Jungles & Beaches @junglesandbeaches - Tumblr Blog

Posts

27 JUNI - Back to life, back to reality. Dit prachtige avontuur is bijna ten einde. Onze laatste dagen slijten we op een relaxt resort in de buurt van Maumere, voordat morgen onze grote terugreis gaat beginnen. We vliegen eerst naar Bali. Dan zondag vanaf Bali naar Kuala Lumpur om vanaf daar maandag richting Nederland te vertrekken. Dinsdagochtend vroeg staan we weer op Schiphol. Zes maanden verder en een heleboel prachtige herinneringen en ervaringen rijker. Het lijkt een droom! Het is ons helaas niet gelukt om dit blog zes maanden lang up to date te houden, maar eenmaal thuis ga ik het gewoon afmaken. Een beetje voor jullie, maar vooral voor onszelf. Om af en toe nog eens terug te kunnen kijken naar al het moois wat wij hebben mogen ervaren en te genieten van deze bijzondere reis. Want dat was het zeker, enorm bijzonder! Op 2 april zijn wij naar Luang Prabang gegaan. Als je het over Laos hebt, dan komt deze stad altijd ter sprake. En dat is niet voor niks! Deze door Unesco beschermde stad heeft een heerlijke relaxte, romantische, Frans aandoende uitstraling. Hij wordt omringd door de Mekong en de Nam Khan rivier, heeft 33 tempels, je kunt er ontzettend lekker eten en het is een fijne stad om gewoon doorheen te slenteren of op een terrasje de wereld aan je voorbij te laten glijden. Dat hebben wij dan ook allemaal gedaan, behalve die 33 tempels, dat waren er een beetje teveel van het goede. En niet alleen Luang Prabang zelf is de moeite waard. In de buurt van Luang Prabang vind je een prachtige waterval. Dat weten de tuktuk chauffeurs ook en dus kun je geen stap op straat zetten zonder dat je ergens vandaan hoort: "Waterfall tomorrow?" Ja, wij gaan morgen naar de waterval, maar daar rijden wij zelf naartoe, op een motorbike. "Ooohhh, very expensive!" En inderdaad, het huren van een motorbike was in Luang Prabang het duurste van alle plekken waar wij geweest zijn (11 euro per dag terwijl we in de rest van Laos gemiddeld 5 euro betaalden). Omdat er in het verleden vaak ongelukken gebeurden met toeristen op motorbikes en er veel oplichtingspraktijken zijn door de verhuurders, komt er één keer in de zoveel tijd een verbod op de verhuur. Daardoor is het aanbod minimaal en zijn de prijzen dus hoog. Maar daar laten wij ons niet door afschrikken. En gelukkig maar, want de route naar de waterval was prachtig! Groene rijstvelden, mooie bergen, overal mensen op het land aan het werk en verschillende dorpjes waar we doorheen reden. De waterval was gigantisch en ontzettend mooi. Een grote waterval mondde uit in verschillende kleinere watervallen die ieder weer in een soort van zwembad terechtkwamen waar je dus ook daadwerkelijk in kon zwemmen. Ijskoud water, dat wel. Maar als beloning kreeg je een gratis Dr. Fish behandeling van alle kleine visjes die er in het water zwommen. Terug in Luang Prabang waren we nog net op tijd om romantisch samen met tig andere toeristen de zonsondergang te bekijken, op de 100 meter hoge heuvel Phu Si midden in de stad. Konden we dat ook meteen van ons to-do lijstje afstrepen. 's Avonds besloten we te gaan eten in het straatje met de befaamde 1 dollar buffetten. Die dure motorbike moest nou eenmaal ergens van betaald worden. Een smal straatje vol met kraampjes met daartussen lange tafels en krukjes. Ieder kraampje staat vol met schalen eten. Voor 1 dollar mag je daar zoveel van op je bord scheppen als je kunt. Maar, je mag maar één keer scheppen. Het is dus zaak je eten zo strategisch mogelijk op je bord te leggen. En dat lukte sommige mensen enorm goed. Hele bergen heb ik voorbij zien komen. Ik heb daarentegen meer ervaring met meerdere keren opscheppen. We hadden net een plekje aan de lange tafels weten te bemachtigen toen het begon te regenen. En niet zo'n beetje ook. Het hoosde echt. De overkapping van het straatje bestond uit golfplaten en zeil. Dat betekende dus stromen water overal en de paar emmers die er neergezet werden om dat op te vangen hadden weinig nut. Toen het ook nog keihard begon te onweren, het donker werd doordat de stroom plotseling uitviel en ik zelfs de meisjes achter het buffet angstig zag kijken dacht ik: "Dat was het dan. Ik ga dood terwijl ik zit te eten bij een 1 dollar buffet." De hele boel stort straks in elkaar en ik lig eronder met mijn zorgvuldig opgeschepte bordje eten. Ik zag de tekst al op mijn grafsteen staan: "Ze was altijd al een fan van buffetten...". Maar gelukkig, het licht ging weer aan, de regen werd minder, dit was niet het einde. Maar de volgende dag zaten wij weer gewoon heel decadent in een restaurant. Dat dan weer wel.

14 JUNI - Ik schrijf dit blog vanuit een restaurant in Labuanbajo op het eiland Flores. Sabbas is op dit moment aan het duiken op één van de mooiste spots ter wereld. Duikspots die niet voor watjes zijn, dus ik blijf op het droge vandaag. Op 28 maart hebben wij Vientiane verlaten om naar Vang Vieng te gaan. Een dorp wat ten onder is gegaan aan zijn eigen succes. Hier had de tijd stil gestaan tot het door toeristen ontdekt werd, en hoe! Duizenden backpackers kwamen naar Vang Vieng om te tuben (in een rubberen band met de stroom mee de rivier afdrijven). Maar helaas bleef het hier niet bij. Want zo'n activiteit is natuurlijk leuker met een biertje in de hand. Al snel verschenen er velen barren langs de kant van de rivier en ook drugs wisten hun weg naar Vang Vieng te vinden. Het werd party spot nummer 1 in Laos. Maar niet voor lang. In 2011 overleden er 22 toeristen na in de rivier te zijn gedoken en begin 2012 nog eens twee. Daarom heeft de Laotiaanse regering eind 2012 besloten deze vorm van vermaak sterk aan banden te leggen. Alles wat er nu nog over is van Vang Vieng is de stilte na het feest. Verlaten barren, een enkele verdwaalde tuber en heel veel lege restaurants. Een trieste aanblik. Gelukkig heeft Vang Vieng nog veel meer te bieden en dat is een werkelijk prachtige omgeving! En in die prachtige omgeving vonden wij een spiksplinternieuwe bungalow voor maar 10 euro per nacht met een meesterlijk uitzicht en een zeer eigenaardige eigenaar (Joe). Een Schot die getrouwd was met een Laotiaanse en klantvriendelijkheid niet bepaald hoog in het vaandel had staan. Wij hebben daar gelukkig geen last van gehad. Alleen maar heel erg gelachen om zijn verhalen en manier van praten. Echt het schoolvoorbeeld van een grumpy old man. Hij vertelde hoe een vrouwelijke gast, die hij toch al niet zo mocht, ooit een glas wijn had omgegooid en daarbij het glas had gebroken. De vrouw insinueerde met een lach dat ze toch wel gratis een nieuw wijntje kreeg, waarop Joe een enigszins acceptabel antwoord gaf wat ik alweer vergeten ben. Maar wat ik me nog wel heel goed herinner is wat hij tegen ons zei: "I should have slapped here in the face, the stupid cunt!" Het leek soms echt alsof we in een slechte Engelse comedy beland waren. Ontzettend vermakelijk! In Vang Vieng hebben we meerdere malen een mountainbike gehuurd om de omgeving te gaan verkennen. Dat we nu in het echt toeristische Laos zaten merkten we al snel. Hier zijn ook de kinderen commercieel ingesteld. De eerste waarvan ik een foto maakte vroeg meteen om geld. Daar was ik dus snel klaar mee. Vang Vieng was verder echt de bestemming van de activiteiten. Bergen beklimmen, grotten bekijken, kayakken en in een rubberen band door het water in een grot; ik kwam weer goed aan m'n trekken. Dat laatste werd vooral enorm grappig toen er, terwijl wij op de terugweg waren, een buslading Aziaten in het water gedropt werd. Allemaal luid pratend en met een hoofdlampje op, hilarisch. Alsof je een kudde kippen loslaat. Tijdens het kayakken kwamen we langs de route die de tubers ook afleggen. Gesloten barren, een enkele tuber, geen spoor meer van het feest wat het ooit was. De twijfel die Sabbas nog had om misschien ook te gaan tuben verdween als sneeuw voor de zon. Toen we onze gids vroegen wat hij ervan vond dat het hele feestgedruis nu voorbij was, had hij daar niet echt een duidelijke mening over. Hij vond het wel jammer van zijn extra verdiensten die hij hierdoor misliep. Hij ging 's nachts altijd de verloren portemonnee's en telefoons boven water halen. Een gouden business! Ik hoop vooral dat de inwoners van Vang Vieng hun rust weer een beetje teruggevonden hebben.

