ehl-i keyf

Akademi Bahane Yemek Sahane - Bol foto kısa yazılar icin: www.instagram.com/ehlikeyfblog/

[keyifehli]

ONUR GÖRMEZ’LE ATİNA – YEME, İÇME VE GEZİ ÖNERİLERİ

Kılavuz:

Başında tire (-) olan yerler: Özellikle tavsiye ettiklerim.

**: Bu işaret araştırdığım ama gitmediğim yerlerin başına konuldu. Sorumluluk kabul etmiyorum J

YUNAN İŞİ HAMUR İŞİ – KAHVALTILIK - TATLI:

ð  Spanakopita diye (sonunda pita varsa genelde bizdeki böreğe karşılık geliyor) ıspanaklı bir börek var. Çok gelenekselmiş şuymuş buymuş diye millet ölüp bitiyor. Babaannem sağ olsun ıspanaklı böreğin şahını yediğimiz için bizim için bir olayı yok. Ama gerçekten eli yüzü düzgün yapıyorlar börek işini. Ispanaklı böreğe bayıldığım için de ben çok severek yedim bunu. Gittiğiniz yerlerde deneyin.

-Ariston (ΑΡΙΣΤΟΝ ΛΟΜΠΟΤΕΣΗ) : Voulis 10. Syntagma meydanından aşağıya sağdaki ilk sokaklardan biri. Parlamentoya çok yakın.

ð  Kourou (kuru) diye gerçekten kuru bir poğaça çeşitleri var peynirli, bu sürekli taze olarak arkadaki fırından çıkıyor. Alametifarikası bu genel olarak.

ð  Pitaları da çok güzel.

ð  Bir tane kuru alın, tadın. Ama pitaları bence daha güzel.

ð  İngilizceleri çok iyi değil ve alakasız saatlerde çalışıyorlar.

ð  Pazar günleri kapalı. O yüzden Pazara bırakmayın.

ð  Kahvaltı yanında yolluk için de ideal.

-O Takis: Misaraliotou 14. Akropolis Müzesi’nin hemen arka sokağında.

ð  https://www.instagram.com/p/B6iyaH2FwGv/

ð  Burası da eski fırınlarından biri.

ð  Benim ilk aşkım Ariston’du, ama burası bence daha iyi.

ð  Her şeyi güzel. Özel bir tavsiyem yok. Ne yediysek beğendik çünkü. Damak zevkinize göre güzel gözüken şeyleri deneyin. Genelde beğenirsiniz.

o   Tuzluları da çok iyi.

o   Tatlıları da çok iyi.

ð  Akropolis günü, ya gezi öncesi ya gezi sonrası burayı ziyaret edip enerji depolayabilirsiniz.

Meliartos: Ermou 65. İstiklal Caddesi üzeri.

ð  Eli yüzü düzgün hamur işleri, tatlıları, yemekleri, kahveleri olan yol üstü durağı.

ð  Özel bir şeyi yok. Ama çok yorgunsanız ve gidecek yer aramak istemiyorsanız burası güvenli bir seçenek.  

**Philos: Solonos 32. Atina’nın turistik olmayan yüzünde.

ð  Buraya gidemedik. Atina’da yaşayan arkadaşın tavsiye ettiği ettiği kahvaltıcı.

ð  İnternet puanları da oldukça iyi.

ð  Anladığım modern bir mutfakları var. Kahvaltı dışında da gidilebilir gibi. Brunch’a uygun.

Lukumades (LUKUMAΔΣ): Aiolou 21. Syntagma’dan Monastraki’ye doğru Ermou üzerinde yürürken sağ tarafta kalan sokaklardan birinde.  

ð  The Original! Lokma furyasını başlatan mekan. Türkiye’de lokmacılar patlamadan önce ilk burada açıldı. Ben 4 yıl falan önce gitmiştim buraya ilk.

o   Gereksiz bilgi: Türkiye’ye bu furyayı getiren eleman rivayete göre bunlardan franchise istemiş; alamamış ve kendi işini sonra memlekette kurmuş.

ð  Yani bence bu tarz lokma çok lüzumsuz ama Yunan nasıl yapıyor merak ediyorsanız uğrayabilirsiniz.

YEMEK – İÇKİ:

-Akropolis Müze Restoranı: Dionysiou Areopagitou 15.

ð  Müzenin yanlış hatırlamıyorsam ikinci katında.

ð  Müze için bilet almaya gerek olmadan, yalnızca buraya gittiğinizi söyleyerek bedavaya çıkabiliyorsunuz. Formaliteden bir bilet kesiyorlar, elinizi kolunuzu sallayarak çıkamıyorsunuz.

ð  Muazzam bir Akropolis manzarasına sahip. Ha, tabii Atina’da istisnai bir şey değil bu. Aşağı yukarı Atina’da her yer Akropolis manzarasına sahip. Ama bununki ayrı güzel. Özellikle gün batırıp akşam ışıklarında görürseniz atmosferi oldukça güzel.

ð  Cuma-cmtleri genelde akşam yemeklerinde rezervasyonsuz yer bulmak biraz zor. Atinalıların da özellikle geldiği bir yer çünkü.

ð  Mutfak modern Yunan.

ð  Fiyatlar Atina ortalamasının biraz üzerinde. Ama uçuk değil.

ð  Ben her gidişimde burada, hele hava güzelse terasında kitabımı alıp şarabımı içiyorum.

ð  Müzeyi uzun soluklu gezmek isteyen biri varsa ama diğeri de kısa kesmek istiyorsa kısa gezmek isteyen burada çok rahat 2-3 saat geçirebilir J

-Heteroclito: Petraki 30. Atina’nın İstiklali’nin Syntagma’dan aşağı inerken sol tarafında katedrale çıkan sokaklarından birinde.

ð  Oldukça iyi bir şarap barı.

ð  Geneli Yunan, oldukça iyi şarapları var. Yerel şarap tatmak için Atina’da daha iyi bir mekan yok.

ð  Hafif şeyler yiyebilmek de mümkün. Gene yerel peynir, et ürünleri tabakları sunuyorlar.

o   Aç gitseniz doymazsınız. Ama hafif bir altlık ile rahat idare edilir.

ð  Burası “tarz” mekanlardan ama kasıntı değil.

ð  Şaraplar Atina için pahalı, ama bizim için ucuz (verginin gözü kör olsun).

ð  Az sayıda masası var. İyi havalarda dışarıya da masa atıyorlar.

ð  Çocukları uyutup gidilebilir. Geç saatlere kadar açık.

-Dioskourio (ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ): Dioskouron 13, Plaka. Akropolis’ten Agora’ya doğru giderken Agora manzaralı mekan. Anafiotika’ya yakın.

ð  Burası açık havada oldukça güzel bir mekan. Bir yanı agora. Sokağa atılmış masaları var.

ð  Porsiyonları büyük.

ð  Yemeklerde özel bir şey yok. Ama turistik iki yer arasında, güzel manzaralı bir yer.

ð  Yerliler de bolca takılıyor, çok turistik değil.

ð  Öğle yemeği ya da ikindide bir-iki kadeh rakı/şarap, bir iki soğuk bira için ideal mekan.

ð  Galiba Monastraki’de aynı isimli bir yer daha var. Orayla karıştırmayın.

Klepsydra (Κλεψύδρα): Klepsidras. Dioskourio’dan Anafiotika’ya doğru yürürken. Birbirlerine çok yakınlar.

ð  Sıcak samimi kafe/lokanta.

ð  Tarihi atmosferde gevşek gevşek bir şeyler yiyip içmek için birebir.

ð  Dioskourio doluysa buraya, burası doluysa diğerine gidebilirsiniz.

ÖNEMLİ NOT: Ne bu Anafiotika derseniz, küçük Anafi demek. Bu bir ada. Burada yaşayan Yunanlar vaktinde gelip burayı mesken tutmuşlar ve adalarında olduğu gibi bir mimaride evler yapmışlar. Beyaz boyalı herkesin aklında olan Yunan evleri işte. Atina gibi bir metropolde gerçekten bir vaha. Daracık sokaklar, güzel grafitiler vs.. Dar sokaklarda gezip kaybolacaksınız, olayı o. Yalnız yamaca yapıldığı için bolca merdiven çıkıp inmek gerekiyor. Ama gözünüz korkmasın, Atina’nın en güzel yerlerinden biri. Kesinlikle görülmeli. Eğer gezerken etkilenmediyseniz, yeterince kaybolmamışsınız demektir. Yalnız dikkat, hâlâ yaşayanlar var, dolayısıyla fazla gürültü yapmadan dolaşmak iyi olur saygı açısından.

ð  Anafiotika hakkında biraz fikir sahibi olmak isterseniz şu videonun içinde bazı yerler oradan: https://www.instagram.com/p/B5vMYGFFsJz/

Agora’nın karşısı: Tren hattı sırasınca dizilmiş sıra sıra bir sürü mekan var. Hepsi birbirinin aynı aşağı yukarı. Üzmüyor. Herhangi birine oturabilirsiniz. Kimileri ev yemeği de yapıyor. Mutfağa girip yemek seçebilirsiniz. Ben bir sefer burada domuz etli lahana dolması falan yemiştim. Yani bizim yemeklere kıyasla nasıllar bakma için fena olmuyor.

-**Karamanlidika: Ermou 119. Monastraki Meydanı’ndan aşağıya doğru Ermou’da. Anladığım burayı yeni açmışlar. Biz buradakini gördük. İnternete yazınca bir de “Sokratous 1” adresinde bir yerleri çıkıyor.

ð  https://karamanlidika.gr/

ð  Buraya bir türlü gidemedik. Listemde çok uzun zamandır var. Aşırı övülen bir mekan.

ð  Adından tahmin edeceğiniz üzere Karamanlılar. Kayseri yöresi taraflarından falan yemekleri var.

ð  Eli yüzü düzgün sucuk, et ürünü vs yapıyorlar. Kayseri pastırması falan.

ð  İnternetten gördüğüm kadarıyla fiyatlar biraz pahalı Atina için ama mutlaka ziyaret edilecekler listemde benim.

Not: Bunun hemen karşısında sayılacak bir yerde Kilo-Shop diye kiloyla ikinci el kıyafet satan bir dükkan var. Biz birkaç kere gidip burada eşelendik. Oldukça eğlenceliydi. Alışveriş için bakınmak isteyenler için fena bir mekan değil.

**Ama Lachei (ΑΜΑ ΛΑΧΕΙ): Kallidromiou 69. Atina’nın turistik olmayan tarafında.

ð  Burası da gitmediğimiz ama internet puanı iyi olan mekanlardan. Modern yunan yapıyorlar anladığım. Bahçesiyle ferah bir ambiyansı var.

ð  Modern taverna havası da var gibi.

Arcadia: Makrigianni 23-27.

ð  Akropolis Müzesi’nin yan sokağında sıra sıra yemek yerleri var. Onlardan biri bu.

ð  Bu bölgenin fiyatları pahalı.

ð  Bunun yemeklerinin eli yüzü düzgün. Eğer gezi yorgunluğunda çok aç kalırsanız ve hemen bir yere oturmak isterseniz. Akropolis tarafı için güvenli bir seçenek. Ama Akropolis tarafında aç kalırsanız ve yemeğe oturmak isterseniz tavsiyem kesinlikle Akropolis Müze Restoranı.

**Finewine Athens: Lisikratous 3.

ð  Buranın önünden 100 kere geçtim. Bir kere oturamadım. Ama çok iyi bir yer olduğuna emin gibiyim. Bana öyle hissettirdi J

ð  Açık olduğu saatler ilginç olabiliyor. Ben çok az açık denk geldim.

ð  İyi bir yer olduğuna kalıbımı basarım.

Not: Burası “Choragic Monument of Lysicrates”in orada. Bu tiyatro anıtının arkasında da kafe-restoranlar var. Öyle çok bir olayları yok. Ama ambiyansları çok güzel. Havadarlar. Akşam-ikindi buralarda da bir kadeh bir şeyler içip soluklanıp devam edebilirsiniz.

KEBAPÇI

ð  Atina’ya gelip kebap yememek olmaz. Burada suvlaki ya da dönerden bahsetmiyorum.

ð  Monastraki Meydanı’nda ünlü kebapçılar var. En iyileri mi? Muhtemelen değil. Ama Bursa’ya gelenin İskender veya Uludağ Kebapçısı’na gitmesi gibi.

ð  İki bilindik rakip var burada da: https://www.instagram.com/p/B53ILlbFbTR/ (görselleriyle ayrıntılar burada)

-O Thanasis ve Bayraktaris: Monastraki Meydanı.

ð  İkisi de aynı yerde.

ð  Haftasonu tüm Atina buraya akıyor. Özellikle Pazarları. Aşırı kalabalıktan kaçınmak için diğer günler gidilebilir.

