Kalbimin Günlüğü @kalbimingunlugu - Tumblr Blog

Posts

Geçtiğim yolları haritadan siliyorum, aynı eşsiz acılarla tekrar tekrar yüzleşmemek için. Kendi suretimi, aynadan silmek istiyorum, kendi yüzümdeki hüzne katlanacak gücüm kalmadığı için. Bir yerlere gitmek, bir yerlerden dönmek, bir şeyleri kendime dert edinmekten çok sıkıldım artık. Olduğum yerde dünya etrafımda dönerken sadece gökyüzünü izlemek istiyorum. Dünya, başıma yıkılırken, sadece izlemek.

Kırılan dökülen ne varsa üstünden geçtim. Ayaklarım kanaya kanaya, saçlarım ağarırken ve gözlerim kan çanağıyken. “Hiçbir şeyin sonu yok bu hayatta” derdim. Hiçbir sonu yokmuş bu derdimin. Tuhaf ki, kendimi hep birtakım yolların sonlarında buluyorum. Tekrar başa dönen, kıvrımlı, tek tarafı uçurumlu yolların. Aynı yere dönmekten başım dönüyor artık. Bir kabus gibi, koşup koşup hep aynı duvara çarpıyorum.

Minnettarım, yaşadıklarıma, ama en çok yaşamadıklarıma. Affet tanrım, kendime hep güzel günler sunmak isterken gecelerimi mahvetmişim. Gündüzleri önce kendimi, sonra başkalarını kandırırken, geceleri bütün yalanlarımı açık etmişim. Oturduğum balkonda, beni kimse göremez birkaç sokak kedisinden başka. Uyuduğum yatakta, kimse bilemez kaç gözyaşı usul usul karışır yastığıma. Teşekkürler tanrım, bu dünya sadece bana ait küçük bir oda olarak kaldı. Bu dünya, üstümdeki gökyüzü dahil, her şeyimi elimden aldı.

O kadar alışmışım ki acıya, düşmüyor gözümden

Onlar,arkadaşlarım. Doğru yapmışlardı. Küçük yaşta ailelerini bırakıp hayatlarını kazanmak için konforlu alanlarından çıkmışlardı. Bense ailemin yükünü omzuma alıp yokuşu tek başıma çıkmaya çalışıyordum. Tam çıktım oh derken bı bakmisim ki yokuşun en başındayım. Bugün şuan olduğum konumda anlıyorum ki arkadaşlarım doğru olanı yapmış. Herkesin şuan kurduğu bir hayatı varken,benim yeni kurmaya çalıştığım,kuramazsan biz yokuz denilen bir hayattayım.. ve yaşım yirmibeş................ Soruyorum sadece,hakettim mi? Herşeye tamam ama gerçekten hakettim mi

Daha ne kadar kanatabilirsin hayat

dövülmüş hayvan gibi güvensizim. sokağımdayım güvensizim. evimdeyim güvensizim. uykumda güvensizim. beni çok ürkütmüşsünüz kabul ediyorum.

herkesi haklı gördükten sonra, herkesin yerine cevap verdikten sonra, herkesin yerine özür diledikten sonra, yani çok ileri gittikten sonra kendimi gördüğüm ilk aynada yüzümün üstünden üçyüz yıl geçmişti. o yapmazdı bu yapmazdı kimse seni kendisi karşısında bu kadar savunmazdı diyorum, yapma diyorum kendime. ikna etmeye çalışıyorum. kötülük vardır güzelim, kötülük gerçek.

yatıyorum kendimden özür diliyorum. uyanıyorum yüzümü yıkarken kendimden özür diliyorum. her aynada her camda her yansımada kendimden özür diliyorum. yedi yaşımın kesilmiş saçlarını buldum. çocukluğumun örgülü saçından özür diliyorum. uykumda bile özür diliyorum. çok kırgınım kendime. kendime çok kırığım. kendimi suçladım. kendimi affetmeye çalışıyorum. o düğümü bulmaya çalışıyorum. o denizde yalnız olduğumu kabul etmeye çalışıyorum, yalnızım ve yüzme bilmiyorum. o yağmurda yalnız yürüyeceğimi, o eve yalnız varacağımı, yeşil veranda altında dünyanın en güzel kahvaltısını yalnız yapacağımı kabul etmeye çalışıyorum.

benim kalbimin ilmeği senin kapının koluna takılmıştır olur öyle. içim sökülürken sana doğru kendimi toplamaya çalışmışımdır. olur öyle canım benim, olmasa ne iyi ama yemin ederim olur öyle. düğümü yanlış yere atmışımdır. artık düğüm falan çözemiyorumdur üstelik. bunu kendimi düğümlerken hiç düşünmemişimdir mesela ben artık düğüm falan çözemiyorum ne yapacağız?

susuyorumdur. biraz gülüyorumdur. genelde ne cevap verdiğimi hatırlamıyorumdur. bir şey düşünürken çok hızlı yürüyorumdur. senin kapını düşünürken çok hızlı yürüyorumdur mesela. bir düğüm daha. sonra bir düğüm. bugün kambur kızının sırtını öpen bir kadın gördüm. oturdum burada sırtımı ağrıtıyorumdur. bir başka düğüm daha.

ne kadar mutluymuşum. ne kadar heyecanlı ne kadar genç ne kadar diri ne yorulmaz. her şey güzel olacak sanıyormuşum ne haddimeyse. şimdi o kadar da güzel olmayabilir raflarında çiçekler suluyorumdur. hiçbiri o kadar güzel olmayabilir sen de belki biliyorsundur.

