KAHVEDEN HATUN

Ankara

[kahveedenhatun]

Aslında öğrendim dediğin anda biraz daha öğrenmen gerektiğini hatırlatıyor hayat. Tecrübeler, akışlar. Kendimize yarattığımız sorunlar ve insanlar... Hepsi aslında tam da ihtiyacımız olan tecrübeler için geçit kapıları. Kapıdan geçmek yerine, kapıyı tanımlamaya başlayınca akış biraz daha uzuyor. Olanı ve geleni olduğu gibi kabul etmek ve seçim yapmamak. Geçmişteki tercihlerimizin opsiyonlarını düşünüp durmaktan vazgeçmek. Çünkü değişmeyecek. Olan olması gerektiği gibi olacak.

[kahveedenhatun]

Saçlarım beyazlıyor diye üzüldüğüm günlerden, her beyaz telin içinden çıktığım zorlukları hatırlattığı evreye dönüşmek.

[kahveedenhatun]

Hayatı o kadar çok anlamaya çalıştım ki, yaşamayı unuttum. Başkalarının hayatlarını taşıdım sürekli. Onları bir yerden başka bir yere taşırken kendimi tamamen unuttum. Her şeyle savaşırken, birden sert bir sarsılma ile bir şey beni durdurdu. Savaştığım her şeye karşılık bedenim de benimle savaşıyordu. İşte o zaman biraz durup ''durun bi dakika bende burdayım, hislerim, duygularım ve benliğim var. '' Diye haykırdım. Pek tabi kimsenin hoşuna gitmedi. Üstelik çoğu kişi rahatsızlık duydu. Bencil olmakla ve talepkar olmakla suçladı beni. Sadece kendime, kendimi armağan etmek istemiştim. İnsanları taşımayı bırakıp biraz kendimi taşımak istemiştim. Bunun uğruna kaybettiğim hiç bir şey de umrumda değil.

[kahveedenhatun]

Kalbimin tam orta yerinde bir ton ağırlık var. Nefes alamıyorum. Yatamıyorum. Uzun süredir korumaya aldığım kalbimi açtım. Ve çok canım acıyor. Tüm kalbimle, ruhumla yanında olmak istediğim kişi benim için bir adım bile atmak istemedi. Gözlerimin içine bakıp hiç bir şey yapmayacağını söyledi. Çok kırılmıştım . Duygularımı açıklarken göz yaşlarımı tutamadım. Ama onun kılı bile kıpırdamadı. Onun hayatında ki varlığıma övgüler yağdıran adam gitmeme ses bile etmedi. Daha hızlı bitsin konuşma diye bakmadı bile gözlerimin içine.

Sevgimin ziyan oluşunu izlemek. Yine yine yine…

Benim içime sığmayan taşan sevgiyi taşıyamadıkları için sevgimin dönüştürücü gücünden korktukları için koşar adım kaçıyorlar.

Bir insanın çabasızlığına öyle çok kırgınım ki

[feudecendres]

umarım konuşamadığım her şeyden sağ çıkarım

[kahveedenhatun]

Eve döneriz çünkü bir versiyonumuzun hâlâ orada yaşadığına inanmak isteriz: bizi bekleyen, bizim hiç yaşlanmadığımızı sanan, hiç pişman olmadığımızı varsayan bir versiyon. Bu varsayım, insanın kendi geçmişine yöneldiginde duyduğu nostaljinin ve aynı anda hissettiği tedirginligin kaynağıdır. Eve dönmek, kendi hayaletlerimizle randevulaşmaktır. Çocukluk masumiyetinin, gençlik heveslerinin, henüz gerçekleşmemiş ihtimallerin hayaletleriyle. Biz o hayali sürdürdügümüz sürece de eve dönüş mümkün görünür.