ð  Olayları “yoğurtlu”. Yunancası da böyle zaten. “Kebap” derseniz, bunun yoğurtsuzunu getiriyorlar.

ð  İki tarafta da aynı şeyler var. Dilerseniz dönerlerini de deneyebilirsiniz.

ð  Yanına biranızı söyleyin ve saatlerce oturun. Geleni geçeni, şenlikli Atina yaşantısını izleyin.

**O Kostas (Κώστας): Pentelis 5. Suvlakici.

ð  Buraya da gidemedim. Çok uzun zamandır listemde.

ð  Atina’daki en iyi suvlakici diyorlar.

**Hai-Fai (ΨΗΤΟΠΩΛΕΙΟ HI-ΦΑΙ): Skoufa 46.

ð  Atina’da yaşayan arkadaşım tarafından tavsiye edilen suvlakici.

TAVERNA

-Taverna Aris (Ταβέρνα Άρης): Sofokleous 17-19. Monastraki Meydanı’nda Bayraktaris’e sırtınızı verin ve sağ taraftaki caddeye girin. Düz yürüyün, bir noktada tekrar sağa döneceksiniz. Et pazarının içinde (açık et satıyorlar, yok AB kokoreci yasaklayacak falan yalanmış)

ð  Burası taze deniz ürünleriyle ünlü bir yer. Sürekli dımbırdatan bir abimiz de müzik yapıyor.

ð  Fiyatlar görece ucuz.

ð  Biz taze ahtapot ve büyük barbun yedik. Ahtapotu biraz yakmışlardı ama güzeldi. Barbunun da büyüğü değil küçüğü makbulmüş meğer onu da deneyerek öğrenmiş olduk.

ð  Ortam oldukça otantik (mekan ünlenip turistikleşmiş olsa da).

ð  Akşam 6-7 gibi kapatıyorlar. Gece içmesi mekanı değil.

ð  Sırf ambiyansı için bir daha gideriz biz. Yemeklerine ölüp bitmesek de yemek başındaki ikramları, yemek sonunda ikram ettikleri tatlı ve şarapları, güler yüzlü hizmetleriyle mekanı baya sevdik.

-Cafe Avissina: Kinetou 7. Bit pazarının orada (bu arada açık olduğu saatlerde mutlaka bit pazarında da eşelenin, oldukça keyifli). Monastraki Meydanı’nda metro durağının sağında kocaman “flea market” yazıyor olması lazım, o çarşıya girin, ilerleyin. Gerçek bit pazarı sağ tarafınızda kalacak bir süre sonra. Oraya bakan yerlerden biri.

ð  Buranın yemekleri iyi. Ama beni çok etkilememişti. Ama olay yemekleri değil!

ð  Burada canlı müzik yapılıyor Rembetiko tarzı. Piyano, akordeon falan.

ð  Ortamı oldukça etkileyici.

ð  Arayıp ya da gün içinde uğrayıp hangi müzik ne zaman yapılacak öğrenip ona göre rezervasyon yaptırın. Mekan o zaman inanılmaz etkileyici oluyor.

ð  Düz taverna olarak da fena değil; ama müzik yoksa özellikle gidin demem.

Stamatopoulo (Σταματοπούλου Παλιά Πλακιώτικη Ταβέρνα): Lisiou 26. Burası turistik ve tavernaların yoğun olduğu Plaka bölgesindeki ünlü yerlerden biri. Atina’da yaşayan ve kocası Yunan olan bir arkadaş burayı şöyle tanıtmıştı bize: Bölgedeki yerler çok turistik ve pahalı, burası da öyle ama en azından mezelerinin eli yüzü düzgün.

ð  Mezeleri iyiydi.

ð  Özellikle yediğimiz ızgara kalamarı çok beğendik.

ð  Fiyatlar gerçekten Atina ortalamasının biraz üzerinde.

ð  Müzik var. Düz Yunan müziği yapıyorlar. Eğer Türk grup varsa Türkçe de söylüyorlardı ki bizim başımıza geldi bu. Mavi Mavi falan çaldılar, Türkçe repertuara baya hakimler.

ð  Kalantor Yunan da bu mekana geliyor. Bir noktada sirtaki falan oynanıyor. Ama tabak kırma görmedik.

ð  Plaka biraz Çiçek Pasajı, Nevizade, Asmalı Mescit gibi bir yer akşamları. Hani turistsen burda bir kere silkeleniyorsun genelde. Silkelenmek dediysem hesapta giydirmece asla olmuyor; ama diğer yerlere göre biraz pahalı işte. Burası, bu bölgedeki güvenli seçeneklerden biri diyeyim.

** Taverna Geros Tou Moria (Γέρος του Μοριά): Mnisikleous 27.

ð  Burası yukarıdaki yerle yakın turistik bölgede. İşaretlemişim ama gitmedik.

RAKI MEZE (PAKI MEZE): Leof. El. Venizelou 334, Kallithea. Burası Atina’nın liman tarafında.

ð  https://www.instagram.com/p/B50d0bNFkQg/

ð  Taverna havası da var ama ondan ziyade deniz ürünü yemek için gidilebilecek bir yer.

ð  Porsiyonları çok büyük. Fiyatları makul.

ð  Yukarıdaki yerde bahsettiğim arkadaşın tavsiyesiyle gittik. Memnun kaldık.

ð  Hayatımızda yediğimiz en iyi balık mıydı? Hayır. Ama eli yüzü düzgün mekan. Yolunuz o taraflara düşerse gidebilirsiniz.

**Barbaryannis (Mparmpagiannis): Emmanouil Benaki 94.

ð  Burası turistik Atina’da değil. Yerlilerin gittiği bir mekanmış. Ben gitmedim. Ama çok övüldüğünü biliyorum.

**Maiandros (Μαίανδρος Εστιατόριο): Adrianou Sokağı üzerinde.

ð  Burası oldukça turistik bir sokakta. Agora’nın yakınında.

ð  İnternet puanları oldukça iyi.

ð  Biz önünden birkaç defa geçtik. Ortamı güzeldi. Tüm kalabalıklığına rağmen eli yüzü düzgün gözüküyordu.

BAR – KOKTEYL – İÇKİ

-Brettos: Kidathineon 41. Plaka’da.

ð  https://www.instagram.com/p/B58GqOWJACG/

ð  Buraya mutlaka gidin. Cuma-Cmt akşamları ağzına kadar dolu. Ama diğer günler o kadar dolu değil. Gün içinde tadım vs de yapılıyor. O yüzden akşama bırakmadan da gidilebilir.

ð  Hikayesi instagram linkinde var, İzmirli bir ailenin mekanı aslen. Kendi içkilerini damıtıyorlar. Kokteyllerinde de kendi içkilerini kullanıyorlar genelde.

ð  Biz ne içtiysek oldukça beğendik.

360: Ifestou 2. Monastraki Meydanı’nda aslında, ama girişi hemen yan sokaktan yanlış hatırlamıyorsam.

ð  Kokteyl bar. Kendilerine özgü kokteylleri var. Otelin üst katı yanlış hatırlamıyorsam. Gece geç saatlere kadar açık.

ð  Çok güzel Akropolis manzarası var.

ð  Mekanda biraz ergenler de takılıyor ama kalitesi dolayısıyla her yaş grubundan insan var.

ð  Biraz pahalı ama kokteyl severler için güzel bir ortam.

**The Clumsies: Praxitelous 30.

ð  Bize özellikle tavsiye edilen kokteyl bar. Gidemedik.

ð  Atina’nın en iyilerinden, hatta en iyisi olduğu iddiası var.

**Baba Au Rum: Klitiou 6.

ð  Gidemediğimiz ama bize tavsiye edilen bir başka kokteyl bar.

ð  Bu da Atina’nın en iyisi ya da en iyilerinden rivayete göre.

ð  Önünden geçtik; ilginç bir atmosferi var gibi.

BİR İKİ UFAK GEZİ NOTU:

ð  Atina’da ayın ilk Pazar günü ören yerleri bedava (Akropolis müzesi hariç, o Turizm Bakanlığı’na bağlı değil).

ð  Kışın ören yerleri erken kapanıyor. Ona göre planlamanızı yapın.

ð  Akropolis’i sabah erken saatte gezmenizi tavsiye ederim. Yoksa kalabalık oluyor. Akşama bırakınca da insan kendisini baskı altında hissediyor.

ð  Romalıların Agorası’nı değil de Atina Agorası’nı mutlaka ziyaret edin. İçinde Hefaistos Tapınağı oldukça etkileyici. Müzesi de bence güzel.

ð  Ulusal Arkeoloji Müzesi, inanılmaz güzel. Mutlaka ama mutlaka ziyaret edin.

o   Burası özellikle Syntagma’dan yürüyüş mesafesinde gözüküyor. Yürümeyin! Metro var, metroyla gidin.

§  Buraya yürüyerek gidip gelirseniz piliniz bitiyor. Başka yer gezemiyorsunuz. Ben iki kere bu hatayı yaptım.

ð  Akropolis’ten Agora’ya kadar oldukça güzel bir rota var. Buraları mutlaka yürüyerek gezin ama biraz yorucu. Aralarda ziyaret edebileceğiniz bir sürü yeri yukarıda yazdım J

o   Yürümek istemezseniz hemen Akropolis’in dibinde metro var. Oradan Monastraki’ye metroyla gidebilirsiniz.

o   Biz hep yürüdük ama Atina’nın oldukça gelişmiş bir metro altyapısı var. Kullanın. Ucuz da.

ð  Anafiotika’yı mutlaka görün. Gezin tozun.

ð  İngilizce bilenlere: Rick Steves diye Amerikalı bir amca var. Bu adam Avrupa’yı bayağı bir dolaşmış. Uygulaması var telefon için. Atina için oldukça ayrıntılı bir rehberi var. ÜCRETSİZ. Yürüyüş turu çok iyi. Akropolis’i anlatan turu çok iyi. Genel tarihi de anlatıyor az biraz, tavsiye ederim. https://www.ricksteves.com/europe/greece/athens

o   Akropolis’in iki girişi var. Onun anlattığından girmezseniz biraz karışabiliyor; ama anlıyorsunuz en nihayetinde.

o   Arkeoloji Müzesi’ni anlattığı kayıt da çok iyi. Ama kayıt biraz eski olduğundan bazı yerler değişmiş biraz. O yüzden kaydı takip etmek zor oluyor ama ben oldukça faydalandım.

[keyifehli]

Bernardazzi - A Fine Experience in Odessa

During our trip to Odessa, we had the opportunity to dine at Bernardazzi, which claims to be the best restaurant in the city. 

The restaurant in the Philharmonic Building, which offers a unique atmosphere, should be visited just to have a drink in the yard of the building. 

Especially if you are lucky enough to listen to the live piano like we were, it is perfect.

Let's first say what needs to be said at last. The restaurant is a solid 7/10. It's definitely not 6/10, but it's not good enough to be 8/10. We would like to visit here, where we can see the naive effort, ten years later, when it is truly an “adult”. Lack of attention to certain details makes it impossible to better note this restaurant. Or, let's put it this way, if this is your first experience in this class of restaurants, you'll definitely like it; however, if you are a bit experienced, the elements that disrupt the harmony of the experience immediately attract attention.

We should also add that, the relatively luxurious space does not show flamboyant manners, like our overall experience of Odessa, and unlike our high-end restaurant experience in Russia. It is a business that really understands the standard and tries to do its job well.

When we settled on our table in the courtyard where we had previously booked by e-mail, we started our experience with a very positive energy with the wedding dinner on the side table and with the pianist who started to play the piano that we sat right behind.

The menu, which, they claim, consists of seasonal dishes, came. It is only a double-sided sheet including desserts and some of it is breakfast. The narrow food menu is interesting, because you are sure that they offer only what they think they do well. However, an extensive wine list is hundred-odd pages and they are proud of it (no wine from Turkey, by the way).

At the beginning, when we saw on the menu “sourdough bread, with two kinds of butter” when we understood that there wouldn’t be any amuse bouche coming.

We ordered the bread and also chicken liver pate.

We intended to order a cheese plate to accompany the wine; but when we learn that all of the cheeses are imported from France and the Netherlands, we gave up. It is strange that there is no local cheese in the restaurant which claims to use local products. Don't you have at least local brands that produce foreign cheeses?

Instead of cheese plate, we added beef tartar to the starters. We ordered duck breast salad and closed the first chapter.

As main course, we ordered the Beef Stroganoff “2.0” which they claim they have re-interpreted the original recipe and the beef fillet.

When our waiter told that he could direct the sommelier for the wine selection, we started waiting for him. In the meantime, we turn to the Ukrainian or Moldovan wines in the menu. Ukrainian wines were very limited and we were a bit upset for that.