29 MEI - Zo! Dat is even geleden... Wij zijn namelijk vakantie aan het vieren. Want wat is Indonesie prachtig en wat waren wij toe aan wat beachtime! Ons reistempo is wat vertraagd, maar genieten doen we nog steeds met volle teugen. Het is bijzonder hoe we iedere keer denken het mooiste van onze reis wel gezien te hebben en dan vervolgens toch weer met onze mond open naar een schitterend landschap of heerlijke blauwe zee staan te kijken. Wat zijn wij toch ongelooflijke bofkonten! Ik (Lianne) typ dit verhaal vanaf ons balkon met uitzicht op dicht beboste bergen, die onderbroken worden door prachtige rijstterrassen omringd met palmbomen. Dit is het magische Bali en wij zijn op dit moment in het bergdorpje Munduk. Maar daar vertel ik jullie waarschijnlijk over een maand of twee wel iets over. Nu eerst weer even terug naar Laos. Op maandag 24 maart vertrokken wij naar Vientiane. De hoofdstad van Laos. Maar voor een hoofdstad is er bijzonder weinig te zien. Veel mensen slaan deze plek dan ook over. Wij niet. Wij waren wel toe aan een plek waar niet zoveel te zien is. Even wat rustiger aan doen. Daarnaast moesten wij ook in Vientiane zijn om ons visum te verlengen. Want die 30 dagen die we aan de grens gekregen hadden, daar gingen wij het niet mee redden. En verrassend genoeg vonden wij Vientiane eigenlijk best wel leuk. Er was een mooie boulevard waar iedere avond de straat werd afgesloten om mensen de gelegenheid te geven om te sporten. Echt iets voor mij! Dus stonden Sabbas en ik twee dagen later in een aerobicsklasje op de boulevard te hupsen tussen zo'n 60 locals. Maar op die boulevard werd ook hard gelopen, gefietst, er waren mensen aan het badmintonnen en aan het skeeleren. Geweldig om te zien! De paar bezienswaardigheden die er in Vientiane te zien zijn, heeft de Lonely Planet samengevat in een fietstocht. Die stond dus ook op ons programma. We begonnen heel enthousiast met het bezoeken van tempel één. Tempel twee en drie fietsten we al gewoon voorbij. Na het beklimmen van een soort van Arc de Triomph die binnenin bestond uit een etage of vijf volledig gevuld met souvenirs, hadden we genoeg gefietst. Het was te heet en het verkeer in deze stad een te grote nachtmerrie. Er zijn in Vientiane namelijk teveel auto's en teveel straten met eenrichtingsverkeer. Overal waar je kijkt zijn auto's en het is een crime om daar doorheen te komen met je fiets. Wij gaven het op, lopen ging sneller. Vientiane is ook de stad van de goede restaurants. Yes! De lekkerste pizza's hebben we op. Heerlijke chocoladetaartjes, bagels en Japans gegeten (nee, geen sushi). En wat ze ook in Vientiane hebben is een bowlingbaan. Daar moest Sabbas natuurlijk naartoe! Van tevoren zaten we ons te verheugen op een memorabele avond. Lekker bowlen tussen de locals, dat zou er een worden voor in de boeken. Niet dus. Een compleet lege bowlingbaan troffen we aan. Eentje die de Nassaubar een recreatieoord van grote allure laat lijken. De enige die in grote getalen aanwezig waren was het personeel. Verzameld rondom de televisie, geconcentreerd de Laotiaanse GTST volgend. Natuurlijk verlaat Sabbas geen bowlingbaan zonder een bal gegooid te hebben, dus vooruit, we deden een rondje. Je betaalde hier namelijk per game, dat scheelt. Toen Sabbas bij de eerste worp al meteen op z'n kont lag omdat de baan te glad was (degenen die zijn bowlingmoves kennen hoef ik niks uit te leggen), was de memorabele bowlingavond definitief ten dode opgeschreven. Op tijd lagen we in bed, dromend van what could have been...

