Χριστούγεννα.
Από παιδί αυτή η περίοδος του χρόνου ήταν η αγαπημένη μου. Πάντα περίμενα πως και πως να έρθουν τα Χριστούγεννα λίγο το κλείσιμο του σχολείου, οι εκπλήξεις στο σπίτι, τα παιχνίδια, οι ετοιμασίες για τα τραπέζια, οι στιγμές, η αυθεντικότητα που υπήρχε έξω, τα γέλια, οι χαρές.
Είμαι πολύ ευγνώμων γιατί έχω ζήσει τα Χριστούγεννα στα καλύτερα τους, είμαι περήφανη γιατί οι γονείς μου έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν για να είμαι ευτυχισμένη τόσο εγώ τόσο και η αδερφή μου. Βοηθούσε πολύ και ο μπαμπάς, είχε τον δικό του τρόπο να τα κάνει ξεχωριστά και πιστεύω έπαιξε τον μεγαλύτερο ρόλο για το πόσο λατρεύω τις γιορτές, μαζί και η οικογένεια μου. Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν είναι πλέον τα Χριστούγεννα που ξέρω.
Και κάπου εκεί αναρωτιέμαι " Είμαι η μόνη που νιώθει πως τα "Χριστούγεννα" δεν μοιάζουν με Χριστούγεννα πια; "
Μου λείπει εκείνη η αίσθηση που είχα κάποτε. Τι απέγινε εκείνη η ζωντάνια των εορτών; Η αυθεντικότητα; Γιατί όσο περνάνε τα χρόνια όλο και περισσότερο τα νιώθω όλο και λιγότερο; Γιατί άλλαξε έτσι; Γιατί ο κόσμος ανησυχεί για το τι θα φορέσει και το πώς θα βγάλει μια καλή φωτογραφία περισσότερο από το να περάσει όμορφα με τους δικούς του ανθρώπους; Γιατί να λέει πράγματα που δεν εννοεί και δεν τα νιώθει απλά και μόνο για να τα πει;
Οι στιγμές είναι πολύτιμες και όσο μεγαλώνεις τόσο πιο λίγες και αν θες πιο εύθραυστες είναι. Μη τις θεωρείς δεδομένες.
Φτιάξε κάτι ξεχωριστό στον φίλο σου και ας μην έχεις πολλά χρήματα. Χάρισε ένα ζεστό χαμόγελο στον πωλητή που θα πάρεις τα δώρα σου ή την κοπέλα που θα σε εξυπηρετήσει στα καλλυντικά. Αυτό και μόνο είναι αρκετό να φέρει χαρά.
Να μοιράζεσαι το όμορφο και να το εκτιμάς ανεξαρτήτως εορτών.
Ευχαριστώ εσένα που έφτασες μέχρι εδώ 🤍
Εσύ; Πως νιώθεις φέτος;