The sommelier was trying to guide us with a sincere attention. If he introduced himself with his name, his interest would have been sincerer. We have narrowed the list on election for him. Red from Ukraine, Moldova or Georgia. He proposed a Ukrainian and a Moldovan, with moderate prices.

The proposed Moldovan wine is mainly from Cabernet Sauvignon. We were indecisive between Maluri de Prut, made from two Moldovan local grapes and Grande Reserve Cabernet-Merlot of the famous Ukrainian brand Shabo. Then we were convinced when he told “if you will eat Ukrainian food, why not drink Ukrainian wine” and we chose Grande Reserve Cabernet-Merlot (65% Cabernet Sauvignon - 35% Merlot) from the region of Odesskiy. According to our sommelier, we chose a well-bodied, strong but well-balanced wine.

During the whole process, there is no single question from the sommelier about what we were going to eat. Since the menu included options from fish to duck, it would have been appropriate for him to ask for our choice of dishes. Since we saw him coming directly from another table and without talking to our waiter, he was unlikely to know what we had chosen. Since he was enthusiastic, interested and dynamic, we didn’t dwell on it. We would love to see him again when he is more experienced. At present, he is courageous; but just like the restaurant, a bit naive.

Our wine finally came to the table. After showing the bottle quickly, sommelier opened the bottle with the harmonious hand gestures brought by the habit and poured it into the aesthetic carafe. He leaved cork on the table in a small bowl, and proceeded with the tasting. Upon our approval, he served the wine and collected the service table and left.

It was clear for the sommelier that we were travellers and drinking that wine for the first time. During the service, we saw the bottle for only 3 seconds. Apart from the served liquid, we could not learn what the bottle tells us; we could not relate to our wine and its producer. It's almost like the bottle snatched from us. This was a really big shortcoming in our view. It would have been better for us if they had paid attention to this detail which would have allowed us to bond more with what we drink.

And the wine... The cork was relatively saturated and had veins of wine from its side, though they did not reach the top. This situation aroused suspicion on our side about the storage conditions of the wine. When we first “met” with the wine, we got excited since we got that characteristic smell that you will find in a good French Cabernet-Merlot, but with the first sip, the excitement left its place to unease. The wine, which we hoped would find itself as we continued our evening, was not harmonious with any of the plates served; it was really dominant. It had a rudeness that crushes everything on the palate. This overwhelming character, however, got a little lighter towards the first hour of our meal, but did not match good either with our main courses. In summary, it did not offer us a pleasant experience. It is quite easily understood from the first effect on the nose and on the palate what this wine is trying to be; but what comes next also makes it clear why it can't be “that”.

Now the starters and the salad...

Butters that came with the bread, which were not made clear in the menu, are “salmon” and “classic”. The bread was of good quality; the classic butter was really tasty; the butter with salmon was quite original. A start that makes us happy. It surprised our palate. However, one should admit that salmon butter can be a risk for the restaurant. It is completely irrelevant with our choices, since we did not order any sea foods and this inconsistency might disturb some guests. We wish they had written the types of butters on the menu.

The beef tartar was great with a slightly thick cut of meats, grated mushrooms, deeply tasted foie gras and fried potato mousse. Texture-wise the mushroom accompanied the raw beef really well and their raw tastes were nicely balanced with thickness of the mousse and the foie gras. We should note that the mushrooms were not written on the menu.

The pate was served with grated chocolate, hazelnuts and salted caramel butter. Exquisite. A feast on the palate! Hazelnut, by the way, was a surprise since it was not mentioned on the menu. Salted caramel butter was lightly sweet, exactly as it should be. A layer of butter on toasted bread, a layer of pate and chocolate on top of hazelnuts, you pass yourself. Each piece was beautiful by itself. Together, the taste was in an incredible balance of fattiness, light saltiness and the sweetness of salted caramel and chocolate, while the texture was crunchy with hazelnuts and bread, and the softness of others. We were impressed.

The duck breast salad came with grapes, sweet pears (red ones), pistachios, ponzu and truffle sauce. When the greasy duck meat meets the aroma of the truffle and the sweetness of the pear and grape, again you have a festivity on the palate. There was also a multi-layered texture. Lightly roasted pistachios, soft meat and pears, slightly crispy greens and grapes exploding in the mouth. We were happy in all aspects.

In a nutshell, for the first course, they have chosen a simple formula and applied it to each plate: bring together contrasting but balanced tastes and textures. It's that simple. They did it pretty well too. Kudos.

After this exuberant start, we knew that we would not be so impressed with the main courses, given the effect that we were getting full and from our previous experiences of this class of restaurant. And indeed, we weren’t.

But the environment had an effect on this as well.

First of all, they brought new cutlery before we finished our first course. This is a big “NO”! It should not have been done. If one eats somewhere in this type of restaurants, the guest adjusts the pace; waiter follows the progress, and orders the main course. If he/she hesitates, he/she kindly asks if the guests are ready for the main course. They shouldn't have made us rush. They shouldn’t have dictated the pace of the meal. Very unfortunate.

Delicate lighting of the yard did not also help; because when the plates came in, we could not see exactly what we were eating. On top of that, plates contained “things” not mentioned in the menu.

Obviously, we were not expecting recipes on the menu, but at least write down what you're bringing. Guests might be allergic to materials that you see harmless. Or it is simply possible that they might not like the ingredients that you are missing on the menu.

And a small treat to clear the palate between the first course and the main course would have made it better to taste the main courses.

Anyway, let's get back to dinner.

Stroganoff 2.0 is made of veal tongue. Our waiter warned us about this when ordering, an interpretation which is criticized on the internet; however, we knew that since we did our research before coming. The tongue was served with fried potato mousse with truffle, roasted pine nuts and thin black potatoes. The “black things” on the dish, not mentioned on the menu, were “disclosed” to us by our waiter and we had to ask him again after the first rushed explanation and since we could not understand what it was from its taste and we couldn’t see what it was.

The dish was successful, they cooked the veal tongue really well as it softly fell apart in the mouth without any afford and the characteristic taste of the tongue was somewhat transformed to something new with still holding on to its original taste. Just because of the meat’s texture and taste, one should congratulate the chef. Harmony was also nice with pine nuts and mousse. The crunch "black things" also adds a nice texture to the plate.

The beef filet was ordered medium-rare. It was served with potato puree with wasabi, demi-glace sauce with mushrooms and marinated cucumber. Puree with wasabi was quite original, marinated cucumbers taste resembles to Far Eastern pickles, so it brought us the Far East breeze. In the demi-glace sauce, the mushrooms, once again, were not mentioned on the menu… The meat was rare. It's really hard to cook pieces this size. And they did not manage to do it properly as well. Though, the one who ordered this plate normally eats meat rare, so was not upset by the outcome, ultimately it was a mistake on the restaurants side. Puree, cucumber and meat complement each other in the palate and a dynamic dish in texture. Good enough.

Our waiter warned us that the kitchen was closing and we proceeded to dessert. We ordered chocolate baby fondant, one of the two desserts our waiter told us that was a favourite of the customers (the other one was toffee ice cream), served with salted caramel ice cream, peanuts and buckwheat popcorn.

We also ordered a sherry to accompany the dessert, Aranda Cream.

Have you ever had good salted caramel and specially ice cream of it? If you had, you know how unforgettable it is. The astonishment of that light saltiness on the palate, and then the caramel tickling your tongue… When we heard this was everyone’s favourite, we got really excited for the dessert. And the biggest disappointment of our evening was the dessert. Rather than a dessert, we we had a salty dish. The buckwheat on the plate had a salty flavour, the ice cream was not a bit sweet, but plain salty, and was a huge disappointment, even though they initially made salty caramel butter so well. As fondant was a “baby”, it was quite small, and like a baby, it remained silent to this massacre on the palate and could not intervene at all. In order for this dessert to be a dessert, either fondant should be bigger or ice cream should be sweetened and buckwheat should be reduced. When we took big pieces from fondant and accompanied it with a little ice cream and buckwheat, we understood a little bit what the chef was actually going for.

If they receive constructive criticism and improve themselves by listening to them, this restaurant has a really good potential. We hope that they will be able to show more attention to details like the restaurants in the league they try to be, both plate and service wise.

So, how much is this experience? 2574 hryvnia for two people, around 90€. Quite affordable for this standard. Almost a bargain.

If you ever visit Odessa, make sure to make a reservation to this restaurant. You will definitely taste something that you will never forget.

-Cemile&Onur-

Berdardazzi

Bunina Street, 15 (Building: “Philharmonic”), Odessa

Tel.: [phone]

http://bernardazzi.com/en/

[keyifehli]

Bernardazzi - Odessa’da Hos Bir Deneyim

Odessa gezimizde şehrin en iyi restoranı olduğu iddiasındaki Bernardazzi’de akşam yemeği yeme fırsatı bulduk.

İnsanı zamandan koparan bir atmosfer sunan Filarmoni Binası’ndaki lokanta sırf binanın avlusunda oturup bir şeyler içmek için bile ziyaret edilir. 

Hele bir de bizim denk geldiğimiz gibi piyano dinletisine denk gelirseniz, enfes.

En sonda söylenmesi gerekeni başta söyleyelim. Mekan net olarak 7/10. Kesinlikle 6/10 değil, ama asla 8/10 da değil. Naif çabayı görebildiğimiz işletmeyi on yıl sonra, gerçek anlamıyla bir yetişkin olduğu zaman da ziyaret etmek isteriz. Ayrıntılardaki eksiklikleri onu daha iyi notlamayı imkansız kılıyor. Ya da şöyle ifade edelim, eğer bu sınıf lokantalarda ilk deneyiminizse kesinlikle çok beğenirsiniz; ancak biraz deneyimliyseniz deneyimdeki ahengi bozan unsurlar hemen dikkati çekiyor.

Şunu da ekleyelim, görece lüks mekan genel Odessa deneyimimiz ve karşılaştığımız Ukraynalılarla uyumlu olarak, Rusya’daki “high-end” restoran deneyimimizdeki gibi bir gösterişli görgüsüzlük örneği taşımıyor. Gerçekten işini iyi yapmaya çalışan, standardı kavramış bir işletme.

Önceden e-posta ile rezervasyon yaptığımız avluda masamıza yerleştiğimizde yan masadaki evlilik yemeği ve hemen arkasına oturduğumuz piyanoyu çalmaya başlayan piyanist ve etkileyici bina ile oldukça olumlu bir enerjiyle başlıyoruz deneyimimize.

Mönüler geliyor. Yalnızca mevsime uygun yemekler yapmaya çalıştıklarını söyleyen mekanda yemek mönüsü tatlılar dahil önlü arkalı bir yaprak ve bunun bir kısmı da kahvaltı. Dar tutulmuş yemek mönüsü ilgi çekici, zira yalnızca iyi yaptıklarını düşündükleri şeyleri sunduklarına emin oluyorsunuz. Ancak şarap mönüsü yüz küsür sayfalık geniş bir liste ve bununla gurur duyuyorlar (Türkiye’den hiç şarap yok bu arada).

Başlangıçlarda “ekşi mayalı ekmek, iki çeşit tereyağ ile” diye bir kısım görünce amuse bouche gelmeyeceğini hemen anlıyoruz ve efendi gibi masaya ekmeğimizi söylüyoruz. Bunun yanında bir de tavuk ciğer pate istiyoruz.

Şaraba eşlik etmesi için peynir tabağı söylemeye niyetleniyoruz; ancak peynirlerin tamamının Fransız ve Hollanda’dan ithal olduğunu öğrenince vazgeçiyoruz. Yerel ürünler kullanma iddiasındaki restoranda yerel peynirlerinin olmamasını garipsedik açıkçası. En azından yabancı çeşit peynirleri üreten eli yüzü düzgün yerli markalarınız da mı yok?

Peynirden vazgeçmemiz üzerine başlangıçlara dana tartar ekliyoruz. Salata olarak ördek göğsü istiyoruz ve ilk faslı kapatıyoruz.

Ana yemek olaraksa mekanın çok övülen, yeninden yorumladıklarını iddia ettikleri Dana Stroganoff “2.0” ve bir de dana file istiyoruz.

Garsonumuzun şarap seçimi için sommelier’yi yönlendirebileceğini söylemesi üzerine onu beklemeye başlıyoruz. Bu esnada mönüdeki Ukrayna veya bölgesel olarak yakın Moldova şaraplarına yöneliyoruz. Ukrayna şarapları kısıtlı ve yerli üzüm hiç yok; genelde gittiğimiz yerlerde yerli üzümden şarapları denemeye çalıştığımızdan biraz üzülüyoruz.