3 MEI - Op dit moment zitten we in het vliegtuig naar Kuala Lumpur. Morgen vliegen we vanuit daar naar Lombok, Indonesië. Genoeg tijd dus voor een kleine trip down memory lane. Donderdag 20 maart gingen wij met de bus vanaf Pakse naar Thakhek. Wat een niet al te lange busrit van een paar uurtjes had moeten zijn met een aankomsttijd ergens in de middag, werd een rit die een eeuwigheid leek te duren. De bus stopte op de meest gekke plekken om mensen op te pikken, gewoon pauze te houden of spullen in of uit te laden. Die bussen fungeren namelijk ook als een soort van pakketdienst. Autobanden, zakken vol met kolen, levende kippen of gewoon een grote witte envelop; alles wordt erin gepropt. En dan staat ergens in the middle of nowhere iemand te wachten op zijn pakketje. Wonderlijk hoe dat werkt. De bus maakte zulke rare stops en ons werd niks verteld, dus was het nooit duidelijk of er tijd was om wat te eten en even de benen te strekken, of dat we meteen weer doorgingen. Ons eten van die dag bestond dus uit vele zakjes chips, omdat dat het enige was wat we even snel vanuit de bus op konden pikken. Sabbas had de dag van zijn leven. De geroosterde kippenpoten, kuikens, eieren en ondefinieerbaar eten wat vrouwen bij iedere stop in de bus kwamen verkopen durfden we niet aan. Met een rammelende maag kwamen we rond 19.00 uur aan in Thakhek. Daar kozen we een hotel dat ons voor de eerste keer deze reis trakteerde op kakkerlakken in onze kamer. De eerste nacht in Thakhek regende het behoorlijk en toen Sabbas de volgende ochtend de badkamerdeur opendeed kwam daar heel vrolijk een grote kakkerlak uitgetrippeld. Toen ik even later in de badkamer was bleken er nog twee te zitten. De deurposten waren behoorlijk rot van onderen en voorzien van flinke gaten. Waarschijnlijk waren de kakkerlakken dus eens lekker via die weg een kijkje boven de grond komen nemen. Sabbas is meteen gaan vragen om een andere kamer die niet op de begane grond zat en die kregen we. Tijd om eens te kijken wat we in Thakhek zouden gaan doen. Deze stad staat namelijk vooral bekend als start- en eindpunt voor een 4-daagse motorbike tocht die je in de omgeving kunt maken. Maar aangezien wij de 445 km. nog in onze billen voelden zitten, hadden we besloten dat wij absoluut geen motorbike tocht gingen doen. Tot we binnenstapten bij een Duitse man die motorbikes verhuurde... Hij maakte ons duidelijk dat de dagtochtjes die we in gedachten hadden of veel te duur waren, of teveel tijd kostten. Maar hij kwam wel met een erg leuk idee voor een 3-daagse motorbike tocht. Hadden we daar zin in? Nee, eigenlijk niet. Werden we er enthousiast en nieuwsgierig van? Ja, dat wel. De volgende dag zou hij een goede motorbike voor ons beschikbaar hebben. Maar wat gingen we vandaag dan doen? Een dag niks doen vonden we zonde van onze tijd. Dus op zoek naar een andere, slechte Chinese, maar veel goedkopere motorbike, hotelkamer geannuleerd en een kleine rugzak gepakt. We're on the road again! Zodra we Thakhek uitreden hadden we al geen spijt van onze beslissing. Wat een prachtig landschap zagen we voor ons! Groene karstrotsen, rijstvelden en verschillende meertjes en beekjes. Zo anders dan we tijdens onze vorige tocht gezien hadden. Door de vele zonnige uren op de motorbike kreeg Sabbas last van z'n armen die enigszins begonnen te verbranden. Dus moest er onderweg een blousje gekocht worden. Kleding shoppen in Azië is niet goed voor je zelfvertrouwen. Maat xxl hadden ze niet, dus heeft Sabbas zich maar in een xl gepropt. We konden weer verder. Onze eindbestemming van de dag was een stuk hoger gelegen, aan een meer. We reden een prachtige route door de bergen, waar het ook steeds kouder werd. Daar hadden we even geen rekening mee gehouden. Lang leve de goede voorbereiding! Dat werd dus voor het eerst sinds lange tijd kou lijden. En dat viel niet mee. We waren blij toen we bij de bungalows aankwamen, waar we twee nachten zouden blijven. Na zo'n beetje alles aangetrokken te hebben wat we bij ons hadden (fashion flater eerste klas), gingen we bij twee Canadese en een Duits meisje zitten die er al een tijdje waren. Ons guesthouse had hele mooie bungalows, maar niet de meest gezellige eigenaren, dus liepen we rond etenstijd naar het enige andere guesthouse wat er in de buurt was. In het pikkedonker, want de stroom was uitgevallen in het hele dorp. Daar werden we door de vrolijke eigenaar uitgenodigd om bij het kampvuur te zitten en mee te eten van de barbecue. "Oh, no power! You're so lucky!! Very special night tonight, cause you can see all the stars." Toen we met de groep weer terug naar ons eigen guesthouse liepen deden we allemaal onze zaklamp uit en keken we naar boven. We waren inderdaad lucky! Het was magisch. De lichten in de omgeving gingen aan toen we verder liepen. De elektriciteit deed het weer. Precies op tijd voor een welverdiende warme douche. De volgende ochtend zouden we een boottocht gaan maken door de jungle. Zouden, want voor het eerst in 2,5 maand regende het. Wat een timing! Tot 13.00 uur bleef het water onophoudelijk naar beneden komen. Gelukkig was het erg gezellig met de paar andere mensen die in het guesthouse sliepen en hebben we een leuk nieuw kaartspel geleerd, maar de boottocht was waarvoor we die kant op gereden waren. Helaas, het ging hem niet worden. Na lang twijfelen en alle voors en tegens tegen elkaar afgewogen te hebben, besloten we om terug te rijden naar Thakhek zodra het droog werd. Wederom een koude rit, die me als souvenir een lichte koorts en een flinke verkoudheid meegaf. Maar dat hield ons niet tegen om de volgende dag weer op de motorbike te springen om nog wat van de omgeving te verkennen en een aantal hele gave grotten te bekijken. We loved it! Op naar onze volgende bestemming; Vientiane.

27 APRIL - Op zondag 16 maart zaten wij dus in Tad Lo. De eerste stop van onze 4-daagse motorbike tocht. Dit was ook meteen de meest toeristische plek. En dus schoven wij 's avonds aan tafel bij andere backpackers en vlogen de reisverhalen al snel over en weer. Leuk om ervaringen uit te wisselen, totdat een Franse jongen vrolijk vertelde over hoe hij laatst 's nachts wakker werd omdat er een muis over hem heen liep. Uhm, o.k., dit had ik liever niet gehoord. Tot nu toe stop ik altijd het muskietennet strak onder het matras en zorg ik ervoor dat er geen gaatje open blijft, muggen of niet. Het muskietennet is mijn extra schild tegen muizen en al die andere ongewenste beesten. En ach, muizen gaan echt niet over je heen lopen. Blijkbaar wel dus. Een slapeloze nacht was geboren. Want die kleine zwarte dingetjes die ik in de badkamer had ontdekt waren toch echt muizenkeutels. Na geen muis gezien te hebben stonden we de volgende dag vroeg op. Sabbas fris en fruitig, ik iets minder. Verder met onze roadtrip. Volgende bestemming: Sekong. Maar liefst 144 km. hebben we gereden die maandag. We kwamen langs dorpjes, groene rijstvelden, meisjes die koffiebonen aan het plukken waren en stopten af en toe bij een hutje langs de weg om wat te drinken en te eten. Heerlijk om het landschap op die manier aan je voorbij te zien trekken. Gestopt bij een waterval waar we hebben gezwommen en een gratis Dr. Fish behandeling kregen van alle kleine visjes die aan onze voeten kwamen knabbelen. Na al dat lopen zijn mijn voeten een ware delicatesse voor die beestjes. Sekong is niet groot en niet bepaald toeristisch, dus we hadden moeite om 's avonds een geschikte plek te vinden om wat te eten. Nog meer moeite kostte het om daarna wat te bestellen. Met behulp van onze grote vriend de Lonely Planet lukte het om duidelijk te maken dat we noodle soep wilden. Meestal één van de meest veilige opties. Dit keer niet. Deze soep was rijk gevuld met grote stukken lever en ondefinieerbare balletjes. Normaal is het vechten om wie de meeste ballen in z'n soep heeft, nu niet. De lever en de balletjes verdwenen vakkundig onder de grote berg sla die we erbij kregen. Snel afrekenen en wegwezen, voordat de vriendelijke dames erachter kwamen wat we met deze, voor hen vast en zeker delicatesse, gedaan hadden. Op dag drie zaten we al om 7.15 uur op de motorbike voor onze volgende 145 km. (ik zei toch, het is net werken). Deze bracht ons door de bergen met een prachtig landschap, ontzettend primitieve dorpjes en heel veel stoffige wegen. We zagen vrouwen met hout op hun rug sjouwen, kinderen achter een wiel aanrennen, motorbikes die fungeren als rijdende winkels en hele mooie watervallen. Bij één van die watervallen zaten we met onze voeten in het water toen er een groepje kinderen aan kwam. Eén voor één trokken ze hun kleren uit en sprongen ze in het water. Zo leuk om te zien. Maar jeetje wat waren sommige van die kindjes mager! En allemaal in vieze en kapotte kleren. Op de terugweg haalde een meisje me in met een joggingbroekje aan waar de achterkant al helemaal uitgesleten was. Ze liep gewoon in haar blote kont. Ik moest er om lachen, maar eigenlijk is het ontzettend zielig. 's Avonds sliepen we in Paksong en aten we in een restaurant waar achterin op een bankje een arend zat. In Azië kan dat gewoon. De laatste dag van ons avontuur zagen we de mooiste watervallen en kwamen we voor het eerst in aanraking met een manier van vissen die we inmiddels vaker tegengekomen zijn. Met duikbrillen op liepen een paar meisjes voorover gebogen met hun hoofd in ondiep water op zoek naar piepkleine visjes. Wat een werk, ik zou er niet aan beginnen... Met 445 km. op de teller en een behoorlijke houten kont waren we blij toen we eind van de middag weer in Pakse aankwamen. It was a hell of a ride!

