"kàtworld"

addicted to life's secret box

[kateekitty]

Απ’ την αρχή ήσουν εσύ. Πώς αλλιώς θα άλλαζα όλη μου την ζωή σε μια νύχτα. Πώς αλλιώς θα άφηνα στην άκρη όλους μου τους φόβους προκειμένου να σε κερδίσω;

Δυο κατάρες είχα στην ζωή μου. Μια να σε χάσω και μια να μου πάρει η ζωή αυτούς που αγαπώ.

Με τι κουράγιο μετά να κυνηγήσεις άλλον άνθρωπο; Που να πιστέψεις; Και τι να συγκριθεί μ’αυτό που με έκανες να νιώθω.

Το μόνο που μου μένει είναι να προχωράω με το κεφάλι ψηλά. Να σε προσπερνάω και να προσεύχομαι μες στον πόνο μου ότι κάτι θα πάει καλά.

Και έτσι πέρασαν κοντά δυόμιση χρόνια…

[kateekitty]

Ήρθε η εποχή να ξυπολιτωθουμε στα ακρογιάλια σ’αυτα τα απόκεντρα ταβερνάκια· Με το ένα πόδι στο νερό και τ’ άλλο στην ψάθινη καρέκλα. Μπας και ξεπλυθεί τούτος ο πόνος που μονάχα τα βλέμματα μας άφησε «αλέρωτα». Με υπόκρουση ρεμπέτικο και κρότο απο ποτήρια δώσε ήχο που να αντιλαλεί· να ζεσταθούν τα μέσα μας, να ζουμε κάθε μέρα σαν Αύγουστο -παρέα-

[kateekitty]

Και καθόμασταν στο σπίτι. Νομίζω τσακωνόμασταν. Ούτε που θυμάμαι γιατί…

Και μου είπε: «Να εκτιμάς ό,τι έχεις τώρα γιατί κάποια στιγμή δεν θα το ‘χεις.»

Ακόμα δεν μπορώ να πω πως συμφωνώ. Βέβαια έχασα παραπάνω απ’ ότι φανταζόμουν. Κάποτε είχα γράψει: «οι άνθρωποι μόνο να σε εκπλήξουν μπορούν» -και συμπληρώνω τώρα- «Και η ζωή επίσης»

Ύπουλο πράγμα η μοναξιά. Ύπουλη και η αγάπη. Αν σου στερήσει η ζωή την χαρά που στρέφεσαι μετά;

Πίστευα πως σε κάποια συνομωσία του σύμπαντος αποκλείεται η ζωή να σε χτυπήσει κι άλλο όταν είσαι πληγωμένος.

Και μετά ήρθε ο πόλεμος. Και ύστερα παρατήρησα τους ανθρώπους. Έπειτα συμβιβάστηκα.

Ποιος είναι ο πιο ευτυχισμένος;

[alkioni]

[remanence-of-love]

[kateekitty]

«Χωρίς σπίτι»

Δεν μπαίνω στα τρένα πια. Ούτε στα αμάξια που πάνε μακριά. Στα πλοία μονάχα ταξιδεύω ,γιατί ξέρω να κολυμπάω ,λέω στον εαυτό μου για να με ηρεμήσω σαν μικρό παιδί. Να αρρωστήσω φοβάμαι, μήπως η επιστήμη κάνει ένα ακόμα λάθος.Τον έρωτα δεν εμπιστεύομαι γιατί μου τον δάνεισαν με τόκο δάκρυα . Στο δρόμο δεν περπατάω και το εκατό δεν θα το πάρω γιατί δεν θα σωθώ από χέρια ματωμένα. Όταν κλείνω την πόρτα στο διαμέρισμα μια που τα βάζω με εμένα, μια με άλλους ,δυο με το κράτος, και αρκετά με την ζωή. Με τον χρόνο τα χαλάσαμε. Και όταν μπαίνω στο σπίτι πάντα πάω πρώτα στο δωμάτιο να κοιτάξω, μήπως είναι ψέμα. Μήπως σαν κακό όνειρο δεν είναι τίποτα αλήθεια, γιατί δεν βλέπω τίποτα καλό γύρω μου πια. Μονάχα ό,τι παλεύω εγώ η ίδια. Δεν έχω σπίτι, μπαμπά.

[ena-nistagmeno-koala]

κι ύστερα να σαλπάρουμε στην θάλασσα πεζοί

[kateekitty]

Εγκλωβισμένοι

Δείκτες αριθμοί και κύκλοι, θύματα της χρονικότητας. Δεκαετία απ’ το πρώτες πεταλούδες πλησιάζει και γω αποδίδω ευθύνες στους δείκτες. Ύπουλο πράγμα ο χρόνος που σαλεύει. Ξεγελιέται το μυαλο με τα σχήματα. Μέσα σ’αυτα συντίθεται και χάνεται. Ποιος να το μαλωσει; Ετσι εμαθε. Τα κενό φαινεται χαώδες ,γιατι κανείς δεν μπόρεσε να του δωσει σχημα.