Sommelier oldukça ilgili bir şekilde bizi yönlendirmeye çalışıyor. Söylemeden geçmeyelim ismen kendisini tanıtsa belki gösterdiği samimiyet perçinlenebilirdi. Seçim konusunda listeyi daraltıyoruz. Kırmızı; Ukrayna, Moldova veya Gürcü. Bir Ukrayna ve bir Moldova öneriyor, orta fiyatlılardan.

Önerdiği Moldova şarabı Cabernet Sauvignon ağırlıklı. Moldova’da yerli üzümlü Maluri de Prut ile Ukrayna’lı ünlü içki marka Shabo’nun Grande Reserve Cabernet-Merlot’su arasında kalıyoruz. Sonrasında “madem Ukrayna yemekleri yiyeceksiniz, neden Ukrayna şarabı içmiyorsunuz” demesi üzerine ikna oluyoruz ve Odesskiy bölgesinden %65 Cabernet Sauvignon - %35 Merlot Grande Reserve Cabernet-Merlot’yu seçiyoruz. Sommelier’mizin söylediğine göre gövdeli, kuvvetli, ancak dengeli içimli bir şarap seçiyoruz.

Tüm bu süreç boyunca sommelier’den ne yiyeceğimiz konusunda tek bir soru gelmiyor. Mönü balıktan ördeğe seçenekler içerdiğine göre yiyeceklerimizi de gözetmesi yerinde olurdu aslında. Başka bir masadan doğrudan ve garsonumuzla konuşmadan geldiğini gördüğümüzden ne seçtiğimizi bilmesi olasılığı da yoktu. İstekli, ilgili ve dinamik olmasından bu duruma çok takılmıyoruz. Kendisini biraz daha deneyimli olduğu zamanda tekrar görmek isteriz açıkçası. Şu an, mekanın karakterine uygun şekilde atılgan, cesur; ancak tıpkı mekan gibi biraz toy.

Şarabımız geliyor. Sommelier şişeyi hızlıca gösterdikten sonra alışkanlığın getirdiği ahenkli el hareketleriyle şişeyi açıyor ve oldukça estetik karafa döküyor. Tadım için ikramla birlikte, küçük bir kasede mantarı masaya bırakıyor. Onayımız üzerine servisi yapıp servis masasını toplayıp gidiyor.

Misafiri olduğumuz ülkede ilk defa içtiğimiz karşı tarafça anlaşılmış bir şarabı deniyoruz. Servis sürecinde şişeyi 3 saniye ancak görüyoruz. Dökülen sıvı dışında şişenin bize ne hikaye anlattığını öğrenemiyoruz; şarabımızla ve onun üreticisiyle ilişki kuramıyoruz. Adeta şişe bizden kaçırılıyor. Bu, gerçekten büyük bir eksiklik bizce. Keşke içtiğimiz şeyin bizde daha çok iz bırakmasını sağlayacak bu ufak ayrıntıya dikkat edilseydi.

Yemeklere geçmeden şarabı da hızlıca değerlendirim. Şarabın mantarı görece şarap emmiş ve yanlarında, tepeye kadar ulaşmasa da şarap damarları bulunan bir durumdaydı. Bu hal şarabın saklama koşulları konusunda bizde kuşku uyandırdı. Şarapla ilk tanışmamızda ise iyi bir Fransız Cabernet-Merlot’sunda bulacağınız o karakteristik kokuyu alınca heyecanlanmamıza rağmen ilk yudumla birlikte heyecan yerini tedirginliğe bıraktı. Havalandıkça kendini bulacağını umduğumuz şarap yediklerimizin hiçbiriyle uyumlu değil, baskın. Damakta her şeyi ezen bir hoyratlığa sahip. Bu ezici karakter, ancak yemeğimizin birinci saatine doğru biraz hafiflese de ana yemeklerimizle de hiçbir uyum yakalamıyor. Özetle keyifli bir içim bize sunmuyor. Şarabın ne olmaya çalıştığı burunda ve damaktaki ilk etkisinden anlaşılıyor; ama devamında gelen, neden “o” olamadığını da açıkça ortaya koyuyor.

Artık başlangıçlara ve salataya gelebiliriz.

Ekmekle birlikte gelen, mönüde ne olduğu açıklanmayan tereyağlar, “somonlu” ve “klasik”. Ekmek güzel, klasik tereyağ çok güzel; füme somonla yapılmış olduğunu tahmin ettiğimiz tereyağ oldukça orijinal. Bizi mutlu eden bir başlangıç. Damağımızı şaşırtıyor. Ancak işletme için somonlu tereyağ risk olabilir... Hiçbir balık ürünü tercih etmediğimiz seçimlerimizle tamamen uyumsuz ve bu, bir kısım insanı rahatsız edebilir. Keşke mönüye açıkça yazsalardı.

Dana tartar, biraz kalınca kesilmiş etleri, rende mantarı, derinden gelen foie gras tadı ve kızarmış patates mousse ile harika. Etin çiğliğine doku olarak oldukça yakışan mantarın “kıyır kıyırlığı” yanında bu çiğ tatları yağlığı ile dengeleyen mousse ile foie gras tadının uyumu şahane. Mönüde yazmayan mantarın bu yemekte olduğunuysa garsonumuzun servisi esnasında hızlıca söylemesinden öğreniyoruz.

Tavuk ciğer pate, çikolata rendesi, fındık ve yanında tuzlu karamelli tereyağ ile servis ediliyor. Mu-az-zam. Damakta tam bir şölen! Bu arada fındık, gene mönüde yazmayan bir sürpriz. Tuzlu karamelli tereyağ hafif tatlı, tam olması gerektiği gibi. Sanki ballı tereyağ yer gibisiniz. Kızarmış ekmeğin üzerine bir kat tereyağ, üzerine bir kat pate ve fındıkla çikolata ekleyince kendinizden geçiyorsunuz. Her bir parça kendi başına zaten güzel. Bir araya gelince de tat olarak yağlılık, hafif tuzluluk ve karamelle çikolatanın şekerliliği inanılmaz bir dengede, doku olaraksa fındığın ve ekmeğin kıtırlığı ile diğerlerinin yumuşaklığı “şölensel”. Gerçekten etkileyici.

Ördek göğüs salata ise üzüm, tatlı armut (kırmızı olanlar), Antep fıstığı, ponzu ve trüflü sosla geliyor. Yağlı yerinden ördek eti, trüfün aroması ile birleşip armutla üzümün şekerliliğiyle karşılaşınca yine damakta bir şenlik yaşıyorsunuz. Doku olarak da yine çok katmanlı bir lezzet var karşınızda. Hafif kavrulmuş Antep fıstığı, yumuşak et ve armut, hafif çıtır yeşillik ve bir de ağızda patlayan üzüm. Tüm yönleriyle mutlu oluyorsunuz.

Özetle, başlangıçlarda basit bir formulü tutturup her tabağa uygulamışlar: Zıt, ama birbirini dengeleyen tatları ve dokuları bir araya getir. Bu kadar basit. Bunu da oldukça iyi becermişler.

Bu coşkun başlangıçtan sonra, biraz doymanın verdiği etkiyle ve daha önceki bu sınıf restoran deneyimlerimizden yola çıkarak ana yemeklerden o kadar etkilenmeyeceğimizi biliyorduk. Nitekim öyle de oldu.

Ama bunda ortamın da etkisi vardı.

Öncelikle daha başlangıçlarımız bitmeden yeni çatal bıçak getirdiler. Bu büyük bir “hayır”! Yapılmaması gereken. Bu klasmanda bir yerde yemek yiyorsak yemeğin temposunu biz ayarlarız; garsonlar durumumuzu takip eder, ona göre ana yemeği çıkartır. Eğer tereddüttelerse nazikçe gelip ana yemekler için hazır olup olmadığımızı sorarlar. Bizi acele ettirmemeliydiler.

Ortamdaki narin ışıklandırma da pek işimize gelmedi; zira tabaklar önümüze geldiğinde ne yediğimizi tam göremiyorduk. Bunun üzerine gene mönüde sayılanlardan başkaca şeylerin de bulunduğu tabaklar gelince...

Tamam, mönüde yemek tarifi beklemiyoruz da bari ne getireceğinizi açıkça yazın. Belki zararsız gördüğünüz malzemelere alerjiğiz. Belki sevmiyoruz…

Bir de başlangıçlardan ana yemeklere geçiş arasında damağı temizlemek için ufak bir ikram ana yemeklerin tadına daha iyi varılmasını sağlayabilirdi

Her neyse biz yemeklere dönelim.

Stroganoff, mönüde yazmıyor ancak dana dilden yapılıyor. Garsonumuz siparişi verirken bizi bu konuda uyarıyor, ki internette bu farklılık dolayısıyla eleştiri almışlar; ancak biz dersimizi çalışıp geldiğimiz için bu bilgiye vakıfız. Trüflü patates kızartma mousse, kavrulmuş künar ve incecik siyah patates ile servis ediliyor. Yemeğin üstündeki “siyah şeyler” yine mönüde yok ve garsonumuzun ilk acele açıklaması sonrası kendisini çağırıp ona tekrar açıklatmak zorunda kalıyoruz; zira tadından ve karanlıkta bir şey göremediğimizden bunu çıkartamıyoruz.

Tabak başarılı, dana dili lif lif dağılacak şekilde pişirmişler ve tadında da dilin özgün tadı derinlere inmiş. Sırf etin bu dokuya ve tada gelmesi bile tebriği hak ediyor. Künar ve mousse’la uyum da yerinde. “Siyah şeylerin” kıtırlığı da tabağa güzel bir doku katıyor.

Dana fileyi az-orta pişmiş istiyoruz. Wasabili püre, mantarlı demi-glace sos ve marine hıyar eşliğinde geliyor. Wasabili püre orijinal, Uzakdoğu turşularını andıran marine hıyarla birlikte tabak bize Uzakdoğu esintileri yaşatıyor. Demi-glace sosun içinde yine mönüde yazmayan mantarlar… Et ise az pişmiş. Bu büyüklükte kesimleri isteğe uygun pişirmek zor gerçekten. Burada da başarılamamış. Bu tabağı seçenimiz normalde gerçekten az pişmiş et yiyor, öyle Türk usulü, esasında orta olan “az” da değil. Dümdüz az. Dolayısıyla bu hata kendisini üzmüyor; ama en nihayetinde istenilen şekilde pişirilmediğinden bir hata. Püre, hıyar ve et tat olarak birbirlerini bütünlüyorlar, doku olarak da dinamik bir tabak. Yeterince iyi.

Tatlı seçimimiz ise sona kalıyor. Garsonumuzun “mutfak kapanacak” uyarısı ve müşterilerin favorisi diye önerdiği iki tatlıdan biri olan “çikolatalı bebek fondant” alıyoruz (diğeri toffee dondurmaydı); tuzlu karamel dondurma, fıstık ve karabuğday “popcorn”u eşliğinde.

Yanına da Sherry istiyoruz, Aranda Cream.

Yaşamınızda hiç iyi tuzlu karamel ve hatta bunun dondurmasını yediniz mi? Yediyseniz nasıl unutulmaz bir tat olduğunu bilirsiniz. O hafif tuzluluğun şaşkınlığı ve sonra karamelin dilinizi gıdıklaması… İşte, herkesin de favorisi olduğunu duyunca, bu heyecana kapıldık tatlıda. Ve yemeğimizin en büyük fiyaskosu da tatlı oldu. Biz tatlı yemedik maalesef, bildiğiniz tuz yedik. Tabaktaki karabuğday tuzlu bir tada sahipti, dondurma zerre tatlı değil, dümdüz tuzluydu ve muazzam bir hayal kırıklığıydı, üstelik başlangıçlarda tuzlu karamelli tereyağı bu kadar iyi yapmalarına rağmen bu kötülük… Araya konmuş krema bu duruma çare olmuyordu. Fondant ise “bebek” olduğundan, oldukça küçüktü ve damakta yaşanan bu katliama, gerçekten bir bebek gibi sessiz kalıyor ve hiç müdahale edemiyordu. Bu tatlının “tatlı” olabilmesi için ya fondant’nın büyütülmesi ya da dondurmanın tatlandırılıp karabuğdayın azaltılması gerekiyor. Fondant’dan kocaman parçalar alıp azıcık dondurma ve karabuğdayla yiyince tatlının aslında ne olmaya çalıştığını biraz anlayabildik.

Son olarak da kocaman karafta gelen çayımızı içerek mekandan ayrıldık.

Yapıcı eleştiriler alırlar ve bunlara kulak vererek kendilerini geliştirirlerse bu mekanda gerçekten oldukça iyi bir potansiyel var. Umarız, çıkmaya çalıştıkları ligdeki ayrıntıya özeni hem yemeklerinde hem servislerinde göstermeyi başarabilirler.