- Even een sprongetje vooruit, omdat dit verhaaltje al in mijn hoofd zat en het moest eruit. - Maandag 7 april, mijn verjaardag. Maar ik voelde me totaal niet jarig. Want hoe maak je een dag bijzonder als (bijna) elke dag al als een feestje voelt? Ik had graag gedaan wat ik het liefste doe; op het strand liggen, lekker relaxen met een cocktail en een boekje. Maar op 7 april zaten wij in Luang Prabang. Een leuke stad, maar met het strand mijlenver weg. Ik had weinig zin om speciaal voor deze ene dag ons reisprogramma aan te passen. Ik kan best een jaartje zonder verjaardag. Dus dan maar doen wat ik het liefste niet doe; sportief zijn. Op mijn verjaardag vroeg opgestaan voor een mountainbike tocht van 30 - 40 km. om daarna over de Nam Ou rivier terug te kajakken naar Luang Prabang. Geloof het of niet, maar ik had er nog best een beetje zin in ook. Berg op, berg af kwamen we na zo'n 13 km op de plek aan waar vandaan we gingen kajakken. Wat?? Maar 13 km.?? En nu ga ik jullie pas echt verbazen; ik vond het veel te weinig! Zo weinig dat ik er 's avonds speciaal voor terug naar het boekingskantoor ben gegaan om te klagen. Daar waren ze heel vriendelijk en boden ze ons meteen aan om de fietstocht van 40 kilometer de volgende dag alsnog te doen. Maar helaas, wij vertrokken de volgende dag naar Nong Khiaw. Hè, wat ontzettend jammer nou! Dan maar een deel van het geld terug. Zo, was het verjaardagsdiner ook meteen betaald. Na de teleurstellend korte, maar wel heel mooie fietstocht begon het kajakken. Sabbas en ik samen in een boot. Een betere relatietest kun je bijna niet hebben: "Ik zei links, je moet links bijsturen, niet rechts!" Maar, om jullie gerust te stellen; het was heel gezellig hoor in die boot. En vooral een prachtige, rustige omgeving. We zagen veel buffels langs de waterkant en in het water verkoeling zoeken. Mensen die aan het vissen zijn. Kinderen die in het water spelen. Vrouwen die de was doen in de rivier. Mensen die zichzelf aan het wassen zijn. En groen, zoveel groen. Bananenplanten, palmbomen, mooie dikke oude bomen en daartussen houten en bamboe hutjes. Het was fantastisch om te zien hoe een rivier in een land als dit op zoveel verschillende manieren belangrijk is voor mensen. Het was echt genieten met af en toe een kleine stroomversnelling om het nog een beetje spannend te maken. Maar helaas bleef het niet bij deze kleine stroomversnellingen. Tijdens de fietstocht had onze guide ons al twee aardig wilde stroomversnellingen laten zien. Ten eerste om instructies te geven over hoe we deze gevaartes door moesten komen en ten tweede om ons te laten bedenken of we ze aandurfden. Zelf had hij er in ieder geval weinig vertrouwen in. Hij bleef maar herhalen dat het echt heel moeilijk was, dat 99% van de toeristen omslaat en dat het gevaarlijk was omdat er veel rotsen waren. En dat alles sloot hij nog even lekker af met de fijne boodschap: "Even I'm not sure." Wie er wel sure was, was natuurlijk Sabbas. Die zag ons wel als lucky few. Ik neigde meer naar die andere 99%. Eenmaal aangekomen bij de meest heftige stroomversnelling van allemaal vroeg onze guide wat we wilden doen. En ik dacht, nouja, achja, je bent maar één keer jarig, het is tot hier prima gegaan, let's do this! We peddelden de stroomversnelling in en even dacht ik dat we er zonder nat pak vanaf zouden komen. FOUT! We stevenden recht op een grote rots af en lagen binnen no time ondersteboven. Ik was blij toen ik mezelf onder de kajak uitgeworsteld had, maar die blijdschap was van korte duur. Meteen werd ik gegrepen door de stroming, tegen de rotsen aangekwakt, ging vervolgens meerdere malen kopje onder en bleef tegen rotsen aanbotsen terwijl ik meegenomen werd door de stroming. De guide had van tevoren gezegd dat we onze peddel vast moesten houden, wat er ook gebeurde. Die peddel was ik natuurlijk al lang kwijt. Net als mijn zin om te kajakken. Met de noorderzon vertrokken. Een uur later stapten we eindelijk aan wal. Met een paar mooie blauwe plekken als verjaardagscadeau en het gevoel dat ik in één dag tien jaar ouder was geworden. Volgend jaar wil ik me weer gewoon ouderwets jarig voelen. Met kaarten in de brievenbus, m'n voicemail vol gezongen door m'n moeder, taart, veel cadeau's en vrienden en familie om me heen om mee te proosten op een nieuw levensjaar.

Het dorp

13 APRIL - Na een uitstapje van twee dagen naar het prachtige Muang Ngoi zijn we nu weer terug in Nong Khiaw. Morgen start Lao New Year. In Luang Prabang, een stad waar we al geweest zijn, is dit een groot feest. Hier, in het rustige Nong Khiaw, omringd door bergen, moeten we nog maar afwachten wat het brengen gaat. Voor de Laotianen is het in ieder geval een nieuw begin, een schone lei, die ingeluid wordt met veel Lao Lao (home-made whiskey) en Beer Lao. Voor ons is het het naderende einde van zo'n 5 weken in dit prachtige land, wat er soms echt uitzag als een plaatje uit een sprookjesboek. Vrijdag 14 maart bracht een boot en vervolgens een bus ons naar Pakse. Een eerste echte kennismaking met Laos. Want, ook al zijn de 4000 Islands in Laos, deze bestemming is inmiddels zo toeristisch geworden dat het niet echt een beeld geeft van het land. Zo viel ons op dat Laos alweer een stuk geciviliseerder is dan Cambodja. Wat helaas niet betekent dat er niet enorm veel armoede is. Maar we zagen onderweg opvallend veel betonnen huizen, grote, nieuwe auto's, Pakse had een soort van winkelcentrum en ze hebben hier Ola ijsjes!! Pakse gingen we niet naartoe om de stad zelf, maar omdat je vanuit hier zelfstandig meerdaagse motorbike tochten kunt doen. Deze gaan door dorpjes, langs prachtige watervallen en mooie natuur. Drie dagen, niet meer, zei ik tegen Sabbas. Maarja, de mijnheer bij ons guesthouse zei dat je in vier dagen de mooiste route rijdt. En als ik dan toch achterop die motorbike klim, dan wil ik ook wel het mooiste gezien hebben. Dus vier dagen werden het. Met alleen het hoognodige gepakt en een nieuwe motorbike onder onze kont gingen we op weg. Op avontuur! Onze eerste bestemming voor die dag: Tad Lo. En vanaf een motorbike zie je een land pas echt goed. Groene wuivende palmen, kinderen die langs de kant van de weg hagedissen vangen of met een stok fruit uit een boom halen, de paalwoningen die zo typsich voor Laos zijn, mensen die een dutje doen in hun hangmat, je komt ogen tekort en het is prachtig! Op zulke avonturen, buiten de wat meer toeristische paden, kan het vinden van een goede lunchplek nog wel eens een uitdaging zijn. Sabbas en ik hadden ons net volgestopt met koekjes en chips bij een soort van loods die als supermarkt fungeerde, toen we aan de overkant van de weg een eettentje zagen wat wel door onze keuring heen leek te komen. We zaten net aan de noodlesoep toen een enigszins aangeschoten Laotiaan bij ons aanschoof. Hij wilde graag Engels praten. Met handen en voeten kwamen we nog wel ergens en wist hij ons duidelijk te maken dat er in zijn dorp, een stukje verderop, een festival gaande was. Hij wilde ons daar graag mee naartoe nemen en we moesten dan ook vooral Lao Lao met hem drinken en blijven slapen. Dat blijven slapen leek ons niet zo'n goed idee, maar een kijkje nemen bij het festival kon geen kwaad. Op de motorbike volgden we hem naar zijn dorp. Drinking and driving, geen probleem hier in Laos. Bij het dorp aangekomen werden we tegengehouden door kinderen die een donatie voor het festival vroegen. Daarna kregen we een soort lintje opgespeld. Nouja, Sabbas dan. Het meisje keek naar mijn hemdje, wist zo gauw niet waar ze het lintje moest spelden en gaf het toen al giechelend aan me. We reden verder. Voorbij de plek waar alle mensen stonden en dus het feestgebeuren leek te zijn, volgden we onze gastheer al slingerend door het dorp. Waar niet alleen wij onze ogen uitkeken, maar de dorpsbewoners ook. Uiteindelijk stopten we bij een groot huis wat vol zat met mensen. "Sabaidee!" hoorden we tig keer roepen. Aan de ene kant zaten alle vrouwen en aan de andere kant de mannen. Ik ben Sabbas maar gewoon gevolgd naar de mannen kant, terwijl we honderduit besproken werden door alle aanwezigen. We namen plaats in de kring van mannen die op de grond zaten. Meteen kregen we Lao Lao aangeboden. En "no thank you" dat kennen ze hier niet. Pech voor ons, want er kwamen ook twee volle borden noodlesoep aan. Ik zat nog vol van de chips, koekjes en noodlesoep van een half uur geleden. Maar als een groep mannen je verwachtingsvol aan zit te kijken en op je "no, sorry, I'm full" alleen maar meer eten op je bord gaan scheppen, tja, dan is er no way out. Meer dan een paar muizenhapjes kreeg ik echt niet weg. Naast het feit dat we vol zaten, stonk de soep ook nog eens enorm. Dat werd dus een knap staaltje doen alsof en hopen dat de aandacht afgeleid wordt van het eten. Dat gebeurde, want daar was ook nog de whiskey! Ook die bleef maar rond gaan en ons onder onze neus geschoven worden. Als vrouw kun je daarbij volgens mij nog aardig wegkomen met een nee, maar als man... Onze gastheer werd steeds meer dronken en wij vroegen ons af hoe wij netjes, maar snel, ertussenuit konden knijpen. Het festival! Daar gingen wij eens even een kijkje nemen! Onze Laotiaanse dronkaard was maar al te trots om met zijn Westerse gasten te kunnen pronken, dus hij ging natuurlijk mee. Op de motorbike. Er gebeurde nog erg weinig op het festival, maar een belevenis was het wel. Rondom een soort van plein stonden allemaal mannen, vrouwen en kinderen. En binnen de kortste keren stonden alle kinderen niet meer rondom het plein, maar rondom ons. Door alle volwassenen werden we aangestaard alsof we aliens waren en de kinderen liepen in een grote groep achter ons aan. Als we ergens stopten vormde er zich een grote kring starende kinderen om ons heen. Bizar, ongemakkelijk, raar, bijzonder. In ieder geval iets wat we nog nooit meegemaakt hebben. We hebben daar een tijdje vol verbazing rondgelopen tot het echt ongemakkelijk werd en we besloten dat het tijd was om verder te gaan. Onze gastheer probeerde ons over te halen om nog even mee naar z'n vrienden te gaan voor nog een Beer Lao. Maar helaas, we hebben de beste man met veel moeite teleurgesteld om onze weg te vervolgen. Nog helemaal beduusd van wat ons net overkomen was, gaven we gas richting Tad Lo. Waar een verfrissende zwempartij met de lokale jeugd op ons wachtte.