Bugün olduğumuz kişiyi yılların yavaşça egip büktügü, seçimlerin bazen sivriltip bazen körelttigi kişiyi tanımayız o evde bu yüzden yabancılığın içine düşeriz: Hem o eski benligimize yabancılaşmışızdır, hem de o benligin yaşadığını varsaydığımız ev, artık bizi eski tanıdıklığıyla karşılamaz. Eve dönüş yarım kalmışlık hissini uyandırır.Hiçbir şey tam yerine oturmaz, hiçbir şey eskisi gibi degildir ama yine de tam da bu eksiklik, bizi oraya geri çağırır. İçimizde bir yerlerde kendimiz dedigimiz şeyin hiçbir zaman sabit olmadığını, hep yeniden yazıldığını eve dönüp bir yabancıyla karşılaştığımızda yaşarız.

Halbuki eve döndüğümüz versiyon aslında hiç var olmamıştır, var olan yalnızca ona duyduğumuz ihtiyaçtır.

[kahveedenhatun]

Şimdi ne kadar bakarsan bak tanıyamazsın beni. Çok değiştim, sadece kendim olmaya müsade var hayatımın bu döneminde. Kimin ne düşündüğü gram umurumda değil artık. Derdim var diye kapısını çaldığım herkesi çıkarken ben teselli ettim. Yine de yeri geldiğinde eksik hissettirildim. İyiliğe karşı iyilik tefeciliktir. Beklentilerim beni üzdü evet ama sorunu söylediğimde onu çözmeye çalışmak yerine kaçan insanlara anlam veremedim. Sana söyledim çünkü çözmeni istedim. Aramızı iyi etmeni istedim. Kavga ettim çünkü barışmak istedim. Oysa sen ne yapıyorsun kaçıyorsun. Aslında beklendiğin şey tam da buymuş gibi…

[kahveedenhatun]

Boşversene, yanında olmak istiyorum ya da bunu ona söylemek istiyorum ama yazamıyorum bile

[kahveedenhatun]

Ne oluyor biliyor musun, hiç beklemediğin anda biri çıkageliyor ve tam olarak da gitmek için. Ama kimyan uyuşuyor, kokusunu beğenmeye başlıyorsun, dokunuşlarını düşünüyorsun, tekrar tekrar görmek istiyosun… kollarını dolduran bir sarılmayı bekliyorsun. Hislerinden bahsetmiyorsun ki, ümit verdiğini düşünüp çekip gitmesin diye. Kalsın kalabildiği kadar zaten gidecek. Durayım bende durabildiğim kadar yanında. Sesi kulağında, teninin dokusu parmak uçlarında kalsın biraz daha. Çünkü zaten gidecek…

Bunca zaman sonra ilk defa bu kadar görmek istediğim biriyle karşılaşıp gideceğini bilmek şimdi ölüm gibi. Dur dememek, demek istememek…

Kendini korumak yerine biraz daha kalmayı tercih etmek. Kimine göre ahmaklık kimine göre boşunalık.

Ama ben kalabildiğim kadar kalmak istiyorum…

[kahveedenhatun]

Senin hakkında ne söyledikleri, taktıkları isimler, ya da yargıları hiç önemli değil. Onlar gerçek seni asla bilemedi, çünkü seni gerçekten tanımaya bile çalışmadılar. Bu onların kaybı, değil mi? Ama biliyorum, o kelimeler yüreğinde derin izler bıraktı. Zihninin köşesinde yankılanan o acı dolu anılar, seni zayıf hissettiren o anılar... Fakat, şunu anlamalısın ki, seni asıl tanımlayan tek şey, kendin hakkında ne düşündüğündür.

Sana parmaklarıyla işaret edenler, seni aşağılayanlar, seni incitmeye çalışanlar… Onlar sadece kendi karanlıklarından kaçmaya çalışıyorlardı. Kendi kusurlarını görmemek için seni gölgede bırakmaya çalıştılar. Ama sen onların gölgesinde kalmayacak kadar değerlisin. Onları, acı veren o anıları, seni geri çeken o karanlığı bırak. Çünkü onlar senin için değildi, hiç olmadılar. Gerçek olan, sana ait olan, seni bekliyor.