Peki bu deneyim ne kadar? İki kişi için 2574 grivna, yani yaklaşık 570. Memleket standartlarında oldukça uygun aslında.

Yolunuz bu taraflara düşerse rezervasyon yaptırarak mutlaka deneyin. Aklınızda kalacak bir şeyler kesinlikle tadacaksınız.

-Cemile&Onur-

Berdardazzi

Bunina Sokağı, 15 (Bina: "Philharmonic"), Odessa 

Tel.: [phone]

http://bernardazzi.com/en/

[keyifehli]

Moda’da Bir Ufaklık

Ne zamandır görüp de bir türlü denemediğimiz Kadiköy’deki Mini Eatery’yi denedik.

Sonunda söyleneceği başta söyleyelim: Güzel! Deneyin mutlaka!

Mekanın olayı adından da kısmen anlaşılıyor aslında: Burger yapıyorlar, ama mini. 70 gramlık köfteler kullanıyorlar. Lezzetli ve güzel bir atıştırmalığı makul bir fiyata yiyebiliyorsunuz böylece; ama çok açsanız biraz cep yakabilir; zira et hamburgerlerin tanesi 15-20 lira arasında dalgalanıyor.

Ayrıntıya girmeden önce tüm burgerlerde aynı olan burger köftesine dair yorumumuzu da söyleyelim. Oldukça başarılı. Öncelikle mini burgerlerde köftenin küçüklüğünden genelde pişirmenin düzgün tutturulması zor oluyor; burada bunu çok iyi çözmüşler. Pişirilmeyi nasıl istediğimizi sormadılar, mini burgerde biz de risk almak istemedik o yüzden kendi hallerine bıraktık. Orta pişmişe yakın, kesinlikle sulu bir et geliyor. Tebrikler. Köftedeki et kalitesi üst düzey. Yaptıkları burgerlerde etin tadını hissediyorsunuz tüm soslara rağmen. Yağlılığı yerinde, çekimi kalınca. Sos, yan malzeme, burger dengesi güzel tutturulmuş. Köfte tadından çok et yiyormuş tadı alıyorsunuz; kimileri bu tarz hamburger sevmeyebiliyor, ama biz sevdik. Kısaca köfte işini çözmüşler.

Biz üç farklı burger bir de patates kızartması alıyoruz deniyoruz.

Red goat burger: Karamelize keçi peyniri, vişne, balsamik sos. Biraz maceracıysanız, enfes! Tatlı tuzlu, yağlı ekşi birlikteliğini, hele bu dörtünün bir araya gelmesini seviyorsanız kaçırmayın. Burger ile keçi peyniri birbirlerinin önüne geçmiyor; her ikisini de ayrı ayrı alıyorsunuz. Keçi peynirinin yağlılığının damakta vişnenin tatlılığı ve balzamiğin ekşiliği kesiyor. Vişne de baskın değil, ilk ısırıkta önce dilinizdeki tatlı noktalarını uyarıyor, sonra diğer tatlara yer açıp arka fona geçiyor. Damakta tüm tatları aldığınız bir şölen. Umarım her red goat’u böyle güzel çıkarmayı beceriyorlardır.

Duxelles burger: Ev yapımı mantar duxelles (bir mantarlı sos çeşidi), balsamikli mayonez, Kars gravyer peyniri. Mantar burger uyumu oldukça iyi, mini bir haz yaşatıyor. Gravyer tadını da gerçekten alıyorsunuz. Yalnız insan mantarlı burger söyleyince mantar tadının daha önplanda olmasını istiyor; dolayısıyla, daha bi mantarlı olabilirmiş diye düşünmeden edemiyor insan.

Füme burger: Füme et, burger peyniri, karamelize soğan. Bu biraz daha klasik. Füme et ve burgerin uyumu yerinde, soğan baskın değil. Klasik severler için güvenli limanlardan. Biz beğendik.

Yalnız, zaten küçük olan hamburgeri ikiye bölerek servis ediyorlar. Normal boyut hamburgerde bunun yapılmasını, hele sorulmadan yapılmasını hiç tasvip etmiyoruz. Burada da bunu gözden geçirseler iyi olabilir.

Pagato patates kızartması: Parmesan peyniri, sarımsak, maydanoz. Taze kızartılmış parmak patates. Yalnızca üste nezaketen konulmuş değil “sos”. Altlara indikçe daha fazlası, sonra daha fazlası çıkıyor.

Biz başlarda peynirin gerçekten parmesan olup olmadığını biraz tartışsak da lezzeti beğendiğimizden fazlaca da sorun etmedik. Sarımsak tadı baskın değil, sos patates uyumu şahane. Yalnız peynirler biraz top top hale geldiği için patates üzerinde sos gibi durmuyor. Maydanozlu peynir parçalarını da elinizle almanız gerekince görüntü biraz vahşileşebiliyor, ama değer! Biz oldukça sevdik.

Son olaraksa ufak bir eleştiriyle bitirelim: Biz mekana oturduğumuzda zaten küçük olan mekan kalabalık da değildi. Buna rağmen siparişlerin gelmesi biraz zaman aldı ve patates biraz geç geldi burgerlere kıyasla. Yediğiniz burger mini olunca patatesin 2 dakika geç gelmesi demek burger patates kombosunu yapamamak demek. Mutfak küçük, paket servis de var. Belki burada bir denge kurmaya gitseler daha iyi olabilir.

Denenirse pişman olunmayacak yerlerden. Biz tekrar gitmeyi düşünüyoruz. Siz de bir fırsat verin deriz.

[keyifehli]

Eski Bir Dostu Ziyaret - Miss Pizza

İtalyan pizzasının İstanbul’daki öncü temsilcilerinden Miss Pizza’daydık dün. Uzun yıllardır gelip sevdiğimiz pizzalarını mideye indirdiğimiz ve İstanbulluların boş bırakmadığı bu eski dostumuza seneler içinde nereye geldiklerine ayrıntılı bir bakalım dedik.

Şişhane ve Cihangir’deki iki yerinden biz, daha ferah ve geniş bulduğumuz Şişhane’dekini tercih ettik. Saat 18:00 için rezervasyon yaptırdık, iyi ki de yaptırmışız, gittiğimizde mekan doluydu. Masalar biraz  dip dibe, konforu biraz düşürüyor; ama deneyiminizi bozmuyor. Çok da sorun edilecek bir ayrıntı değil.

Mönüler önümüze gelince bahar özlemiyle yanıp tutuştuğumuzdan güneşli günü de görünce önce güzel bir roze söyleyerek kendimizi ödüllendiriyoruz. Urla’nın Serendias 2016’sı. Mönümüz ise şu: Antipasti olarak manda mozzarella caprese, pizza olarak quattro stagioni ve garsonumuzun rozeyle uyumlu olacağını söyleyerek önerdiği pizza mare.

Capresede manda mozzarella yavan değil. Mandadan olduğunu anlıyorsunuz. Taze ve hafif dolgun, sert dokulu. İtalya’da yediklerinizin yanında sırıtmıyor. Ama biraz daha sulu olabilirdi. Tabii ki beklentimiz burrata değil, karışıklık olmasın.  Mozzarellanın hafif şekerli ve sulu çeri domates ve fesleğenle uyumu tabii ki şahane. Domates tercihi burada biraz öznel. Şekerden baskın çeri yerine biraz daha asidik ama tatlı bir domates, örneğin pembe domates tercih edilebilir. Ayrıca, yalnızca dört yaprak fesleğenli bir tabak biraz üzdü bizi. Rahat rahat fesleğen yiyebilmeyi isterdik. Eğer denemediyseniz, capreseyi güzel bir balzamikle de deneyin mutlaka, pişman olmazsınız.

Pizzalardan quattro stagioni (dört mevsim) patlıcan, enginar, mantar ve jambonluydu. 4 parçalı sunulan bu pizza ekonomik kriz mağduru olmuş galiba. İthal jambon ve pahalı enginar kısımları küçük, mantar ve patlıcan kısımları büyüktü. Eskiden jambon, enginar daha fazlaydı diye kalmış aklımızda. Belki ustanın eline öyle denk geldi bu sefer, kim bilir. Enginar yine oldukça iyiydi, çok yakışmıştı pizzaya. Patlıcandan bariz bir zeytinyağı tadı alınıyordu, kesinlikle acılık yoktu. Mantar da boldu.  Sos, peynir ve ana malzeme dengesi oldukça iyi tutturulmuştu. Pizzayı beğendik, orası kesin. Tek eleştirimiz ana malzemelerdeki dağılım dengesizliğiydi.

Pizza marede, deniz mahsulü karides, kalamardı. Genelde mekanlarda deniz mahsullü pizza yemeyi seçmiyoruz; zira ürünler dondurulmuş oluyor, dolayısıyla bir anlamı da olmuyor. İtalya’da taze deniz mahsulleriyle yapılan pizzaları biliyorsanız hayal kırıklığına uğrama riskini almak istemiyor insan. Ama bildiğimiz güvendiğimiz mekanda, mönüdeki en pahalı pizzalardan biri olup bir de garson tavsiye edince bir şans verelim dedik. Gelen pizzada kalamar bol, karides ne jumbo ne küçük, dolgun ve yeterliydi. Ama işte, taze değillerdi. Aşırı nizami kesilmiş kalamarlar kendini hemen ele veriyordu, karides de hafiften yavan ve kuruydu. “Deniz”in tadı pizzada hiç alınmıyordu. Pizzanın yüz güldürenleri yan karakter olması gerekirken başrole soyunan karamelize soğan, biberiyeli domates sosu ve hafif tuzlu siyah zeytindi. Birbirlerine çok yakışmışlardı. Tat olarak karides, kalamar bol da olsalar arka planda kalmıştı biraz. Yardımcı oyuncuların katkısıyla pizzayı beğendik ama daha iyisini beklerdik. Bir daha şans verir miyiz, zannetmiyoruz....

Bu arada mekanın sebzeli pizzaları genelde çok iyi oluyor. Kesin deneyin. Biz genelde bir etli bir sebzeli kombosu yapıyoruz :)

Urla’nın Serendias 2016’sı ödüllü ve son derece güzel bir roze. Pinot Noir&Kalecik Karası. Hafif-orta gövdeli, kısa bitişli, biraz asidik, burnu hafif baharatlı, capcanlı bir rozeydi. Normalde birçok roze, belki de kendilerini konumlandırmak istedikleri “eğlenceli, mutlu” imajından dolayı damakta daha tatlı bir etki bırakmaya uğraşırken, bu roze tersine tatlı olmaktan uzaktı ve bizim asıl hoşumuza giden etkisi de bu oldu. O yüzden ruh halimize gayet uygundu. Kırmızı mantarıyla da ilgi çekiciydi. Şişenin arkasında bölgenin şarapçılık tarihine referans veren yazı da oldukça iddialıydı. Bu roze, o iddiayı karşılıyor mu? Tartışılır; fakat biz oldukça keyif aldık.

Servis hakkındaki yorumumuzla değerlendirmeyi bitirelim. Hem profesyonel hem acemi ama istekli garsonları var. Karşı tarafın boş kadehine servis yaptı diye dörtte üçü dolu kadehinize şarap eklemek gibi coşkulu hareketler de görüyorsunuz; nazikçe tavsiyelerde bulunanları da.

Özetle, orta-üst bir konumlandırmaya sahip Miss Pizza, fiyat performansta biraz gerilemiş gözükse de belli bir standardın altına asla düşmeyen güzel antipasti, salata, pizza ve tatlılara sahip. Güzel bir öğle yemeği ya da uzun bir akşam yemeği veya güzel havalarda İstiklal’in dibinde ama gürültüsünden uzakta bir şeyler içip hafif bir yemek için halen rahatlıkla tercih edilebilecek bir mekan.

Unutmadan, artan pizzalarınızı paket yaptırabiliyorsunuz. Bizim sabahki kahvaltımızdı artan pizzalarımız :)

Cemile&Onur

Miss Pizza Şişhane

Tel.: [phone]

Adres: Evliya Çelebi Mahallesi, Meşrutiyet Cd. 86A, 34430 Beyoğlu/İstanbul

Not 1: Mutlaka rezervasyon yaptırın. Saat 18’e rezervasyon yaptırarak gittiğimizde bile mekanda boş masa yoktu. Dışarıdaki masalardan isterseniz özellikle belirtin.

Not 2: Mönüde domuz eti de var, yemiyorsanız dikkat edin.