11 APRIL - Op dit moment hebben we nog maar een paar dagen Laos tegoed (ons visum loopt af op 18 april) en dit wordt pas het eerste stukje over het prachtige Laos. We lopen schandalig achter met ons blog. Jammer, maar helaas. Het klinkt gek, maar we hebben het vaak gewoon te druk om te schrijven. Te druk met dingen zien, dingen doen en te druk met genieten. En als we dan een keer niks te doen hebben, dan laten we dat ook liever zo, of zijn we gewoonweg te moe om een leuk stukje te produceren. Hoe dan ook, hier komen ze dan, onze eerste Laos avonturen. Onze eerste bestemming in Laos was Four Thousand Islands. Dat zijn er een hele hoop, maar op slechts drie daarvan kun je als toerist verblijven. Het zijn in werkelijkheid ook geen 4000 eilanden. Je komt een eind als je iedere zandbank meetelt, maar dat alleen in het droge seizoen. Voor ons ging de keuze tussen Don Det en Don Khon. De eerste is een echt backpackers walhalla. Een eiland overstroomd met guesthouses, waar je al kunt slapen voor nog geen 2 euro per nacht. Waar naast de fried rice en green curry ook happy pizza's op het menu staan. En die pizza's maken je niet happy omdat ze zo lekker zijn... Wij kozen voor Don Khon. Het rustigere eiland van de twee. We zijn immers ook geen 16 meer. Daarnaast is dit het mooiste eiland en vind je hier nog wat van het dorpsleven terug. Toen we aankwamen met de boot, hadden we wel het gevoel dat we op het "oude lullen" eiland terecht gekomen waren. We werden begroet door een groep 60+-ers die gezellig stonden te wachten op hun boottourtje van die dag. En dat Don Khon wel heel rustig was, daar kwamen we de eerste avond achter. Lege restaurantjes en geen gezellige plek te vinden om nog wat te drinken. Op tijd naar bed dan maar, ook geen straf. We houden van rustige plekjes, maar dit was toch wel iets teveel van het goede. Dus besloten we om de volgende ochtend vroeg op te staan, een fiets te huren en Don Det te verkennen om te kijken of we daarheen zouden verhuizen. Voor de oplettende lezer die denkt: fietsen van het ene naar het andere eiland?? Da ken helemaal nie!, Don Khon en Don Det zijn met elkaar verbonden d.m.v. een brug. Als een malloot hebben we het hele eiland rondgefietst. En dat viel nog niet mee. De wegen zijn daar niet geasfalteerd, maar de fietsen die ze daar verhuren zijn daar niet op berekend. Ook niet op onze lange Nederlandse lijven trouwens. Het was dus nog een heel geploeter. Na het bekijken van wat bungalows en het zien van het enorme aanbod aan restaurants en barretjes was onze conclusie: verhuizen. Terug naar Don Khon en zorgen dat we voor 11.00 uur onze spullen ingepakt hadden om met de boot mee te kunnen. Bezweet en moe aangekomen op Don Khon keken we elkaar aan: "Heb jij nog zin om nu weer snel onze spullen te pakken en te gaan? Uhm, nee, weet je wat, we gaan morgen wel." That never happened... Diezelfde dag zijn we Don Khon rondgefietst en bleek het inderdaad een heel mooi eiland te zijn. We fietsten langs akkers waar mensen aan het werk waren, langs het water waarin buffels zichzelf aan het afkoelen waren, door prachtige jungle en langs kleine houten hutjes op palen. We zagen prachtige watervallen en ontdekten mooie plekjes. Zo bleek er bij één van de watervallen ook een heerlijke relaxplek te zijn met hutjes gevuld met kussens en hangmatten, een restaurant en de mogelijkheid om te zwemmen. Daar zouden we de volgende dag eens lekker helemaal niks gaan doen. Even ontspannen en nadenken over onze Laos plannen. En die plannen brachten ons de volgende dag naar Pakse.

And this is what happened...

