καλογεράκη @kalogeraki - Tumblr Blog

02.05.2016

Την ευκαιρία να κάνουν ένα «ταξίδι στον χρόνο» είχαν όσοι παραβρέθηκαν στην ξενάγηση που πραγματοποιήθηκε στην Παλιά Πόλη του Ρεθύμνου το πρωί της Κυριακής. Η μ

“resmo’da olaylar, olaylar”

#ims-forth #rethymnon #η ρεθυμνιώτισσα

#rethymnon #ayvalık #soloup

resmo’nun yazı, kışı ve selim beyaki’nin evi

resmo’nun kışı benim, yazı kim isterse onun olsun. resmo’nun yazını ilk kez 2015′te gördüm. itiraf edeyim: bayılmadım. ama öte yandan çok da güzel zaman geçirdim, dostlarım sayesinde... onların yeri hep ayrı. kıbrıs’tan, ankara’dan, atina’dan, selanik’ten, oradan buradan... biz bir şekilde resmo’da buluştuk, iyi ki tanıyorum onları. isteyen bir kısmını yemek masalı resimlerde görebilir. her biri can onların... o masada kutladık 36. doğum günümü, tabii ki benim yamru yumru mavi evin civarında :) o yaz yeni bir yer açılmış: marouvas, gitsek ya diyorum ve oradayız... of! bir sofra! o fotoğraflarda hiç izi kalmamış: yazık; ama olsun zihnimde kazık!

gidiyorum geliyorum. herkesin evini buluyorum bir türlü şu selim beyaki’nin evini tam tespit edemiyorum! beceriksizlikten değil, basiretim bağlandı: bakamıyorum... buralarda işte, bu maviliğin civarında deyip geçiyorum. sonra yeniden geliyorum resmo’nun sevdiğim kışına. artık son günler, son sayfalar yazılıyor... tez bitti bitecek. biliyorum bir gün o da olacak. (hala bitmedi de)

elimde selim beyaki’nin evinin belgesi sokağa atıyorum kendimi, bugün bulacağım artık. içimde tatlı bir şüphe: acaba marouvas’ın olduğu yer mi? hani doğum günümde gitttiğimiz yer... köşeden sonra bir-ki-üç! üçüncü ev! marouvas ikinci ev, yanında bir ev var ki... onu özellikle türkiye’den resmo’ya giden herkes çok iyi biliyor. baklavacı! venedik döneminden kalan en özel mekanlardan bir tanesi. elimde belge evin kapısına bakarken baklavacının hanımı sesleniyor: kime baktın küçük hanım diye... “hiç” deyip yutkundum, evin cephesini izleyerek... artık nasıl yutkunduysam, amca çıkıverdi içeriden ve sohbet başladı. baklavacı amca foça mübadili.. elinde albümü bana foça ziyaretinde çektiği fotoğrafları gösteriyor, teyze çoktan içeri kaçmış... konuşuyoruz öylece.. ben birşey diyemiyorum, içeri girmek istiyorum ama kapının ağzına mıhlanmış foça resimlerine bakıyorum amcanın... kapı üstünde birşey yazıyor latince: yaşasın ev kabilinden... tutup tutup kendimi mavi eve göz kırpıyorum... kırparken ne olduğu malum... kimse artık bu selim beyaki!

ağzımın en güzel tadı

trakya eski kaşarı :) vallahi! en cuk oturan tadı bu ağzımın. yara gibi de biraz, öyle ne yapalım...

bugün gelen mesaj:

“en sevdiğin ev satılığa çıktı! arayacağız bakalım kaça gidiyor! belki!” son zamanlarda aldığım en sıkı mesaj bu! perdikzadelerin makri steno’daki metruk evi satılığa çıkmış. sanki benim olmuş gibi seviniyorum. cebimde beş kuruş olmadığı gibi, hayatta mal-mülk almak gibi bir derdim de yok. yine de tuhaf bir biçimde seviniyorum ben bu işe, bu gazla piyango bileti bile alırım ben! biliyorum ama ben bir şekilde o evin içine gireceğim, bu şimdiye kadar hiç şaşmadı :)

#perdikzadeler #rethymno #ev

onun için

2008 haziranı’nda boston’da karar verdim doktora yapmaya, kardeşimi ziyarete gittiğimde. (canım murat, aslında benim büyüğüm ama nedense ona “kardeş” demek, bana hep “ağbi” demekten daha samimi, daha candan gelmiştir). konuyu da onunla konuşurken bulmuştum, tabii çok çok muğlak birşey: girit ve vernaküler mimari gibi. dünyanın öbür ucuna gidince kökümün birazı sızladı herhal! istanbul’a döner dönmez ilk iş girit ile ilgili türkiye’de ne yapılmış ona baktım: hımmm... evet sosyal bilimler alanında güzel ve önemli çalışmalar var ama girit’te mimarlık deyince koskoca bir boşluk... peki biraz dünyaya açılsak neler var? hımm girit’te mimarlık hala boş gibi, zaten ne geniş bir bakışsa o? “olur o zaman ya, neden olmasın. başvurayım hele bir, yunanca da öğrenirim, osmanlıca da!” işte böyle bir cehaletle başladım ben bu işe! evet yunanca da öğrendim, osmanlıca da. ama başka, başka neler oldu bu 8 yılda? benim sayabildiğim 9 mektup adresim oldu türkiye’de ve yunanistan’da. bir odayı paylaştığım zamanlar oldu, beni aylarca evinde misafir eden can dostlarım oldu, bir evim olamadığı zamanlar da oldu. evim yokken ofisim vardı! ofisini de benimle paylaşan dostlarım oldu. tabii ofislerinin kapısını samimiyetle bana açan eski patronlarımı da unutmadım... yunanistan’da da ensitütünün farklı birimleri bana kapılarını hep açtı. bunu sağlayan herkese ne kadar teşekkür etsem az biliyorum. onun için durup durup bunları bir kenara yazıyorum.

#teşekkür

#perdikzadeler #odos thessalonikis #odos vernardou

oyunu bozmak

tam da bugün konuştuk, benim bu hayattaki herhangi bir şeyi “bozma” tedirginliğimden... “amaaaan bozulursa bozulsun melis” dedi deniz e. “evet ya” dedim gülerek :) bozulmasından korktuğum o “şey”le ilgili bir adım atmadım ama başka bir oyunu bozarak başlıyorum işe. bu sayfayı girit’e adım attığım gün açmıştım ve şimdiye dek sadece girit’teyken birşeyler paylaştım. bu adı konmamış bir kuraldı benim için. işte bugün istanbul’dan yayın yapıyorum, bir daha yapacak mıyım bilmiyorum ama bugün böyle! hem neden olmasın gelmişse içimden... bir sürü şey oldu yine, bir hafta boş bırakılmaya gelmiyorum; hemen olaylar-olaylar... sonunda tezimin başlığını şöyle değiştirmek zorunda kalmazsam iyi: resmo’da olaylar-olaylar!