[keyifehli]

Eski Istanbul’u Yasamak

Safa Meyhanesi

Yedikule’de Samatya taraflarında, kökleri 1895 yılına kadar giden, yüksek tavanıyla, ortamıyla eski bir İstanbul meyhanesine geldiğinizi buram buram hissettiğiniz bir yer Safa Meyhanesi. Yüksek tavanın ve iki yana konulmuş uzun aynalarla yaratılan ferahlığı ne kadar vurgulasak az. Ayrıca yılların ağırlığından olsa gerek, orta kısımlarından esnemiş tahta raflarda sergilenen farklı çeşit rakılarıyla da meyhanede olduğunuzu sürekli size hatırlatıyor mekan.

Yüksek tavanın bittiği ve mutfağa doğru geçilen tarafta soldaki patron masasından müşterilerin sürekli keskin bakışlarla takip edilmesi ve arada, bir iki tekin de patron tarafından atılıyor olması mekanın tartışmasız bir tarih ve gerçek bir semt meyhanesi olduğunu hemen tescil ediyor. Duvarda Atatürk resimleri, fonda ise radyodan çalan kısık müzik sesi… Hani olur da masada herkes susarsa bir anda, işte o zaman uzaklardan duyabileceğiniz kadar. İşte bu nedenle kapıdan girer girmez ambiyansıyla hemen eski İstanbul’a ışınlanıyorsunuz; gerçekten bu kadim şehirde yok olmakta olan bir şey deneyimleyeceğinizi hissederek...

Bu arada mekanın Kulüp Rakısı ile de bir gönül bağı var anlaşılan; sitelerinde açıkça bu rakıyı anmalarının yanında hem  panolardaki renk tercihleri, hem de arka bahçedeki (yaz vakti burası da çok keyiflidir herhalde) isim yazılı koca tabelada kulüp rakısının renkleri tercih edilmiş.  

Bunları da belirterek bizim soframıza geçelim.

Pazartesi günü gitmemizin etkisi olup olmadığını bilmiyoruz; ama çok fazla çeşit meze seçeneğimiz yoktu. Bunu da kesinlikle bir eksiklik olarak belirtmediğimizi söyleyelim; çok ve kötü meze seçeneklerindense hepsine özen gösterilmiş az sayıdaki mezenin sunulması bizce daha anlamlı. Öte yandan gözlerimizin otlu bir meze aradığını belirtelim, belki bir pazı mesela, hem de mevsimindeyken...

Meze olarak pilaki, şakşuka, yoğurtlu patlıcan (ki patlıcanlı çok seçenek vardı) ve fava alıyoruz. Salata olarak çoban salata, bir de tabii hepimiz peynir istiyoruz. Bir de mekana özel olduğu söylenerek önerilen uskumrudan alıyoruz.

Bir yetmişlik de konduruyoruz masaya. “Tasarım şişe”de üzerinde “Müzeyyen” yazan, kendilerinin başka bir ürünü olan Âlâ’ya benzetilerek şişelenmiş bir Yeni Rakı geliyor. Tasarım şişe furyasının kimi zaman çok sakil sonuçlar vermesine, ürünü daha kaliteli başka bir ürünü gibi ambalajlayarak müşteriyi yanıltma çabasına girmiş olmalarına rağmen reklam yasağı karşısında pek bir şey söylemek de mümkün değil herhalde.  

Yemeğe dönersek, ehlikeyf isteyen iki arkadaşımız çıkıyor, maalesef mekanda yalnızca bir tane olduğundan bir arkadaşımız isteğinden feragat etmek zorunda kalıyor. Belki bir eksiklik olarak not edilebilir.

Gelen peynir, bir meyhanede bulunmasını umduğunuz, aradığınız bir peynir. Ne sepsert ve kuru ne de yumuşacık ve çok yağlı. Rakının yanında ufak bir parça ağzınıza attığınızda kokusu ve aroması içtiğinizin önüne geçmiyor; ancak sondaki yağlı tadıyla da damağınızı güzelce temizliyor ve sizi bir sonraki yuduma hazırlıyor.

Şakşuka taze ve güzel. Ne çok fazla domates, ne çok fazla biber. Kimi yerlerde olduğu gibi patlıcanı kaybolmuş , kızartma yiyormuşsunuz gibi değil; ana kahramanı patlıcan olan esaslı bir şakşuka. Yağına da ekmek banmaktan kendinizi alamadığınız...

Yoğurtlu patlıcan ise meyhanelerde riskli bir tercih aslında. Bazı mekanlarda sırf kıvamı daha yoğun olsun diye içine basılan mayonez çok lüzumsuz bir mezeyle karşılaşmanıza neden olabiliyor. Neyse ki burada bu yanlışa düşülmemiş. Her ne kadar sonradan biraz mayonez tadı geldiğini düşünsek de geçer not alır bir yoğurtlu patlıcan yediğimizi söyleyebiliriz.

Pilaki ise irisinden, güzel, İstanbul’un bu taraflarında düzgününü yemeyi beklediğiniz şekilde. Fasulyeler diri, herkes bu kadar dirisini sever mi emin değiliz; ama biz beğeniyoruz. Öyle salçaya, havuca boğulmuş bir sulu yemek gelmiyor önünüze.  Tadına vararak yiyorsunuz pilakiyi.

Fava ise isteğimiz üzerine tam tekmil, içinde kırmızı soğanı ve üzerine de zeytinyağıyla masamıza geliyor. Tazeliği tartışmasız. Yalnızca baklasının biraz fazla önde olduğunu söyleyebiliriz. Yediğinizin fava değil de yalnızca ezilmiş bakla olduğu hissi uyandırmamalı bu meze. O yüzden biraz daha fazla dereotlu olsa daha iyi olabilirdi. Yine de tazeliği sağ olsun biz geçer not veriyoruz.  

Mekana özel denilmesi üzerine seçtiğimiz uskumru ise tartışmaya açık. Hafif ekşimsi başlayan tadı, sonrasında uskumrunun kendini hissettirmesiyle damağı şenlendiriyor. Özellikle iri parçalardaki uskumrunun dokusu ise çok iyi değil maalesef, yine de tadı çok etkilemiyor. Bununla birlikte tabi ki suyuna yine ekmeğimizi bandık, o yağlı ve ekşili tadı kaçıracak değildik ya!  

Çoban salata için ise fazla bir şey söylemeye gerek yok. Olması gerektiği gibi taze ve güzeldi.

Ara sıcak olaraksa masaya bir tane paçanga, iki tereyağda karides, iki ciğer, bir de kalamar tava söylüyoruz.

Kalamar tava gerçekten taze yağda kızartılmış, panesi çıtır ve yağ çekmemiş, teratoru ve kalamarın ise makul olduğu güzel bir tabak. Kalamarın kayış gibi olmaması bizi son derece mutlu ediyor. Daha özellikli bir teratorla gelseydi, çok daha mutlu da ederdi aslında.

Tereyağda karides güveçlerde geliyor ve bizim son yıllarda yediğimiz belki de en bol karidesli servis bu. Güvecin içinde görüntüyü kurtarsın diye konulmuş birkaç karides ve gerisi tamamen mantardan ibaret değil. Tam tersine sulu tutmayı başardıkları mantarı için ayrıca takdiri hak eden, ancak güvecin içinden çıkan iki-üç parça mantar dışında silme karidesten oluşan bir tabak geliyor. Gözünüz gerçekten doyuyor. Yalnız öncesinde biraz fazla yemiş olmaktan olsa gerek bize biraz yağlı geliyor.

Masaya gelen paçanga ise gerçekten güzel. Dev bir paçangayı ikiye bölerek servis ediyorlar ki bir yarım rahatlıkla bir kişiye yeter. Biz tüm masa bir paçangayı bölüşüyoruz. Yufkası öyle yağ çekmiş falan değil, dışı hafif çıtır ama yağdan değil hamurdan gelen bir tokluğa sahip. Tokluk dediysek öyle tıkayan cinsten değil. Kaşar içinde yüzmüyor paçanga, assolistin pastırma olduğunu hissediyorsunuz. Ezcümle, son derece taze, yağ çekmemiş ve bir şekilde hafif kalmayı başarmış oldukça iyi bir paçanga yiyorsunuz.

Ciğer... Bu ayrı bir hikaye. Ciğeri sade ve tek başına, hele ızgara olarak sevmek birçokları için oldukça zor. Ama iyisini bir kere yediniz mi  (Onur - Selanik’te Toixo Toixo’daki ballı zeytinyağlı o ızgara ciğerden sonra hayata bakışım değişmişti)... Memlekette artık çok az yerde bulabildiğimiz şekilde kalın ve geniş şekilde kesilmiş parçalar, kurutulmadan, ama bir taraftan da ciğerin o rahatsız edici gelebilecek dokusu da kalmadan ızgarada tam kıvamında yapılıp biraz acı ve soğanla servis edilmesi gerçekten göz yaşartıcıydı. Masadaki bazı arkadaşlarımıza acısı biraz fazla gelse de (bkz Cemile (: ) bu sunumun nadirliği karşısında biz son derece tatmin olduk. Eğer bu usul ciğer yemediyseniz daha önce mutlaka bir şans verin.

Tıka basa doyduğumuz bu yemekte bir de hızlıca yemek yiyip erken kalkan bir arkadaşımız sayesinde kuzu şiş de yeme fırsatımız oldu. Ciğerde gösterdikleri ızgara kullanma başarısı burada da kendini gösteriyordu. Sulu ve güzel bir kuzu. Daha ne istersiniz ki. Bu arada mekanda hem balık hem et yemeklerinin olduğunu söyleyelim.

Mekana ilişkin son birkaç notla da bu leziz deneyimi sonlandıralım.

Son dönemde özellikle üstatlardan gelen ağır “rakıyla çay mı içilir” eleştirilerini de akılda tutarak, mekanda çay servisi olduğunu, ama çayın dışarıdan geldiğini belirtelim.

Ayrıca üç arkadaşımızın doğum gününü kutlamayı bahane yapan bizler gibi kalabalık bir grup daha doğum günü kutlamak için oradaydı. Kocaman “2” ve “8” balonlarının ve pastanın üzerindeki “pasta volkanı” denilen maytap türüyle içerisini kokutan eğlence tercihinin mekanın ağır başlılığıyla ne kadar uyumlu olduğu sorgulanabilirse de özel bir günündeki kimsenin eğlence şekline karışmak haddimiz değil. Ama bu durumu neden andık? Her şeyi belli bir vasata çeken bizlerin, yani İstanbullu tüketicinin bu tarihi mekanı da kendi zevklerine benzetmesinden önce burayı bir ziyaret edin demek için.

Hesaba dair bir ayrıntıyı da belirterek bitirelim.

Fotoğrafta gördüğünüz hesapta kuverin yanında hesabımıza %10’luk (113 TL’lik) bir kalem de eklenmiş. Akademide kargacık burgacık yazıları okuma deneyimimizden yararlanarak adisyonu size tercüme edelim: Kuver on adet 50, 70 Yeni iki adet 460, peynir beş adet  70, uskumru iki adet 60, çoban salata iki adet 48, meze dokuz adet 126, şiş (kuzu şiş anlamında) bir adet 35, tereyağda karides iki adet 60, ciğer iki adet 52, kalamar bir adet 30, börek (paçanga anlamında) bir adet 16, 35 Yeni bir adet 115 ve bir de sonda ne yazdığı anlaşılmayan 113. Toplam hesap 1235, sondaki kalem düşülünce hesap 1122. %10’luk bir ek yapılarak hesabımız 1235’e yuvarlanmış gördüğünüz üzere. Bu uygulamaları konusunda mekanda/mönüde bir bilgilendirmeye biz rastlamadık, belki bizim dikkatimizden kaçmıştır; ama bahşiş bırakacaksanız bu “eklemeyi” de göz önünde bulundurun deriz. Biz de bir dahaki sefere kesinlikle dikkate alacağız...

Peki biraz sapa olan bu tarihi mekana gidilip burada demlenilir mi? Bizce evet. Mezelerinin muazzam olmasa da tazeliği, karidesinin bolluğu, paçanga ile ciğerinin güzelliği için gidilir. En azından bir kez deneyin diyebiliriz.

Cemile&Onur

 Safa Meyhanesi

Çalışma saatleri: 12.00 – 00.00, Pazar kapalı.

Adres: Yedikule Mah. İlyas bey Cad. No:169 Fatih/İSTANBUL  

Telefon: [phone]  

http://www.tarihisafameyhanesi.com/

[keyifehli]

Yeniden Hayat Bulan Bir Istanbul Klasigi

Pandeli

Eminönü’ne gelip de kalabalığın aktığı yöne kafanızı çevirdiğinizde şüphesiz ki sizi karşılayacak olan en belirgin yapı Yeni Camii ve onun Külliyesi içerisinde yer alan Mısır Çarşısı. İşte baharat cenneti olan bu Çarşı’nın tadilatı zamanı gitmeye çalıştığımız, sonrasında da kapılarını temelli kapattığı duyumunu alarak üzüldüğümüz Pandeli kapılarını yeniden açtı!