4 APRIL - Dinsdag 11 maart moesten wij Cambodja verlaten. Ons visum liep af, onze tijd zat erop. Op naar Laos! Om Cambodja uit te gaan en Laos binnen te komen heb je geld nodig. In eerste instantie natuurlijk om je visum te betalen, maar daarnaast weten de ambtenaren aan de grens heel goed hoe ze een extra zakcentje moeten verdienen. Twee dollar voor een exit stempel van Cambodja, twee dollar voor een stempel van Laos en als je echt pech hebt betaal je nog een toeslag omdat het weekend is, de hond van de ambtenaar net overleden is of de zon te hoog staat die dag. Ze verzinnen wel iets. Maar goed, geld dus, dat werd ons grote probleem die dag. Het was namelijk op. Op een paar schamele dollars en wat riel na. En in Kratie, waar we op dat moment waren, deden de pinautomaten het al drie dagen niet. Als goed voorbereide reizigers weten we dat het slim is altijd een reserve noodvoorraad te hebben, maar ach, het gaat allemaal zo goed, je wordt laks. BAM, dat werd eens even lekker afgestraft. We waren gewoon platzak. Bus- en bootticket naar Don Khon, onze eerste bestemming in Laos, waren al gekocht, dus besloten we om in ieder geval maar op de bus te stappen en van daaruit verder te kijken. Maar niet voordat Sabbas 's ochtends om 5:00 uur was opgestaan om de hele stad door te rennen en te proberen of er toch niet een pinautomaat was die weer werkte. Helaas, totaal bezweet en met een ochtendhumeur waar je u tegen zegt kwam hij ongeveer een uur later weer bij het guesthouse aan. Zonder geld. Laatste optie was om met paspoort naar de bank te gaan en zo proberen geld op te nemen. Onze minibus zou om 7.30 uur komen. Ik bleef achter met onze spullen en Sabbas ging er snel op de fiets vandoor. Vijf minuten later kwam de minibus voorrijden. De eigenaar van het guesthouse verzekerde me ervan dat ik gewoon in moest stappen en dat hij de chauffeur zou bellen als Sabbas terug was, zodat hij ook opgepikt kon worden. Met al onze spullen werd ik een half uur lang door Kratie gereden. Het busje werd steeds voller gepropt, helaas met voornamelijk brede toeristenkonten, maar geen Sabbas. Toen ik zag dat we Kratie uitreden gilde ik naar de chauffeur dat we Sabbas nog op moesten halen. Die begon zonder te reageren te bellen en toen hij het busje keerde ging ik er maar vanuit dat dat betekende dat hij me begrepen had. En jahoor, daar stond Sabbas. Moederziel alleen op een rotonde. Niet wetend of hij zijn spullen ooit nog terug zou zien. Wederom zonder geld (wat moet je met zo'n vent), propte Sabbas zichzelf in het busje. De ene bank had storing en de andere ging uitgerekend die dag later open. Sabbas was na zijn mislukte missie teruggekomen bij het guesthouse, om te ontdekken dat ik ervandoor was met zijn spullen. Maar goed, hij had alle bankpassen, dus geen reden tot paniek. Door de eigenaar van het guesthouse werd hij achterop een motorbike taxi gezet en door een niet Engelse sprekende jongen afgezet bij een tankstation, om daar 10 minuten later weer opgehaald te worden. Dit keer was de rotonde z'n eindbestemming. Niet wetende hoe of wat, zag hij gelukkig na een tijdje de minibus waar ik in zat. En dus gingen we als platzakke sardientjes in een minibusje op naar onze overstapplek. Heel hard hopend dat we daar nog een pinautomaat zouden vinden. Maar helaas, eenmaal daar aangekomen stond onze aansluitende bus naar de grens al te wachten. Sabbas sprak de jongen aan die ons vertelde dat we over moesten stappen met de vraag of we langs een pinautomaat konden gaan. Natuurlijk kon dat niet, maar deze alleraardigste jongeman zou ons wel helpen de grens over te komen. Vanzelfsprekend kwam het erop neer dat wij hem hielpen zijn eigen zakken te vullen. Het begon met het feit dat hij voor iedereen in de bus de visums zou regelen en daarvoor natuurlijk een aardige provisie voor zichzelf bedacht had. Sommigen mensen betaalden braaf, anderen zeiden dat ze dan zelf wel hun visum zouden regelen. Wij hadden helaas geen keus. Daarna zei hij dat de chauffeur over de grens met ons naar een pinautomaat zou rijden. Kosten: 5 dollar heen, 5 dollar terug. Nouja, o.k., vooruit, wederom weinig keus. Toen we eenmaal de grens over waren kreeg Sabbas zijn paspoort niet terug. Dit werd aan onze chauffeur gegeven en kregen we pas terug na betaling van alle kosten, 100 dollar in totaal. Op naar de volgende bestemming dan maar. Een zeer zenuwslopende rit, niet eens omdat Sabbas zijn paspoort niet had, maar omdat de chauffeur gedurende de hele rit bijna in slaap viel. Gelukkig duurde de rit niet lang en draaiden we na een half uurtje een parkeerplaats op met, jawel, een pinautomaat. Niks speciaal omrijden en meer van dat soort onzin, die pinautomaat zouden we sowieso tegenkomen. Maarja, de alleraardigste jongeman die ons daar 10 dollar voor rekende was achtergebleven in Cambodja en had ons paspoort aan iemand gegeven met de opdracht deze alleen te terug te geven bij betaling van 100 dollar. Wederom weinig keuze. Wat die alleraardigste jongeman natuurlijk ook geweten heeft is dat je in Laos geen dollars kunt pinnen en we alleen Kip konden krijgen. Dus werd het bedrag nog eens verhoogd met zo'n 8 dollar, want ja Kip is geen dollar. Toen de moed ons echt in de schoenen begon te zinken was daar gelukkig een aardige Engelse jongen die onze misere een beetje gevolgd had en met ons wel Kip voor dollars wilde wisselen. Hoe ontzettend fijn is zo'n gebaar dan zeg! Hup, 100 dollar ingeleverd en paspoort eindelijk terug. Op de boot richting Don Khon zaten we een beetje apathisch voor ons uit te staren. De mooie omgeving ging totaal aan ons voorbij, dat we voor het eerst in ons leven miljonair waren (1 euro is zo'n 10.000 Kip) deed ons niks, dat we in Laos waren realiseerden we ons niet eens. Een hele dag zonder eten (want ja, wie weet hadden we die laatste paar dollars nog ergens voor nodig), een hele dag vol stress en spanning en de afhankelijkheid van een paar gehaaide Cambodjanen had ons echt even uitgeput. Wie zei dat reizen leuk is? (P.s.: jullie zullen begrijpen dat onze gemoedstoestand dusdanig deprimerend was, dat we niks van deze zeer enerverende dag op de gevoelige plaat vastgelegd hebben. Jullie zullen de plaatjes er zelf bij moeten bedenken.)

1 APRIL - Zondag 9 maart zijn we naar onze laatste bestemming in Cambodja, Kratie, vertrokken. Minibussen hadden we tot dan toe vakkundig gemeden, want deze hebben niet bepaald een goede reputatie in Cambodja. Op een rij met drie zitplaatsen proppen ze vier mensen en als het even kan nog wat meer. Van de bagage weten ze altijd hele bouwwerken bovenop of hangend achter de bus te maken. Echt, we hebben wat oncomfortabel uitziende exemplaren voorbij zien rijden. En vandaag was het dan toch onze beurt. Er kwam een minibus voorrijden. Maar we hadden geluk, het was de luxere variant. Het bleef bij vier mensen op een rij en ach, die smalle Aziatische kontjes nemen niet zoveel ruimte in beslag. En je maakt nog eens wat mee in zo'n minibus. Zo stapte er een man in met twee kippen die met een touwtje aan elkaar gebonden zaten. Bij één van de vele stops zwaaide de deur open en besloot één van de twee kippen de sprong te wagen richting vrijheid. Maar helaas, ondanks dat de mijnheer al werk genoeg had aan het vasthouden van zijn twee tassen vol met groenten, had hij kip nummer twee nog stevig bij zijn nek vast. Met een zwier aan het touwtje werd kip nummer één weer naar binnen gehengeld. Zielig voor de kip, maar een prachtig schouwspel voor ons. Mensen bezoeken Kratie vooral om een glimp op te kunnen vangen van de met uitsterven bedreigde Irrawaddy dolfijn die daar in de Mekong leeft. Wij niet. Wij gingen vooral voor de mooie omgeving. Want die dolfijnen, dat zijn toch maar kleine bruine nepperds volgens Sabbas. Gelukkig was de omgeving alles behalve nep. Die was prachtig! Zondag zijn we meteen op de motorbike gestapt en langs de Mekong gereden. Zo mooi groen en gelukkig ook hier zwaaiende en roepende kinderen. Dat maakt zo'n tochtje altijd extra leuk. Wat het ook leuk maakt, zijn de onverwachte plekken waar je terechtkomt. Dit keer een plek in de Mekong waar allemaal open houten hutjes in het water gebouwd waren met daarin hangmatten. Een klein dorpje in het water leek het. En in die hutjes zaten mensen te eten, drinken, kletsen. Naast de hutjes hingen de mensen met hun kleren aan in de stroomversnelling. We hadden geluk dat het zondag was, daardoor was het extra druk. Leuk om te zien en een erg relaxte plek. De volgende ochtend zijn we extra vroeg opgestaan om te gaan fietsen op het eiland wat vlakbij Kratie ligt. Daar kun je alleen komen met een kleine boot. Dat betekent dus geen auto's, geen drukte. Wie die ochtend ook vroeg opgestaan waren, waren de opgedirkte bruiloftsgasten die we 's ochtends om 7.30 uur in een lange stoet opgesteld zagen staan. Allemaal met een offerschaal in de hand, gevuld met van alles, van een paar kroppen sla tot kubussen ferrero rocher. Wachtend tot ze de feestlocatie, een grote partytent met daaronder ontzettend kitsch gedekte tafels midden op straat, mochten betreden. Het liefst had ik het een tijdje gadegeslagen, maarja, er moest ook nog gefietst worden. Toen we het rondje eiland gefietst hadden, besloten we voor de rest van de dag weer een motorbike te huren. En dit keer gingen we echt op avontuur. Met de veerboot naar de andere kant van de rivier. Dat niet veel toeristen dat doen was duidelijk. We werden behoorlijk aangestaard. Ook hier werden we getrakteerd op een prachtige groene omgeving en leuke dorpjes. Toen we 's avonds gingen eten kwamen we weer bij de bruiloft terecht. Die was inmiddels in volle gang met een ultra slechte band en het volume op standje veel te hard. Daar hebben ze hier in Azië nogal een handje van. Of er nu veel of weinig mensen op het feestje zijn, iedereen danst of gewoon zit te praten, de muziek staat altijd HARD. Hoe dan ook was het gratis, zeer vermakelijke entertainment tijdens het eten. En tevens een leuke afsluiter van onze tijd in Cambodja. We loved it! Toen wisten we alleen nog niet dat Cambodja ons niet zo makkelijk zou laten gaan. Een nogal zwarte kers op de overheerlijke slagroomtaart...

