Δ @jhil-mil - Tumblr Blog

luthoniel

Stockholm on a winter day

emily battaglini

veneti.a

Μοναστηράκι-Πειραιάς

γνωστή διαδρομή,την κάνω σχεδόν κάθε μέρα Μοναστηράκι,6 λεπτά,περιμένω, κόσμος,είναι 11 και 16 το βράδυ φωνές,μουσικές,γέλια πού είμαι; είναι η Αθήνα που μου παρουσιάζουν αυτή; όμορφο μέρος ακούγεται,ακούγεται η Αθήνα; ήρθε το τρένο,μπαίνω δεν κάθομαι,δεν έχει θέση δεν μου αρέσει να τον λέω ηλεκτρικό, Θησείο,ανοίγουν οι πόρτες,μυρίζει το γιασεμί άραγε το έχει προσέξει κανένας άλλος; έχει αδειάσει μια θέση,δεν θέλω να κάτσω φοράω ακουστικά,ακούω ροκ,ένα νούμερο στο τοίχο του βαγονιού 3155 είμαι στο βαγόνι 3155 ένας κύριος διαβάζει εφημερίδα,τι σκέφτεται,δεν ξέρω δεν ξέρω κανενός τις σκέψεις εδώ μέσα κοιτάω έξω από το παράθυρο,είμαι όρθια,δίπλα στη πόρτα μου αρέσουν τα τρένα,μου αρέσει ο ήχος που κάνουν βγάζω τα ακουστικά,θέλω να ακούω το τρένο ο κύριος κατέβηκε,έχει κενές θέσεις δεν θα κάτσω,δεν είμαι κουρασμένη, Παλαιό Φάληρο,σχεδόν μόνη μου στο τρένο που πήγαν όλοι; το τρένο κόβει ταχύτητα,πάει πιο αργά τώρα ξαναφοράω τα ακουστικά,τα πορτοκαλί γράμματα ανάβουν, μυρίζει θάλασσα; ιδέα μου θα είναι “Επόμενη στάση Πειραιάς,τερματικός σταθμός” 23:31

jhil-mil

“Πάντα με ενοχλούσε το γεγονός πως δεν με ρώταγε “εσύ;” Θα μου πεις πως δεν είναι και τίποτα συνταρακτικό, αλλά εμένα κάθε φορά που δεν το ρώταγε βυθιζόταν το είναι μου. Ποτέ δεν τον ρώτησα κάτι για να με ρωτήσει κι εκείνος τι πιστεύω εγώ βέβαια. Με ενθουσίαζε ξέρεις ο τρόπος που έβλεπε τον κόσμο και ήθελα να του το δείξω. Ήθελα να πάρω τη σκέψη του και να την καρφιτσώσω στο μυαλό μου, γιατί τόσο ενδιαφέροντα μου φαινόντουσαν τα λόγια του. Ίσως γιαυτό και να ήθελα μια φορά να με ρωτήσει κι εκείνος. Ήθελα να θέλει να γευτεί τον κόσμο όπως τον φιλτράρω εγώ. Γιατί είχα τόσα να πω που δεν με ρώτησε ποτέ. Είχα τόσες συζητήσεις να κάνω για τον κόσμο, για τη ζωή, για τα αστέρια, για το παρελθόν και το μέλλον που ποτέ δεν έκανα. Και ήθελα να τις κάνω μαζί του, μέσα σε ήρεμα δωμάτια με κλειστά τα φώτα, με τη μουσική να χάνεται στο υπόβαθρο γιατί είσαι τόσο βυθισμένος στη κουβέντα. Ήθελα να μιλήσω για το Θεό και τα όνειρα, για τα λάθη, για τη φιλία και για τον πόνο. Ήθελα να κλείνουν τα μάτια μου από την κούραση και να βλέπω τον ήλιο να χαϊδεύει το κορμί μου και παρ όλα αυτά να μη θέλω να τελειώσει η συζήτηση. Ποτέ δεν με ρώτησε βέβαια. Και δεν αντέχουν τα σώματα να είναι μαζί και μακριά. Να είναι μακριά λοιπόν, δεν πειράζει. Και να βρίσκουν ανθρώπους που να θέλουν να μάθουν όλα τα “εσύ;” τους.”

— (via annahimech)

Ποτε δε με ρωτησε βεβαια