İşletmeci değişmiş olmasına rağmen internette hızlı bir araştırmayla şef garsonunun ve aşçıbaşının aynı olduğu bilgisine siz de ulaşabilirsiniz.

Ankara’da aynı tadı bulamayan ve özlem duyan Atatürk’e, İstanbul’dan trenle, özel olarak hazırlanmış yemeklerini gönderdiği söylenen Pandeli İstanbul için ayrı bir yere sahip lokantalardan. İstanbul tarihini yansıtan kurucusunun ve lokantanın yaşadıklarını, atlattığı badireleri okursanız da bu eski İstanbul beyefendisinin kurumuna ve markasına saygınız daha da katlanıyor.

Mönüden...

Biz de ön araştırmamızı yapıp heyecanlı bir şekilde rezervasyonumuza tam zamanında yetiştik ve kalabalık bir grup olmanın avantajıyla çok farklı şeyler tadabildik.

Önce ambiyans: Lokantanın belki de en etkileyici kısmı bu denilebilir. Mısır Çarşısı’nın tarihine dalıp lokantanın ahşap kapısından içeri girince güzelim mavi çinili duvarlar sizi karşılıyor ve tarih kokan dar merdivenden yukarı doğru çıkmaya başlıyorsunuz.

Birden fazla salona ayrılmış servis kısmına ulaştığınızdaysa yine mavi beyaz çinilerle kuşanmış duvarlarla kesişen yüksek tavanlarla, tavanlardan sarkan kristal avizelerle göz göze geliyorsunuz.

Sonra o yüksek duvarlardan sesinizin nasıl yankılandığını duyunca tarihi buram buram, içiniz ürpererek hissediyorsunuz. Hele bir de manzaralı bir masaya oturabilirseniz tam bir duyu şölenindesiniz.

Kendi aramızda “sırf bu ambiyansı tatmak için bir ziyareti hak ediyor” diyerek şölenin ağzımızda ve burnumuzdaki etkisini keşfetmek için daha da heyecanlanıyoruz.

Servis: Garsonların bizlerle genel olarak iletişimi iyiydi; hafiften bir samimiyet kurma çabası da vardı. Biz altı kişilik rezervasyonumuza yedi kişi gittiğimiz için en başta bizi, ayırdıkları masaya sıkıştırmaya çalıştılarsa da sonrasında rica etmemiz üzerine yan masayı ekleyerek daha konforlu şekilde oturmamızı sağladılar sağ olsun. Yemeklerin servis hızı, tabaklar arasındaki geçişimizi takipleri iyiydi, yediklerinizi boğazınıza dizdirmiyorlar. Özellikle çıkarken, çokça bekleyen olduğunu gördüğümüzde bu aceleden kaçınan özenlerini takdir ettiğimizi söylemeleyiz.

Mönü: Çok kalabalık bir mönü değil. Seçenek çokluğunda kaybolmuyorsunuz, ama yalınlıktan gelen gücüyle her şeyi de söylemek istediğinizden “ne yesem acaba” diye kendinize soruyorsunuz. Coğrafyamıza özgü tatlar seçilmiş; özenli bir lokantada olduğunuzu hissettiriyor.

Yemekteki bir arkadaşımızın söylediğine göre mönüde eskiden alkol varmış. Maalesef şu anda yok. Maalesef diyoruz; çünkü geleneksel yemeklerin de bulunduğu bu mönüyü örneğin güzel bir kırmızı şarapla deneyimlemek isterdik.

Artık yediklerimizi aktarmaya geçebiliriz...

Günün çorbası mercimek çorbasıydı.

Yarım porsiyondan biraz hallice denilebilir. Mercimek tadını güzelce alabilseniz de kıvamı biraz açıktı; bu seviyedeki bir lokantadan biraz daha yoğun bir çorba bekliyor insan. Özellikle içine koydukları tereyağda kavrulmuş kurutonların tadını çorbada da arıyorsunuz ister istemez. Sevmeyeni çok olabilecek olmasına rağmen tereyağı ya da et suyu tadını daha net alabileceğiniz bir çorba olsa biz daha çok beğenebilirdik. Çorbaya biraz limon sıkınca mercimek tadının hemen yok olması da biraz can sıkıcıydı; ama olsun.

Başlangıçlar

Zeytinyağlı yaprak sarma

Yapraklar biraz kalındı, zamanı olmadığını hissettiriyordu, içi oldukça tuzsuzdu, baharat olarak da belirgin bir tat yoktu. Dolayısıyla biraz yavan bir lezzetti.

Zeytinyağlı kuru dolmalar: Patlıcan, biber ve kabak.

Bunların ne kadar güzel olabileceğini bilen insanlardansanız böyle bir tabağa heyecanlanmamak elde değil. Tadına bakabildiğimiz kurutulmuş patlıcanın kendisi fena değil, kabaksa bir bütün olarak güzeldi. Ama dolmalık içleri burada da akılda kalıcı herhangi bir tat bırakmaktan uzaktı.

Zeytinyağlı ayvalı kök kereviz: Mükemmeldi.

Hem ekşi, hem tatlı yönleriyle hem de güzel zeytinyağıyla tam bir şölen. Damağınızı yormayan, hem renkli hem de narin bir tabak. Kesinlikle tavsiye ederiz. Ne pelteleşmiş, ne diri kıvamıyla hem kereviz hem de ayvalar çok iyiydi, soğanın hafif şekerli desteği de bu tabloyu tamamlıyordu. Tat olarak uyum şahaneydi. Suyuna ekmek banmaktan kendimizi alamadık.

Bir tek eleştiri olarak, fotoğraftan da görebileceğiniz üzere ayvadaki kurtçuk deliği ve onun siyahlığının temizlenmesi zahmetine, bu seviyedeki bir lokantada, girilebilirdi. Görsel zevki biraz bozsa da tada etkisi kesinlikle yoktu.

Ana Yemekler

Simit şiş köfte

Masamıza geldi; ama tatma fırsatı bulamadık. Yiyen arkadaş büyük bir iştahla ve mutlulukla mideye indirdi. Yorumları da oldukça iyiydi. Fotoğrafını paylaşmakla yetiniyoruz.

Kuzu etli hünkar beğendi

Beğendisi patlıcan tarafından fazla kuvvetliydi. Beğendi yiyormuşsunuz hissi yerine köz patlıcan yiyormuşsunuz gibi bir his veriyordu. Tazeliğine ve gerçekten közlenmiş olduğuna inandıran patlıcanına laf edemeyiz; ama beğendi tadı ancak tabak biraz soğuduktan sonra kendine geldi. Etler ise masadaki bazı arkadaşlarımızın biraz kokulu bulduğu güzelce yumuşamış kuzu etiydi. Burada zevklerimiz biraz çatışıyor; o yüzden ikili bir yorumlama yapalım: Yağsız kuzu eti seviyorsanız güzel, biraz daha yağlı seviyorsanız azıcık yavan. Etin yağlı tarafları var mıydı, vardı, hele masaya gelen üç hünkar beğendiden birinde görece fazlaydı. Doku olarak da ağzınızda lif lif dağılan yumuşaklıkta değil, ama çatalla rahatça bölünebilir nitelikteydi. Dolayısıyla farklı damaklar, bu tabağı, beğendisinden etine kadar çok farklı değerlendirebilir. Et, lokum gibi damakta dağılsın isteyenlerdenseniz, o seviyede bir et gelmediğini göz önünde bulundurun deriz. Bize göreyse ucundan geçer not aldı. Ancak mönü fiyatı göz önünde bulundurulduğunda, bu tabakta kullanılan etin kalitesi kesinlikle daha üst düzey olabilirdi.

Fırında patlıcanlı kuzu kebabı

Hünkar beğendidekiyle aynı nitelikteki etin bu tabağa daha iyi uyum sağladığını söyleyebiliriz. Zevkimize kıyasla yağı biraz fazla çekmiş olan patlıcanın yanında yağlı bir et biraz ağır olabilirdi. Ancak tabağın yağ içinde yüzmediğini de söylemek gerek. Genel olarak tatmin edici bir tabaktı, patlıcanlar yanmamış ve etle uyumu yerindeydi. Yağlı bir yemek olmasına rağmen kesinlikle ağırlık yaratmadı. Herkese “dur, yeme fotoğrafını çekeceğiz” derken “Onur’un tabağını çekmemiş olamayız” desek de maalesef fotoğrafını çekmemişiz. Bunu da mazur görüverin.

Baharatlı piliç külbastı: Tattığımız ana yemekler içinde kesinlikle en iyisiydi.

Tavuk eti kurutulmamış, ama güzelce pişirilmişti ve üzerindeki baharat ve otlarla çok güzeldi. Özellikle otların pişirme sürecinde yanmamış olması, hafif baharat ve sulu et birbirine çok yakışıyordu. Tabağın yancısı fırınlanmış sebzeler de ayrı bir lezzetliydi ve tabağa ferahlık katıyordu. Nitekim ne diri ne de kuruydu. Kesinlikle tavsiye ederiz.

Tatlılar

Geneli itibarıyla gelenlerin tamamını beğendiğimiz kısım tatlılardı.

Ayva tatlısı: Sunumundan tadına her şeyiyle çok iyiydi.

Ayva pelteleşmiş halde değil, kıvam olarak hafif diriliğini koruyan, ayva tatlısının o ne sert , ne yumuşacık kıvamına sahipti. Fırınlandığı oldukça belliydi. Çok şekerli olmaması yanında güzelim kaymağı da kesinlikle hafif şerbetinin önüne geçmiyordu. Gerçekten tam olarak olması gerektiği gibi bir ayva tatlısıydı.

Fırın sütlaç: Zevke göre yine çok tartışmaya açık olmasına rağmen pirinci bol (aşırı bol değil) ve hafif dişe geliyordu (tam benim sevdiğim gibiydi – Onur).

İçindeki limon kabuğu rendesi beklenmedik bir ferahlık veriyordu. Vanilya da konulmuştu ve belki de tek eleştirilebilir nokta vanilyanın koku olarak biraz baskın olmasıydı; ancak tadı aşırı etkilemediğinden, kıvamı ve tadı güzel bir sütlaç olduğunu söylemek gerekir.

Keşkül: Bu da şahaneydi.

Kıvamı tam olması gerektiği gibiydi. Kesinlikle kendisini hissettiren, ama acımtrak olmayan badem tadı keşküle çok yakışmıştı. Ayrıca fıstıkla desteklenen hem yumuşak hem pütürlü dokusu ile de son derece keyif veriyordu.

Kazandibi: Gerçek kazandibi.

Hafiflikte yakaladıkları başarıyı da tebrik etmek gerek. Kıvamı alışık olduğumuz kazandibinden biraz daha az yoğundu ve içindeki tavuk göğsü ve şekeri çok fazla değildi. Buna rağmen gerek üzerinin yanıklığı gerek ara ara damağa gelen tavuk göğsü gerek hafif şekerliliğiyle hem tat hem doku olarak çok iyiydi.

Sonuç olarak, İstanbul’da yeniden yaşam bulan bu tarihi lokanta yaşarken bir kere ziyaret edilmesi gereken lokantalardan mı? Ambiyansıyla ve tarihiyle birlikte değerlendirdiğinizde kesinlikle evet. İstanbul’a gelen bir yakınınıza ya da yabancıya tavsiye edebilir misiniz? Gönül rahatlığıyla; zira yemekler kesinlikle belli bir kaliteyi tutturuyor. Peki, sırf yemek yemeye bir daha biz gider miyiz? Olabilir, ama zor; zira tarihten ve isminden gelen ünü bir yana unutulmaz bir yemek deneyimi sunmadığını söylemek gerek.

Cemile & Onur

Padeli

Çalışma Saatleri: Pazartesi-Pazar 11:00–18:30.

Adres: Rüstempaşa Mah. Balık Pazarı Kapısı Sokağı 1/2, Mısır Çarşısı İçi, Eminönü, Fatih/İstanbul

Tel.: [phone]

https://www.pandeli.com.tr/

--

Ek: Lokantayla ilgili yazıyı yazmamız sonrası bir sohbet anında öğrendiğimize göre eskiden, porsiyonu hiç de küçük olmayan bir tarama ve ayrıca pilaki her masada bulunurmuş. İkram olup olmadığından emin olamadık; ama şöyle hakkı verilmiş bir tarama mönüde olsaydı da şahane olurdu. Ayrıca eskiden vezir parmağının da bulunduğu bir tatlı mönüsü olduğu da konuşuldu. Açıkçası mönüde güzel bir şerbetli tatlı bulunmamasının önemli bir eksiklik olduğu söylenebilir.