En nog wat foto's van ons avontuur in de jungle.

24 MAART - Volgens mij vond Sabbas het maar aanstellerij, mijn muizen gepaniekeer. Totdat ik hem de volgende ochtend om 6.30 uur wees op een muis die vrolijk en snel vanaf het dak naar beneden kwam getrippeld. Toen stond mijnheer toch ineens heel snel naast het bed. Het zal velen van jullie van jullie stoel doen vallen, maar 6.30 uur opstaan is tegenwoordig niet eens zo'n gekke tijd voor ons. Ik kan me de tijd niet meer heugen dat ik na 8.30 uur nog in bed lag. Het is net werken, dat reizen. En er moest die dag nog meer gewerkt worden, want we gingen olifanten voeren en daarna wassen. Tijd voor de olifanten experience! En een experience was het, mijn god! We werden met een groepje van vijf afgezet bij de Jungle Lodge met prachtig uitzicht waar we die nacht ook zouden slapen. Na een interessant verhaal over hoe de volksstammen in Cambodja omgaan met olifanten, kregen we allemaal een tros bananen om later aan de olifanten te voeren. Sabbas ontdekte een plastic zak, dus hup, onze twee trossen bananen erin en op naar de olifanten. Genietend van de mooie natuur liep ik met de plastic zak in de hand op het gemakje de rest achterna. Die gingen op een geluid af wat ze hoorden in de jungle. O.k., prima, ik met m'n zak bananen nieuwsgierig erachteraan. Dat het geluid waar ze naar gingen kijken de olifanten waren, daar kwam ik snel achter. Uit de jungle kwam er dwars door alles heen een olifant op me afgestormd. Met maar één doel voor ogen, die zak bananen. Ik had het liefst die hele zak aan die olifant z'n slurf gehangen en weggerend, maar de gids bleef vanaf de zijkant maar roepen dat ik niet de zak moest geven maar banaan voor banaan. Maar jeetje, die beesten zijn snel met hun slurf! Dat was gewoon niet bij te houden en ik vond het doodeng. Ik stopte de zak bananen in de gids z'n handen en zei: "You show me how to do it. Do I put the banana in the slurf or in the mouth?" Maar de gids zei niks, pakte een tros bananen uit de zak en gaf die aan mij. En daar kwam de olifant weer aangestormd. Ik gooide de tros bananen naar Sabbas. Huppetee, weg ermee! De gids bleef bananen naar mij gooien en ik bleef ze doorgooien naar Sabbas. No way dat ik nog met een banaan in mijn handen door deze jungle ging lopen. We liepen nog wat met de olifanten door de jungle en daarna was het tijd voor lunch en een welverdiend middagdutje in de hangmat. 's Middags stond het wassen van de olifanten op het programma. Jullie zullen begrijpen, Sabbas was de enige die heel enthousiast z'n zwembroek aantrok. Ik kon het vanaf de kant ook prima zien. Sabbas ging het water in en zag nog net een mega olifantendrol voorbij drijven. Hè lekker. Het wassen was een hele bijzondere ervaring. Eéntje die Sabbas wel bijna zijn voet kostte. Op een zeker moment stond de olifant op en Sabbas voelde een poot hard neerkomen op de plek waar een seconde geleden z'n eigen voet stond. Olifanten gewassen, tijd voor nog een wandeling. Heel speciaal om zulke grote beesten van zo dichtbij te kunnen zien. En mooi dat ze gered zijn van hun bestaan als werkolifant en nu vrij in de natuur kunnen leven. Op de olifanten rijden kon dan ook niet, maar dat zouden we sowieso nooit doen. Na het gezellige samenzijn met de olifanten liepen we terug naar de Jungle Lodge. Hier bleek dat de rest van de groep terug naar Sen Monorom ging en dat Sabbas en ik de enigen waren die daar de nacht in een hangmat door gingen brengen. En we zien elkaar al zo weinig... De rest van de groep vertrok en wij bleven alleen achter in de Jungle Lodge. De gids en zijn familie die daar wonen als er gasten zijn, waren er nog niet. Daar zaten we dan, elkaar aan te staren. Maar wat een hele saaie avond leek te gaan worden, bleek één van de meest bijzondere avonden tot nu toe te zijn. Want even later kwam de vrouw van de gids terug, samen met haar twee kleine kinderen en haar nichtje van 10 jaar, Sra. Van Sra kreeg ik meteen vruchten die ze uit de jungle hadden meegenomen, het contact was gemaakt. En dan was er ook nog Smit (je schrijft het vast anders, maar zo spraken ze zijn naam uit). Het zoontje van de gids. Een super leuk en vrolijk ventje van drie. Toen ik onze camera tevoorschijn haalde konden ze hun lol niet op. Sra nam allerlei modellen poses aan en wilde maar al te graag op de foto en Smit lag helemaal in een deuk als hij zichzelf terugzag op de foto. Toen ik Sra zelf foto's liet maken was het helemaal feest. 's Avonds zaten we samen met onze gids op de grond te genieten van een heerlijke maaltijd en vele glaasjes rijstwijn. Verder dan een paar woorden engels en met handen en voeten communiceren kom je niet, maar dat maakt het juist bijzonder. Onze gids ging al vroeg slapen. Sabbas had nog wel zin om een vuurtje te stoken, dus wij gingen nog even buiten zitten. Na een tijdje kwam Sra bij ons zitten. Ze wilde graag wat Engelse woordjes leren en ging dingen aanwijzen. En dat was zo leuk. Ze bleef maar dingen vragen en herhalen. Later hoorden we haar de woordjes aan haar oom en tante vertellen die het ook weer gingen herhalen. En toen werd het toch wel tijd om onze hangmat op te gaan zoeken. En die hangmat, die lag nog verbazingwekkend lekker. Omdraaien was wel een beetje een gedoe, maar het was weer eens een nieuwe ervaring, slapen in een hangmat. En wakker worden met uitzicht op de jungle en de opkomende zon, dat is al een bijzondere ervaring op zich. De volgende dag was het tijd voor de trekking. Samen met de gids gingen we op pad. We werden uitgezwaaid door de rest van de familie en Sra riep ons na met wat van de Engelse woorden die ze onthouden had. De trekking begon relaxt, op een rustig tempo, maar was zwaar. Veel te zwaar. Het ging stijl omhoog, stijl omlaag, dwars door de jungle. Ik was er al klaar mee voordat we halverwege waren. Dat werd een lange, lange dag. Onderweg stopten we bij watervallen en bij eentje konden we zwemmen. Even lekker afkoelen. Een andere stop was een kleine grot waarbij de gids zei dat we erin moesten lopen. Omdat Sabbas zijn hoofdlampje vergeten was, ging ik voorop met mijn hoofdlampje. Het eerste wat ik zie als ik de grot in loop is een vleermuis die recht op me af komt vliegen. Dat betekende rechtsomkeert naar buiten. Het is het snelst wat ik gelopen heb die dag. De gids zei dat ik terug de grot in moest gaan. Er zaten ook nog grote spinnen. Nee, inderdaad, nu maak je me nieuwsgierig... Sabbas is lekker alleen een kijkje gaan nemen. Gelukkig komt uiteindelijk aan alles een einde. Zo ook aan deze wandeling. De trekking eindigde in het dorp waar onze gids woonde. Ook weer zo'n kaal, bruin, stoffig dorp waar de varkens vrolijk rondrennen. En als je dan het huis ziet waarin onze gids woont met zijn vrouw en kinderen is dat meteen weer een reality check. Een klein houten hutje met een bed en een kast. Veel meer stond er niet in volgens mij. Doodmoe en met heel veel nieuwe indrukken werden we teruggebracht naar de Tree Lodge. Waar we een bungalow zonder muis en een busticket naar Kratie regelden.