Bu yol kolay değil, biliyorum. Bu acıyı bir anda unutamazsın, ama onu serbest bıraktığın, ona seni yaralayamayacağı bir yer verdiğin an, iyileşmeye başlarsın. Özgürlüğün ilk adımı, acıyla yüzleşmekten geçer. Ben bunu biliyorum çünkü o uzun, zorlu yolu yürüdüm. Kendimi sevmeyi öğrenmek için her bir adımı attım ve o yolun sonunda seni bekliyorum, elimde bir umut ışığıyla.

Unutma, yalnız değilsin. Hiçbir zaman yalnız olmadın ve bundan sonra da olmayacaksın. Etrafındaki dünya seni unuttuğunda, kendi içindeki sesi dinlemeyi unutma. Hayatın karmaşası içinde kaybolduğun zaman, ruhunun derinliklerine in ve o saklı güzellikleri hatırla. Rüzgarın yumuşak dokunuşunu hisset, kuşların cıvıltısını duy ve doğanın büyüsünü tekrar gör. Kendine dönme zamanı geldi, seni sen yapan o hayallere ve umutlara yeniden sarılma zamanı.

Dünya seni ne olarak tanımlamaya çalışırsa çalışsın, onlar senin geçtiğin o zor yolları bilmiyorlar. Senin mücadelelerini bilmiyorlar, o yüzden onların sözleri seni tanımlayamaz. Sadece sen, o hakkı kendine verebilirsin. Sen bir savaşçısın. Güçlüsün, çünkü kalbin hala atıyor ve ruhun hala umutla dolu. Güzel bir ruhsun, çünkü derinlerden gelen bir ışığın var, ve bu ışık, dünyayı aydınlatacak kadar parlak.

Kendine her gün, her an hatırlat: Sen sevilmeye layıksın, fazlasıyla yeterlisin ve en iyisini hak ediyorsun. Belki bu inanç bir gecede gelmez, ama zamanla, o ışık içindeki her karanlığı aydınlatacak. Kendine inan. Hayallerine inan. Ve her şeyin mümkün olduğuna inan.

Bugün kendine bir söz ver: Asla vazgeçmeyeceksin. İnancını kaybetmeyeceksin. Kalbindeki umut ve ruhundaki ateşle, önüne çıkan her engeli aşacak, her zorluğu yeneceksin. Çünkü bu senin yolculuğun. Ve şimdi, her zamankinden daha fazla, bunu başaracaksın

[kahveedenhatun]

Şimdi yavaş yavaş anlıyorum.

Ne kadar uzak kalmışım iç sesimden, ne kadar yok saymışım bana iyi gelebilecek şeyleri. O kadar hızlı koşmuşum ki ruhum çok geride kalmış. Hırslarım beni başka birine dönüştürmüş, fedakarlıklarım beni değersizleştirmiş. Yorulmuşum ama yorulduğumu hissetmeye bile izin vermemişim. Güzel olan her şeye kapatmışım kendimi. Durup hiç ben ne istiyorum diye sormamışım bile. Ne kadar uzak kalmışım kendimden,benliğimden ve inandığım doğrulardan.

Evet yol insanı başkalaştırır. Kabul ediyorum. Ama bu yol beni sadece eksiltmiş.

Kendine bile tahammülü kalmayan. Öfkeli, gürültücü birine dönüşmüşüm. Kaldırmakta zorlandığım sorumluluklarımla beraber yetişmeye çalıştıkça onların değerlerine ben ben olmaktan çıkmışım.

Şimdi kendime bir düzlük hediye ediyorum. Ağrılarım dinecek. Göz yaşlarım kuruyacak. Kendi değerimle buluşacağım. Bir daha asla da kendimi kimse için eksilmeyeceğim.