[keyifehli]

Istanbul’da Samimi Bir Italyan

Aida Vino E Cucina

Önce mekanla ilgili kısa bir bilgi vererek başlayalım. Aida İstanbul’da bulabileceğiniz en tatlı restoranlardan biri ve İtalyan mutfağı ağırlıklı. Moda’da bulunan mekanın sahibi Elif-Andrea çiftinden, Andrea İtalyan. Yemekleriyle öne çıktığı kadar atmosferiyle de gönülleri kazanıyor. Ambiyans son derece sıcak ve samimi. Komple bir deneyim. Buyrun bizimkine:

Sarmaşıkla kaplı pencerelerin yanındaki  ince ahşap kapıdan içeri giriyoruz. Çok tatlı bir hanımefendi (Elçin Hanım) karşılıyor bizi. Rezervasyonumuz olduğunu söyleyince nazik bir tebessümle önümüzden loş bahçeye doğru ilerliyor. Ufak bir kaza dolayısıyla rezervasyonumuzu ertelemek zorunda kaldığımızdan Elçin Hanım bunu unutmamış, içten bir ilgiyle nasıl olduğumuzu da soruyor. Mekandaki özenli samimiyeti hemen hissettiriyor. İçimizde beliren ufak bir heyecanla bize ayrılan mermer masaya oturuyoruz. Bahçedeki loşluğun nedeni, aydınlatmanın sadece masaüstü abajurlardan sağlanıyor olması. Abajurun hafif yansılarıyla belirgin hale gelen duvardaki tablolar da son derece uyumlu. Ambiyans müthiş.

Hemen mönüler geliyor ve artık heyecanımızı gizlemeye gerek kalmadan,  yerimize iyice yerleşiyor ve mönüyü incelemeye koyuluyoruz. Mönü dönem dönem değişiyor, o yüzden bir devinim de var, ara ara ziyareti hak ediyor. Yemek mönüsüne hızlıca göz gezdirdikten sonra peynir-şarküteri ile başlayıp birkaç başlangıç söyleyerek makarna ve deniz ürünlerine yöneleceğimizi fark edip ona uygun bir şarap seçmeye çalışıyoruz, tercihimiz kırmızı olacak gibi.

O sırada imdadımıza hemen bir başka nazik ve genç hanımefendi (Esra Hanım) yetişiyor ve yemek tercihlerimizi dinleyip bize Zinfandel üzümünden yapılan Bodrum/Muğla yöresinden Karnas Bağları’nın 2015 yılı şarabını, şarabın yemeklerimizle uyumunun kolay olacağını vurgulayarak öneriyor.

Biz de iyi ki hemen kabul edip şarabı tatma imkanı buluyoruz. Türkiye’de yetiştirilmiş Zinfandel’i daha önce deneyimlemediğimizden bizim için de ilgi çekici bir tercih oluyor. Şarap kadehte havalandıkça içindeki aroma daha da kendine geliyor ve yemeğin yanında içime hazır hale geliyor. Meyvemsi tatları olan, orta gövdeli, bitişi çok uzun olmayan dengeli bir şarap. Gece boyunca tattıklarımızın tamamıyla da son derece uyumlu.

Peynir&şarküteri tabağının yanında iki başlangıç söylüyoruz. Ana yemekleri sonradan söylemek niyetindeyiz tokluk durumumuza göre. Ancak bu sırada Elif Hanım mekanın dolu olacağını, şefin ana yemek tercihlerimizi öğrenmek istediğini, istersek sonradan iptal edebileceğimizi söyleyerek ana yemek tercihlerimizi de alıyor. Bu sırada masamıza son derece güzel bir zeytinyağı ve parçalanmış (ezilmemiş) siyah zeytinden oluşan basit ama son derece lezzetli bir amuse-bouche geliyor.

Ardından, şarabın ve sohbetin akışını sağlaması için elbette peynir ve şarküteri tabağımız geliyor. Peynir ve şarküteri ürünleri 100 grama göre fiyat biçilmiş şekilde mönüde yazıyor; siz dilediğiniz kadar gramını söylerek kendinize bir tabak yaratabiliyorsunuz. Biz, ortaya 30 gr. Grana Padano, 30 gr. Scamorza affumicata ve 30 gr. Salame di Norcia söylüyoruz. Dilimlenmiş elma parçaları ve kabuklarından ayrılmamış cevizle süslenmiş ahşap bir servis geliyor. Grana Padano (Parmigiano Reggiano kadar olmasa da) yoğun tadı ve görece sert kıvamıyla şarapla mükemmel uyum sağlıyor. Scamorza affumicata, isminden de anlayacağınız üzere isli bir peynir; başlangıçta isli sonrasında damağı yormayacak yağlı bir tat bırakıyor. Açıkçası yoğun is tadı severleri tam olarak tatmin etmeyecektir; ama belki de dolu dolu bir yemek öncesi böylesi daha uygun. Salame di Norcia ise domuzdan, hafif baharatlı, çiğ sucuk benzerleri bakımından çok ağır olmayan bir tada sahip; eti, biraz çiğneme gerektiren makul bir tercih.  

Oldukça ağırdan aldığımız peynir&şarküteri tabağımızın bitmesine yakın başlangıçlarımız geliyor. Deniz mahsüllü tempura ve Marinara usulü midye geliyor. 

Porsiyonunda iki adet olan tempura, kızarmış otları, balık köftesini andırır karışık eti (midye de var) ve soğan reçeli olduğunu tahmin ettiğim reçeliyle mükemmel. Kızarmış, ama yağ çekmemiş olması, bunu dengeleyen ama öne geçmeyen reçeli ve kızarmış otların ağızda yarattığı dokusuyla tam şölen. Benim (Onur) çok sevdiğim tatlı, tuzlu birlikteliği ile farklı dokuların bir araya getirilmesinin başarılı örneklerinden biri. Denk gelirseniz mutlaka deneyin. Şarapla uyumu da son derece güzel.

Midye ise, deniz suyu ve taze midyenin kendi suyuyla piştiğinde mükemmel olan bu yemeğin Türkiye’de yiyebileceğiniz en iyi örneklerinden. Beyaz şaraplı sos kaşıklayabileceğiniz miktarda. Fakat biraz tuzlu açıkçası, biraz midyelerin ve sosun diğer unsularının önüne geçiyor. İşte o sırada da imdadınıza tabağın kenarına kondurdukları herhalde tereyağla kavrulmuş olan kıtır, parmak kalınlığındaki ekmek parçaları koşuyor. Suyun içine atıp birkaç dakika beklettikten sonra dışı çok az yumuşamış, ama içi hâlâ sert olan ekmeği ağzınıza attığınızda  tuzun etkisini daha az hissediyorsunuz. Kabukları açık midyenin içerisine doğru maydanozla karıştırılmış ve halkaları ince uzun doğranmış soğan parçaları süzülüyor. Midyeler nal kadar değil, bu tarifte olması gerektiğine yakın küçüklükte  (İstanbul şartlarında...). Bu arada söylemek gerekiyor ki midyenin porsiyonu oldukça büyük. Bu nedenle doyurucu olabileceğini göz önünde bulundurup sonrasında tek bir ana yemeği iki kişi paylaşacak şekilde söyleme ihtimalini göz önünde bulundurun deriz.

Gelelim ana yemeklere. Fırında somon ve keçi peynirli raviolimiz servis ediliyor.

Somonun yanında hafif tatlı ekşi bir sos var, ayrıca az bir sosla tatlandırılmış yeşillik. Açıkçası tabaktaki her şey son derece uyumulu, yalnızca somon çok az kurumuş. Belki bir dakika önce ateşten alınsa çok daha sulu olabilirdi. Ama kesinlikle geçer not alacak bir tabak.

Kocaman, içi malzeme dolu dört adet ravioli ise hafif bir sos ve kızarmış armut eşliğinde sunuluyor.

Tazeliği tartışmasız hamuru, dolgun malzemesi, ince ama yağ dengesini sağlayan sosu ve çok tatlı olmayan armutlarıyla yemek son derece güzel. Armutlar biraz daha tatlı olsa benim (Onur) damak zevkime tam oturan bir yemek olurdu; ama bu haliyle de son derece güzel. Özellikle tıka basa yemiş olmamıza rağmen hapur hupur yemekten geri duramıyoruz.

Yemeğin üzerine kapanış için iki kadeh Sevilen’in Misket üzümünden tatlı şarabını istiyoruz. Fakat İtalyan restoranına gelmişken tiramusu söylemeden olmaz diyerek akabinde dayanamayıp tiramusuyu da ekleyiveriyoruz.

Dayanamadık fotoğraf çekmeden önce yiyiverdik; kusura bakmayın.

Tatlıya yeriniz kalmadıysa ama yemeği hafif bir tatlı notla bitirmek istiyorsanız Misket üzümünden hafif bir tatlı şarabı mutlaka deneyin. Ayrıca tatlı şaraplar genelde çikolata dahil tatlılarla çok ahenkli ve damakta değişik deneyimler yaşatan içkiler; bir şans verin. Mekanın tiramisusu ise hafif, güzel. Açıkçası dünyanın en iyi tiramisusu değil (hele bir de ilkokul arkadaşlarınızdan biri Mascarpone’sini kendisi yapıp tiramisu yapıyorsa başka tiramisu beğenmek oldukça zorlaşıyor; evet Sina sözümüz sana); ama yediğinize de pişman olmuyorsunuz.

Belki ufak bir öneri olarak şu söylenebilir, gerçi mekanın samimiyeti ve yalınlığıyla uyumu tartışılabilir: Gelen tabaklar, sunulurken içindekilerle birlikte tanıtılabilir/hatırlatılabilir.

Bu arada, yemek esnasında yan masadaki çok tatlı bir çiftle oldukça keyifli, bol kahkahalı ve samimi bir sohbete girme fırsatımız da oluyor. O kadar ki telefon numaralarımızı değiş tokuş ediyoruz.  

Kısaca, şehrin kalabalığından uzak huzurlu bir dünyaya kaçış istiyorsanız kaçırmayın! Damağınız şenlenirken ruhunuz da dinlenecek. Üstelik İstanbul standartlarında abartılı bir hesap da ödemeden.

Kısaca, şehrin kalabalığından uzak huzurlu bir dünyaya kaçış istiyorsanız kaçırmayın! Damağınız şenlenirken ruhunuz da dinlenecek. Üstelik İstanbul standartlarında abartılı bir hesap da ödemeden.

Cemile&Onur

Aida Vino E Cucina

Telefon : [phone]

Adres: Caferağa Mahallesi, Ressam Şeref Akdik Sokağı No:10, Kadıköy İstanbul.

https://www.instagram.com/aidavinoecucina/?hl=tr

Not 1: Çalışanlar son derece ilgili ve kibar. Tavsiye istemekten asla çekinmeyin.

Not 2 (ve çok önemli): Akşam yemeği için gidiyorsanız mutlaka rezervasyon yaptırın. Tercihen minimum bir hafta öncesinden. Yoğun dönemlerinde saat aralıklarında rezervasyon alıyorlar. Yadırgamayın. Bizde yerleşmemiş bir kültür olsa da olması gerekeni yapıp masayı birden fazla döndürüyorlar. Yoksa bu fiyatlara bunları sunamazlar. Eğer masayı tüm gece kullanmak istiyorsanız mutlaka belirtin. Eğer rezervasyonunuz saat aralıklıysa lütfen saatlere saygı gösterin ki sizden sonraki misafirler de en az sizin kadar keyifli ve doya doya vakit geçirebilsin.

Not 3 (Onur’dan): Bu benim burayı ikinci ziyaretim. 2017 Aralık’ta da bir ziyaretim olmuştu. Orada da peynir tabağı, bruschetta, çiğ somon-avokadolu bir tabak, lazanya ve antrikot yiyip Yedi Bilgeler’den Pythagoras içmiştim. Çok ayrıntılı hatırlamadığımdan yanıltıcı da olmamak için kısaca yazayım. Bruschetta ferah ve iyiydi, somon güzeldi fakat avokadolar biraz yavandı. Hem bruschetta hem somon biraz karabiberle tatlandırılabilirdi. Özellikle somon biraz zeytinyağı eklense çok güzel olabilir. Lazanya hafifti; taze olduğu belliydi. Antrikot da iyiydi. Ancak bu yemeğin benim için unutulmazı şaraptı. Merlot-Cabernet Sauvignon gibi bana yumuşak gelen iki üzümün Malbec ve Shiraz üzümleriyle karışımı gerçekten etkileyiciydi. Mutlaka deneyin. Bu ziyaretin görsellerini de aşağıda bulabilirsiniz. Bu arada 2017’de 149 lira fiyatlı şarap, 2018’de mönüde 193 (küsürat yanlış olabilir) lira. Mekanın yapabileceği pek bir şey yok; ama hayıflanmama neden oldu...