çocukluğumu kaybettim. dalgalı saçlarımı öpen buyukbabamin ağzını kaybettim. babama öfkemi kaybettim. vurulduğum her yerin acısını kaybettim. hemen dolardı gözlerim yaşımdan bile kaybettim. zamanı uzayan saçlarla tırnaklarda ilerleyen beyazlarla kesildiğinde üstünü örten derimin sabrıyla ölçerdim. şimdi kaybettiklerime bakıyorum. içinden çıkabildiğim işlere sağ varabildiğim sabahlara bakıyorum. zaman böyle geçmiş. büyümek bitti şimdi belki ne yaptığımı bile anlamadan yürüyorumdur.

bir şey diyecektim sana. unutmuş gibi yapıyorum. sen beni çok üzmüşsün neden öyle yaptın mesela. ben istersem senin kapını bulurum. o ipi keserim. bütün düğümlerden kurtulurum ama sen beni niye üzmüşsün. sağ çıktığım bir çukuru toprakla dolduruyorumdur belki şimdi. sen açtın diyemem ama bir kazma da sen sallamışsındır biliyorum. ben buna uzun uzun sırtımı ağrıtıyorumdur.

özledim diyemem. unuttum sayıyorum hatta. ama bıçak değen hiçbir organ eskisi gibi olmuyormuş tekrar bunu biliyor muydun? ben sana bunları öğretemem. yanımda yürüsen öyle hissedemem şimdi. ağzını falan izleyemem. bıraktığım gibi elim cebinde bulamam.

artık öyle olmuyordur. bilirsin canım benim bazen olmuyordur. olsa ne iyi ama olmuyordur. sen de en az bir çiçeği soldurmuşsundur. bir kuru toprağa bakarak söyle bunu. olmuyordur artık. olsa ne iyi.

Sizi sakladığım yerde unuttum, bağışlayın

gitmekten yorulduğum her yoldan utandım zamanla

'güzel değil hiçbir yol ve anlamlı değil yürümek. koşmak gereksiz, durmak mantıksız. sen seviyorsun diye mi güzel, çukurlarını görüyorsun diye güvenli mi yol?unut bütün kaldırımları, anlam çıkarma taştan, sevme kalbi olmayan hiçbir şeyi ve sıkıl artık ezbere bildiğin yollarda yürümekten. yeni yollar keşfet. ya da kaybol nereye istersen.'

dedim ve kayboldum gözden.

ölmek tercih edilebilir bir seçenek olabilirdi elbet

umut kesmek daha zor olmasaydı bilek kesmekten.

denge problemi yaşarken hayatı bir ipin üstünde yürümeye çalışarak geçirmek. verdiğim mücadeleye değiyor mu peki. cevap yok. kendimi bıraksam ne olur. cevap yok. sağ çıktığım gecelerin bir anlamı var-mış. daha kötülerine hazırlanmak. zihnim bana düşman, ben kendime. teşekkürler, üstü kalsın. cevap. yok.

"Ruhumdaki düğümler fazlasıyla sıkı. Kimsenin onları çözecek kadar ince tırnakları yok. Bense çoktan vazgeçtim tırnaklarımı uzatmaktan. Kendimi bilmeyi bıraktım. Yanıtı olmayan bir soru olarak geldim ve sorusu olmayan bir yanıt gibi de gidiyorum."

karşımda olmaman yanımda durmadığını unutturmuyor.

sen benim ışıklı ayakkabımsın. Sen benim yoncamın dördüncü yaprağısın. gittiğim her yere götüreceğim kalbimsin. ne çok, ne büyük. iyi ki

o dağı bulalım. en az bir kez yağmurda eve yürüyelim telaşsız. sokakta kahkaha atalım. nolur birbirimizi affedelim. önce çok karanlık gelir gözün alışınca tanırsın. hep böyledir sevgilim. çok kötü şeyler olmuştur, hep böyledir. ama topladığımız parçalar kırdığımız aynalardan başka bir şey değil. şimdi biraz uyuyalım, sonra birbirimizi affedelim.

kırkıma basmışım. kendimle kavgam falan kalmamış tabii hiç ölmeyecek sanmalar yaşındayım. bir küçük ege kasabasına göçmüşüm ama zeytinyağını hala sevmiyorum yalan yok. benjamin button gibi yaşlandıkça gençleşiyorum adeta. çok mutluyum anlıyor musunuz. konya ovası gibi dümdüz bir kadın olmuşum savaş yok his yok duygu sıfır. mahallenin kedileri bende. hafiften kolesterol falan çıkmaya başlamış, kahve çarpıntı yapıyor falan olur o kadar. tüm defterler kapanmış dünyayla mutabıkız. akşamları atkı örmeye bile başlamışım…

Elinden tutmakla elinden tutuyormus gibi yapmak aynı şeyler değildir

Ama nasıl güzel hayaller sattınız..

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Kalbimin Günlüğü