The memories are still fresh. Hindi sa masakit pa ito but the scar is still there. It would forever be here in my heart. That night, 8pm, nakatingin lang ako sa buwan. Magisa ako. Madilim. Walang ibang tao doon sa kalsadang iyon kundi ako lang. Malakas ang ihip ng hangin na tumatama sa mga mata kong nagbabadyang tutulo na ang mga luha. Andun lang ako nakatayo at nakakatitig ng halos kalahating oras na sa screen ng phone ko. Nagdadalawang isip kung isesend ba sa taong yun yung text ko na, "Sorry hindi ko na talaga kaya. Magbreak na tayo." Tumingala ako sa langit at pumikit. Wala ako sa tamang isip ko non. Basta ang iniisip ko lang ay yung mga sakit at pakiramdam ng pag-iisa sa sakanya. Minulat ko ulit ang mata ko. Binalik ko ang tingin ko sa screen ng phone ko at nagdesisyon. Pinindot ko yung "Send" at nagbuntong hininga. Weeks passed after that night..wala akong nareceive na text na kahit ano from him. He decided to accept it. Hindi niya pinigilan at wala siyang balak gawin yon. He didn't ask my reasons. Basta tinanggap niya nalang. I tried to have a closure pero galit siya. Galit siya sa ginawa ko at wala na siyang balak alamin pa ang reasons ko dahil natrauma na siya sa hindi ko pagiintindi sakanya. One year bago ako nakamove on at natanggap lahat ng pagkakamali ko. Nagpadala ako sa pakiramdam ng pag-iisa sakanya. But may mali din siya. Well it's okay. We're still immature that time. Because of the pain, I promised myself that I won't love anyone again until college. Pero kapalaran nga naman. Napakamapaglaro. I met someone na hindi ko akalaing mas mamahalin ko ng higit pa sa pagmamahal ko sa nauna. I sacrificed a lot for him. Napakaingat ko sa lahat ng ginagawa ko dahil natrauma na talaga ako sa past. Unlike sa first ko, mas iniintindi ko yung present ngayon. Kahit masakit, inaadjust ko ang sarili ko para sakanya. I'm trying my very best just to satisfy him at ayokong madisappoint siya sakin. Even though the situation hurts me, iniisip ko na kailangan kong maging matured at isipin kung ano ang best for us. Because I love him, a lot. But I'm not stupid. I still know what's being fair and what is not. No. Stupid pala ako. Para palampasin lang lahat ng mga pagkukulang niya sakin. i can't blame him. I think it's his first time na magseryoso sa gantong bagay. Pero college na siya! He badly needs to grow up! He needs to balance his priorities! And am i even one of those? Hindi ko kailangan idikta lahat ng bagay para malaman niya ang mga dapat niyang itama at gawin sakin. He's a guy for God's sake! Kailangan niyang malaman yung mga yun at kahit yung 'simpleng efforts' man lang. Lahat ng requests niya sakin I'll do it all just to make him smile. For him, I'm almost doing everything. Pero iyon ba yung consequences kapag nagbibigay ka ng buong pagmamahal? Nakakaumay ba? O kapag buo ang binibigay ko ineexpect ko na buo din ang ibibigay sakin? It's all my fucking fault for giving almost everything to him. Sana ay kung ano nalang yung kayang ibigay ko. Sana yung kung ano lang yung sapat na magpapasaya sakanya. Di ko din naman nabibigay din pala ang lahat. Kasi di kami legal. Alam ko madami din siya hinahanap sakin na nahahanap niya sa iba. They can date around everytime they want. Pero ako? Di ko mabibigay yon. Pwede siyang magshow ng sweetness in public pero sakin di niya magagawa. I know. It's too hard. That's why I wished for space. Para mapunan ang pagkukulang at mabawasn ang sobra. But fvck dejavu I asked for space pero ano ang natanggap ko pabalik? Nagalit din sakin. And what hurts the most? "Hindi na kita iintindihin, sige na." Different line but same thought. Walang pinagkaiba sa, "Ayoko ng intindihin ka. Di mo din ako iintindihin kaya natrauma na ako." Ng nauna. What's the problem? Ano pa ba yung pagkukulang sakin? Mahirap padin ba ako umintindi? Trying hard ba ako? Am I expecting too much? Well it's every girls dream! We all want to experience fairytale. Basta nagkalovelife kami, we already assume to experience that kind of story. I'm not like this before. Hindi ako ganto kadepressed sa mga nangyayari. Ngayon lang ako nagkaganito and it fucking hurts like hell because I can't do anything about it! Wala sakin yung gamot! Please effort lang please. That's all what I'm wishing for. Gusto ko kapag nasa maraming tao tayo hindi ka nahihiyang kausapin ako. Kung proud ka sakin hindi ka mahihiya. But still, ganon padin. Kailangan ba ako magfirst move? Kung ako lang yung lalaki, sana tuwing makikita kita lalapitan na kita kagad at kakausapin para ipakita sa ibang lalaki na akin ka lang. Kung ako lang yung lalaki ibibigay ko yung gusto mo, papatawanin kita, papangitiin kita by giving you something na alam kong ikatutuwa mo. If possible, everyday akong may regalo sayo kahit maliit na bagay. Mapasaya lang kita. Gusto ko mas mainlove ka sakin everyday. Kung lalaki lang ako, gabi gabi bago ako matulog kahit busy ako tatawagan kita kahit 5 minutes or 1 minute. Marinig ko lang boses mo na gusto ko laging naririnig. Kakantahan kita sa pagtulog mo. Kahit sintunado alam kong matutuwa ka don. Kung lalaki lang ako, tuwing magkasama tayo lagi ko ibubulong sa tenga mo na mahal na mahal kita. Na gusto kong nasa tabi lang kita at hindi mawala sa paningin ko. Sasabihin ko yon kahit corny. Masabi ko lang nararamdaman ko sayo. Lagi ko ipapaalala sayo yung pagmamahal ko kahit saulong saulo mo na. Kung lalaki lang ako, hindi ko hahayaang maging malungkot ka. Hindi ko hahayaang umiyak ka. Hindi ko lalo mapapatawad sarili ko kung ako yung dahilan non. Hahalikan kita sa noo at gagawin ang lahat mapatawa ka lang at malimutan ang mga problema mo. Ituturing kitang prinsesa at kahit umay na umay ka na sakin, gagawa't gagawa ako ng kahit maliit na bagay na alam kong magpapasaya sayo. Gustong gusto ko makita yung mga ngiti mo. Ipagmamalaki kita sa lahat. At mas lalo kong ipagmamalaki na hindi ka nagkamali ng pagpili sakin. Kaso lang.. Babae kasi ako e. Ginagawa ko lang ang part ko. Kung ano lang ang dapat sakin. Kung ano lang ang sa tingin kong dapat na ibigay ko sayo yung ginagawa ko, bilang babae. Respeto lang para sa sarili ko. I deserve better i know. But for now, i'll just shut my mouth and wait for something weird to happen. That's all. Sa point of view ko, eto lang ang gusto kong gawin sa taong yun. Pero di na ako humihiling pa. I'm not going to expect anymore.
origamiaround
blakekathryn
titsay
andulkaphoto
amandla
gummygunk