En nog wat foto's, omdat ze zo leuk zijn

20 MAART - Op dit moment zitten we alweer een week in Laos, maar ik heb nog wat leuke verhalen van Cambodja voor jullie. Even terug in de tijd dus maar weer. Maandag 3 maart zijn we vanuit Sihanoukville naar Kampong Cham gegaan. Eigenlijk voor een bliksembezoek, want we waren daar maar één volle dag. Maar die dag was het meer dan waard! Kampong Cham is een klein stadje aan de Mekong waar niet veel toeristen komen. En dat merk je meteen! De mensen zijn ontzettend vriendelijk en de kindjes heel enthousiast als ze je voorbij zien fietsen. Ja, jullie lezen het goed, ook hier zijn we gaan fietsen. Bij Kampong Cham ligt een mooi groen eiland in de buurt waar je geweldig kunt fietsen. Dit eiland bereik je in het droge seizoen door middel van een brug gemaakt van bamboe en in het regenseizoen vaart er een ferry. Wij konden dus over de brug. Dat was al een belevenis op zich! Van een afstand leken het net duizenden luciferhoutjes en als je eroverheen fietste voelde het ook een beetje zo. Maar paard en wagen, brommers, alles ging eroverheen, dus dan zou ik de overkant vast ook wel halen. Deze brug wordt ieder jaar afgebroken als het regenseizoen begint en daarna dus weer opgebouwd. Ongelooflijk! Na een heerlijke, hete dag fietsen door de groene omgeving van Kampong Cham, werd het weer eens tijd voor wat meer avontuur, jippie! In het noorden van Cambodja is veel mooie natuur te vinden. Onze bestemming: Sen Monorom. Daar had Sabbas een mooie tour gevonden die bestond uit een dag olifanten experience, een overnachting in een jungle lodge en daarna een dag een trekking. Echt iets voor mij! Met een rotvaart sjeesde onze buschauffeur ons door de bergen heen richting onze eindbestemming. Onderweg werden we al veelvuldig geconfronteerd met een groot probleem wat in Cambodja speelt; ontbossing. Hele stukke prachtige natuur weg. Dor, bruin, verbrand, kaal. Zo ontzettend zonde en voor ons totaal onbegrijpelijk dat deze mensen niet zien wat ze verwoesten. Maar, zoals we later zouden leren, kennen de volksstammen die hier leven geen lange termijn visie of planning zoals wij Westerlingen dat maar al te goed kennen. Deze mensen kijken simpelweg naar het feit dat er op hun stuk grond bomen staan waarvan het hout veel geld oplevert. En als de bomen eenmaal gekapt zijn, kunnen ze de grond nog gebruiken voor landbouw. Punt. Een mooi voorbeeld wat we hoorden, was dat de grond een aantal jaren geleden veel geld waard was. Veel mensen hebben toen hun grond verkocht aan Chinezen. Dit leverde ze in één keer een grote hoeveelheid geld op. Maar omdat deze mensen geen lange termijn denken kennen, kunnen ze ook niet met geld omgaan. Sparen, investeren, wat is dat?? Alles wordt in één keer uitgegeven. Ze gaan een avond naar de karaoke bar en geven zo 1000 dollar uit, of kopen een motorbike zonder te weten hoe ze zo'n ding moeten besturen. En vervolgens eindigen ze weer in hun armoedige hutje met niks meer dan een kapotte motorbike. Ook Sen Monorom was gelegen in een droge, dorre omgeving. Overal om ons heen was het bruin, stoffig en troosteloos. Een beetje gedesillusioneerd probeerden we te bepalen waar we eens zouden gaan slapen. Een aardige mevrouw bij de bushalte probeerde ons ervan te overtuigen om mee naar haar accommodatie te gaan; Tree Lodge. Een aantal bungalows in verschillende prijsklassen buiten de stad in een groene omgeving. Ze bracht het leuk, dus vooruit, proberen maar. Daarvan kregen we al spijt zodra we de auto van haar man instapten. Haar man zei ons geen gedag, maar begon meteen ruzie te maken met z'n vrouw. Hè, gezellig! Eenmaal aangekomen bij de Lodge was de omgeving inderdaad een stuk groener. We werden over smalle paadjes en trapjes meegenomen naar een houten hutje helemaal achterin. Deze "bungalow" kostte slechts 2,25 euro per nacht voor twee personen. En dat was inclusief eigen toilet en (koude) douche. De meest goedkope en ook de meest verschrikkelijke accommodatie die ik ooit heb gezien. De "bungalow" was niet meer dan een houten schuurtje op palen, voorzien van enorme kieren, met een matras op de grond. Ik mag dan Zeeuws zijn, maar hier heb ik toch vriendelijk voor bedankt. Gelukkig hadden ze ook bungalows van 6 euro die er een stuk beter uitzagen. Twee Franse dames die later aankwamen waren wel heel blij met de goedkope hut. Wat minder met de enorme spin die erin bleek te zitten... Na een redelijk slapeloze nacht, want ja, al die geluiden in de jungle hè..., gingen we een tochtje maken op de motorbike richting een mooie waterval. Dit werd vooral een hele stoffige tocht. Het merendeel van de route ging over stoffige, oranje dirt roads, langs bruin geworden, troosteloze dorpjes en plat gebrande stukken bos. Iedere keer als er een auto of vrachtwagen voorbij reed moesten we onze adem inhouden. Geen hele fijne tocht, maar wel interessant om het verschil in omgeving te zien met waar we vandaan kwamen. En gelukkig was de waterval de moeite waard! Dat vonden de locals ook, want die zaten er gezellig in grote getalen te picknicken. In het water werd massaal verkoeling gezocht. Met kleren aan, dat wel. En geen speciale zwemkleren ofzo, neehoor, met spijkerbroek en trui aan springen ze hier zo het water in. Jong en oud. Het is de normaalste zaak van de wereld. Bij terugkeer in onze bungalow lekker ons nieuw verworven bruine kleurtje van ons afgespoeld, waarna ik kennis mocht maken met een gast in onze hut. Een muis zag ik even lekker naar binnen komen trippelen. En een muis is hier ook echt een muis. Geen muisJE. Slapeloze nacht nummer twee werd zojuist een feit....

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Jungles & Beaches