin Nya.
Nasaan na yung pangako mong "Kahit anong mangyari. Hindi kita iiwan Lord."?
Just like Peter once again.
66 And while Peter was down in the open square of the building, one of the servant-girls of the high priest came; 67 And seeing Peter warming himself by the fire, she gave him a look, and said, You were with this Nazarene, even Jesus. 68 But he said, I have no knowledge of him, or of what you are saying: and he went out into the doorway; and there came the cry of a cock. 69 And the girl saw him, and said again to those who were near, This is one of them. 70 But again he said it was not so. And after a little time, again those who were near said to Peter, Truly you are one of them; for you are a Galilaean. 71 But, with curses and oaths, he said, I have no knowledge of the man about whom you are talking. 72 And in the same minute, the cock gave a second cry. And it came to Peter's mind how Jesus had said to him, Before the cock's second cry, you will say three times that you have no knowledge of me. And at this thought he was overcome with weeping." (Mark14:66-72)
Nung una nangako ka na "Peksman mamatay man. Hindi kita iiwan Lord."
Pero nung nashake ka lang ng konti. Tinalikuran mo na si Lord.
Siguro kung alam lang ni Jesus yung kanyang, "Nasan na ang pangako mo" baka kinanta na Nya yun sayo/satin.
Its so easy for us to make a promise.
But it always end up with Sorry.
Pag tayo ang nangako, Palaging napapako.
Pero nung si Jesus ang nangako, Sya mismo ang nag papako.
#PromiseNaWalangSorry
Its just a dream.
Pumunta daw kami sa lugar na madalas naming puntahan para bisitahin ang isang kaibigan.
Pinagalitan sya nung papa nung taong mahalaga sa kanya. Tapos pag alis nun ay tumalikod sya tapos tinitigan ko lang sya.
Halata sa kanya na pinipigilan nya yung iyak nya, Napahiya kasi sya at bukod dun. wala pa syang magawa.
Hinayaan ko lang sya, nung wala na ang mga tao. Hinawakan ko sya sa balikat, bigla syang humagulgol ng iyak. Naiyak na din tuloy ako. Ayoko kasing nakikitang umiiyak sya.
Patuloy ang pag agos ng luha sa mata nya, kaya kahit nahihiya ako ay lumapit ako sa kanya at niyakap nya. Niyakap ko sya ng sobrang higpit at sinabi kong, Huwag ka ng umiyak. Hindi kita iiwan.
Sa sinabi kong iyon at lalong lumakas ang iyak nya. Natawa ako ng kaunti dahil, Kalalake nyang tao ay umiiyak sya ng ganun.
Nag pasalamat sya sakin ng makakalma na sya, Pag katapos ay nag pasalamat sya tapos niyakap nya ako ng mahigpit.
Naiyak ako sa ginawa nya.
Kasi alam ko na, PANAGINIP LANG ANG LAHAT.
MINSAN
Minsan, kaya tayo nasasaktan kasi pinipili natin ang masaktan.
Pilipili natin yung mga bagay na hindi naman dapat.
Pinipili natin yung mga lugar na hindi naman dapat tayo nandun.
Pinipili natin yung mga sitwasyon na makakapag pasakit sa atin.
Sana, dumating yung minsan na.
Hindi na tayo iiyak.
Hindi na tayo masasaktan.
Hindi na tayo maghihiwalay.
Sana dumating yung minsan. WALA NG HANGGAN.
We live by faith and NOT by sight.
2Corinthians5:7