[kahveedenhatun]

Kabul ediyorum artık hayatı. Savaşmıyorum, güç gösterisi yapmak zorunda hissetmiyorum. Yıllarca üstlendiğim tüm yükleri serbest bırakıyorum.

Ve artık biliyorum ki çoğu şey benimle ilgili bile değildi. Sadece yollarımız kesişti. Sevgiyle kabul ediyorum.

Kızmıyorum, dargın değilim kimseye affedip özgür bırakıyorum. Bana hayrı olmayan tüm bağları serbest bırakıyorum. Her yaşanan olayın bir sebebi bir sonucu olduğunu biliyorum. Kabul edip yoluma devam ediyorum. Hayatın bir ayna olduğunu sen neysen onu gördüğünü kabulleniyorum.

Bazen de böyle olmalı.

[kahveedenhatun]

Canım benim 🥹❤️‍🩹

[kahveedenhatun]

Hayat acemisi olduğum dönemlerde güçlü olmayı diledim hep, hayat da bana o gücü kazandıracak acılar ve deneyimler yolladı.

Bu acılardan kaçmak ve kurtulmak için biraz daha güç istediğimde seviyenin biraz daha arttığını fark ettim.

Ve artık çok iyi biliyorum ne istediğimi, güçlü olmak zorunda kalmayacağım aydınlık günler istiyorum.

Saf ve gerçek sevgilerle örülmüş bir ev

[masmavibirsiyah]

"içimizde olanlarla aramıza mesafe koyamayız"

[kahveedenhatun]

Hoş geldin 26 ✨

İyi ki doğdun Feroş 🎂

Her yıl biraz daha değişiyor ve dönüşüyorum.

Bu yıl için minnettarım çünkü potansiyelimi zihnimde zincirlediğimi fark ettim ve onu serbest bıraktım.

Her insana iyi gelemeyeceğimi, her insanın da bana iyi gelmeyeceğini kabullendim. Anda yaşanan ve gerçekleşen her olayın sebebi olduğunu kabullendim ve bana getirdiği her duyguyu sevgiyle kabul ettim.

Her zaman mutlu olmak zorunda değiliz(kimseye doğarken mutluluk vaad edilmedi) hissettiğim her duygunun aslında bir şey öğretmek için geldiğini biliyorum.

Hayatımdan gelip geçen her insanın bir görevi olduğunu, benim de o insanların hayatında bir görevim olduğunu ve bu görev bitince ayrılacağımız gerçeğiyle yüzleştim. Üzülmüyorum artık benden giden insanlara çünkü biliyorum ki hikaye buraya kadardı. Almam gereken dersi almaya çalışıyorum.

Bazı bağların geçici bazılarının ise sonsuza uzanan uzunlukları olduğunu biliyorum. Konuşmaya ihtiyaç duymadan birini anlamayı, hissettiklerini hissetmeyi. Kırılıp küssen bile iyi hissetmesi için dua etmeyi. Başka bir hayat tercih etmesini saygıyla kabul etmeyi. Ve bunun sonsuza uzandığını biliyorum.

Kendimi ve içimdeki tüm kırgın kadınları bağışladığım ve kabullendiğim bir yaş oldu. Bu yolculukta bana sevgiyle yol gösteren terapistime sonsuz minnettarım. İçimde gizli kalan yönlerimi hatta spiritüel taraflarımı da ortaya çıkardığı için. ❤️🫠

Çok fazlaca öğrendiğim, daha fazla sevgiyle kendimi kabul ettiğim bir yaş olacağını biliyorum.

Her sene olduğu gibi bu sene de benim senem olacak. İyi ki doğdun Feroş, ışıldamaya ve ışığınla etrafı aydınlatamaya devam 🔛

[kahveedenhatun]

Artık ne istediğimi bilmek istiyorum. Kimsenin beni üzmesini kırmasını istemiyorum.