[kateekitty]

10.000 ώρες στην καλύτερη και μετά ...

«δυο άγνωστοι και μια εμπειρία»

(Αναρωτιεμαι… -όσοι με νιώθετε- Πώς την παλεύετε με το συναίσθημα: συχαινομαι που σαγαπησα, συχαινομαι που σαγαπω, και συχαινομαι που δεν θελω πια να σαγαπω)

[kateekitty]

Παει καιρός. Χθες ειχα μια συζητηση. Εμαθα πως εισαι καλα. Δεν ξερω με ποιον να θυμώσω. Με εμενα ή με εσενα; Με εσενα γιατι με ξεχνας, γιατι απλα τα παρατησες ολα , γιατι δεν προσπάθησες, γιατι δεν ηθελες , γιατι ισως και να μην σήμαινα τοσα, γιατι προχωράς.. Με εμενα γιατι ενω λεω πως σαγαπησα δεν θελω να εισαι χαρουμενος μακρια μου, γιατι ειμαι εγωίστρια , γιατι σου εδωσα τοσα, γιατι πιστευω πως μονη μου ενιωσα, γιατι ποναω πολυ , γιατι σε αφησα να με χτίσεις και να με διαλύσεις , γιατι κολλησα σε εσενα.!

[kateekitty]

Τέχνη διαπαντός κτήμα.

Κολλημένη βελόνα σε παλιο πικ απ.

Λερωμένες ψυχές με βλεμματα αθώα.

Αρώματα μεθυστικά.

Αγγίγματα έντονα.

Χρώματα ερυθρα.

Λόγια βαριά κι ασήκωτα.

Υποσχέσεις φανερές.

Εμπόδια κρυμμένα.

Φαρέτες ανθισμένες.

Ερμαια ονειρων.

Έξι γράμματα.

[kateekitty]

_Πρόσεχε με. Φρόντισε με. Κανείς δεν θα με αγαπησει, δεν θα με φροντίσει όπως εσύ. Αγκάλιασε με το βράδυ. Βάλε τα χέρια σου γύρω απ την κοιλιά σου και να μαι. Η ψυχή. Εσύ. Εγώ. Αυτό είναι το ένα. Αγαπα με. Μην μ'αφηνεις σ'αλλονων τα χέρια. Είμαι εύθραυστη και ευαίσθητη, άυλη μα απέραντη. Είμαι Εσύ. Είμαι εδώ. Μ'ακους;

[cssidy1-deactivated20250507]

at least we met

[kateekitty]

Google search: Tι σημαίνει όταν κάποιος δεν μπορεί να σε κοιτάξει στα ματια πια;

Google search: Γιατί όταν δύο χέρια αγγίζονται μετά από καιρό, ξυπνάν οι μνημες;

Google search: Γιατί σε έπιασα να με κοίτας επίμονα και απλως γυρισες απ την αλλη

Google results: you probably live in that society. There is no answer for your questions because of people's magic. (That's a problem for us too) Start do your magic to find your secret box of communication and send it to our team to make relationships work.

You know "οι άνθρωποι είναι απροβλεπτοι κρίμα που δεν βλέπουμε ομορφιά ακόμα και στην δυσκολία γιατί και αυτή μοναδική ειναι"

[the-wolf-and-moon]

M57, Ring Nebula

[kateekitty]

Το σίγουρο πάντως είναι ,πως "εκείνο" το βράδυ του Οκτώβρη που μου άνοιξες την πόρτα σε "εκείνο" το παρτυ, με κοίταξες σε κοίταξα , συστηθηκαμε και απλως πέρασα μέσα, κάτι τέτοιο πρέπει να συνέβη κάπου.

[kateekitty]

Σου αρκούν;.

[kateekitty]

Παράθυρο στον ωκεανο

Δεν μπορώ να κοιτάξω αλλού πέρα απ το κέντρο του τοίχου.

Εκεί που οι άξονες x y συναντιονται μόνο για το σκοπό αυτό.

Εκεί βρίσκεται, το σημείο αυτό

Μέσα στους άπειρους αριθμούς που απαρτίζουν τον άξονα.

Τυφλώνομαι απ το φεγγάροφώτο

Θάλασσα που γλυκά λαμπιριζει.

Θα βουτήξω να χαθώ στην απεραντοσύνη σου ,λέω

Μα δεν έχω λύσει την απορία στο μικρό μου το μυαλό. Το παράθυρο ,το φεγγάρι ή ο ωκεανός εισαι;