İnsan gerçekten de kaybetmeden bilemiyor sahip olduklarının değerini. Bazı güzellikleri nasıl ortaya çıkaracağını bilmiyor veya göremiyor. Hepimiz mutlu olmak istiyoruz fakat mutlu olmak için bir sebep bile yaratamıyoruz kendimiz için. Oysa ki üzülmek için hep binlerce sebebimiz oluyor. Gözümüzü kapattığımız hayat ile açtığımız hayat bambaşka olabiliyor insanların. Hepimiz şahit oluyoruz fakat hiçbirimiz ders çıkarmıyoruz. İlk önce bir, sonra bin bahanesi olmalı insanın mutlu olmak için. Bazen saatlerce uyuyoruz saniyler gibi geliyor. Tek yaptığımız gözlerimizi kapatmak oysa. Hayat da böyle ya. Sence de çok kısa değil mi üzülmek için?..
Günler biz anlamadan gelip geçiyor. Fark etmeden kurban rolüne kaptırıyoruz kendimizi. Komfor alanımızın dışına çıkmıyoruz. Oturup dizi izlemek varken neden bacak ağrıları çekelim ki meselâ? Temel düşünce tarzı bu şekilde kandırıyor bizi. Her gün beni hayatta tutan bedenim, beni hastalıklardan koruyan ve ne şartlar altında yaşarsam yaşayayım bana uyum sağlayan bedenim... Hiç düşünmüyoruz gerçekten, ya bir gün üst üste attığımız bacağımızın birini kaybedersek? Veya belimizde sorunlar çıkar ve eğilemez, hatta yürüyemezsek?.. O zaman geldiğinde mi değere binmeli vücudumuz? Bazıları diyor ki benim zamanım yok veya benim bunu yapacak enerjim yok, spor salonuna gidemiyorum vs. Spor yapan insanlara biraz baktığımızda bütün hayatlarının spor olduğunu veya spor yapmak için sebepler aradığını söyleyebilir miyiz? Elbette hayır. Şu anda sen, senin en iyi versiyonun olsaydın ne yapıyor olurdun? Muhtemelen bir şeyleri bahane ediyor veya bunlardan kaçıyor olmazdın.
Sağlıklı olmak, vücuduna iyi bakmak; sadece spor da değildir. İlk önce zihin, beslenme, spor, yoga, nefes egzersizleri, sosyalleşmek, eğlenmek, gelişmek, çalışmak... Bir sürü eylemden/kavramdan geçer sağlıklı olmak. Bir şeyi istediği zaman insan, hiçbir zaman geç değildir adım atmak için bu şeylere. Önemli olan bilinç, kendinin farkına varmaktır. Örneğin doğduğumuzdan itibaren bunun bilincine varmadan nefes alıyoruz. Nefes almanın farkına, yararına veya önemine; bilinçli olarak nefesi solumadığımızda fark edemiyoruz.









