İçimdəki boşluğu tam doldura biləcək qədər böyük olsa da boşluğun ortasında üzməyə qərar verən vüsala küsmək istəyirəm. Bu doşluq onun üçün biçilmişdi. O da içini doldurmaq yerinə bir küncündə durdu. Özümə də küsmək istəyirəm. Özümə əziyət etmək, ac qoymaq, süründürmək, başımı divarlara vurub saçlarımı yolmaq istəyirəm. Amma xatırlayanda ki mənim məndən, vüsalımın da saçlarımdan başqa bir şeyi yoxdu, onda küskünlüyümü başqa şeylərə çevirirəm. Bəzi şeylərə. Bəzi insanlara (qısa müddət olsa da), bəzi kitablara, bəzi mahnılara, içi dola bilən bəzi şeylərə (əşyalar və məkanlar və milyon oturacaqlı statyonlar da daxildi), içimi yoran bəzi şeylərə küsürəm. Tez küsüb tez də barışıram. Heç kimin xəbəri olmadan xəlvət küsüb barışıram. Vüsaldan xəbərsiz nə isə edəndə qəzəblənir. Amma mənim vüsalım qəzəblə gəlməsin. Küskünlüklə gələ bilər. Amma o mənə küsməsin. Boşluğumu doldursun. Bəlkə mən ona küsmüşəm? O genişlənib bunun içini dolduranda mən bir bədən daha böyüdürəm. Yox, boşluğumu böyüdən mən deyiləm. Bəlkə stadyonun oturacaqları, kitablar, mahnılar və bunların da sadəcə bəziləri boşluğumu genişləndirir. Mən hələ də qorxuram. Və danışanda kimə müraciyət edəcəyimi bilmirəm. Vüsal gəlir ağlıma. Amma insan vüsalına müraciyətlə danışmaz. Şeytan belə etməz bunu. Bəs mən bu üsyanları kimə edim? Tanrım, çox qorxuram. Olmadı. Allahım, mən hələ də qorxuram. Belə bir şeyi danışmaq üçün çox müqəddəs bir addı. Bir müddət sonra mən yuxularımdan danışdıqca müqəddəsliyi gedər. Əvvəlcə peyğəmbər olar sonra hacı olar bir də gördüm heç namaz da qılmır. Ona yaraşmaz. Mənə də yaraşmaz. Mən bu qorxularımı kimə danışım? Dindar olmaq belə yerdə lazım gəlir. Seç bir ad başla kömək gözlə. Yox, mən kömək istmərəm. Sadəcə vüsal qədər yaxın bir ad. Boş ver. Mən qorxularımdan danışmamağı öyrəndim.
Dolunay göydədi. Mən isə yatmaq istəyirəm. İçimdə bir qaranlıq var. Bir saat əvvəl yoxuydu. Hətta soyuq duş aldım ki, bədənim oyansın. Bədənim oyandı, ağlım getdi. Ağlım yenə dərin quyulara getdi. Kim çıxaracaq bizi o quyulardan. Quyular yox, quyu. Bəlkə də başqa quyular da varıydı. Amma su yox idi. Quraqlığıydı. Quraqlıq da suyu sevirdi. Su da öldü. Su da öləndə hər şey üçün geciydi. Bu dastanın neçənci hissəsidi? Dastanın altı hissəsi var. Bütün hekayə.altıncı hissədədi. Beş hissə boşdu. Altıdan başdıyır. Altı da heç bitmir. İçimdəki şey də keçmir. Adlar gedir, ağrılar və hekayələr qalır. Ulduzlar gedir göy üzü qalır. Dolunay gedir. Mən gedirəm. Mənim gedəcək tək yerim var. Mənim başqa yolum yoxdu. Dolunaydan içimdəki boşluğu vüsalımla doldura bilməyi istəsəm? Yox, hələ də qorxuram. Yazıram, silirəm. Silirəm, bir də yazmayacam. Yatıram. Amma duracam. Duracam və görəcəm ki yenə eyni yerdəyəm. Amma dolunay gedib. Ulduzlar gedib. Bəlkə vüsal da gedib. Mənə nə qaldı bəs? Mənə ondan başqa nə isə qalacaq? Mən qalacam? Mən qalacam. Bu dastan qalmağın dastanıydı. Amma qalan bir qəhrəman varıydı. O da məğlub olurdu. Yazıram, silmək istəyirəm. Gedirəm. Ay gedir.
areudirty
romaincrisis
theartofmadeline
origamiaround
yousharknotpass
blakekathryn
baratheonpilled
