titleless @khadijahussaini-blog - Tumblr Blog

Posts

باید کسی باشد که مینشیند و کسی که ترک میکند را تماشا میکند. نمیتواند کسی باشد که ترک میکند. او نمیتواند کسی باشد که میرود. یک یک صدا های درونش میگوید که او است که باید برود. .لی او آنقدر مینشیند که دیگری برود. دیگری ترکش کند. نمیداند چرا. ولی انگار ترک کردن بیشتر از ترک شدن او را میشکند.

#11. 25. 15

i cant believe its been just a week. i feel like its been a year. i feel empty. i feel down. above all i feel like i have betrayed my instincts. my guts. and that was never the plan. i never did that. this would be my first and last time if i am a good learner. i don't want to feel that humiliation ever again. to look week to yourself, to look like you couldn't control your emotions and it got you in to trouble, to hurt someone else along with you... what was that mess? you were better then this ..

#11.25.2016

دلتنگ شو و از این دلتنگی بمیر. یک روز بی حس میشوی و بلاخره خیالت راحت میشود.

I smell fish. eat one. oh no two today!

11, 18,2016

خواب

خواب دیدم همه ی ما نشسته ایم خانه ی عروس و منتظریم همه مهمانهای نزدیک بیایند تا برویم به هتلی که قرار است عروسی در آنجا برگزار شود. شک دارم که بیاید. از خودم میپرسم بعد از اینهمه سال وقتی ببینمش چقدر تغییر کرده باشد؟ میپرسم اصلا قرار است مرا به یاد بیاورد یا نه؟ با مادرش و چند زن دیگر می آیند و با جمع سلام و احوالپرسی میکنند. متوجه میشوم اینهمه سال فقط برای من گذشته است. او همان ضیاگل با همان مدلِ لباس و همان لبخند است. حتی ذره ای عوض نشده است. به من میرسد. بغلش میکنم و میگویم چقدر به اندازه ی تمام این سالها دلم برایت تنگ شده. مثل همیشه مهربانانه نگاهم میکند ولی چیزی نمیگوید. بعد از من مادرم به رسم خوش آمد ایستاده است. مادرم را در آغوش میگیرد و میگوید دلش برایش تنگ شده . حسودی ام میشود. بغضم میگیرد. دوستان من همیشه مادرم را بیشتر از من دوست داشته اند ! ولی بغضم به خاطر اینست که هنوز ضیاگلی که ایده آل من است با نگاه عاقل اندر سفیه گدشته به من مینگرد. شاید هم فقط من اینطور تصور میکنم. پنج شش سالی از من بزرگتر بود .، اما من استعداد بالایی در دوستی با آدم بزرگها دارم. فکر میکردم دوستان خوبی هستیم. ضیاگل برای من نمونه ی کامل یک دختر تمام عیار بود. راه رفتنش. حرف زدنش. متانت اش. اینکه همه دوستش داشتند. اینکه همیشه لبخند میزد. اینکه همیشه آرام بود. اینکه همه وقتی به مشکلی بر میخوردند و نیاز به مشوره داشتند به او مراجعه میکردند. اینکه زیبا بود. اینکه همیشه خرفهایش به دل آدم مینشسست و آدم را آرام میکرد. با حس همین حسادت و بغض در قلبم وشرف بر اینکه در آن جمع فقط من هشت سال را یک نفس دویده بودم و صدیقه هنوز ده سالش بود و مادر موهاش کمتر سفید بود و عروسی دختری بود که حالا مرده است وحشت زده از خواب پریدم. اولین فکری که به سرم زد این بود که بروم احوالش را بگیرم . دلم برایش تنگ شده بود. خیلی! بیشتر که فکر کردم متوجه شدم در تمام این سالها همیشه مجال اینرا داشته ام که زنگ بزنم و احوالش را بگیرم. بنشینیم و حرف بزنیم. از خودمان تعریف کنیم. از اینکه روزگار مان چگونه است. چه فکر میکنیم. در سر و دلمان چه میگذرد. ولی هر بار نخواسته ام. هر بار از این میترسیده ام که نکند تصویر من از ضیاگل بشکند. اصلا نکند او دیگر نمونه ی تمام عیار نباشد برای من. نکند او همان ضیاگل مانده باشد و من انقدر تغییر کرده باشم که دیگر اصلا نتواند مرا بشناسد و من نتوانم برای ضیاگلی که هست تحسین اش کنم. من که گاهی خودم هم خودم را نمیشناسم. بعضی آدمها و تصویر ها باید دست نخورده باقی بمانند تا ما بتوانیم به زندگی ادامه دهیم. تا ما بتونیم به گذشته فکر کنیم و لبخند بزنیم. تا گه نپاشیده باشیم به حال و ماضی مان. بعصی آدمها جایشان همان جاییست که باید باشند. با آوردنشان در حال و آینده و تصور اینکه او هم با کفشهای تو راه رفته و به همین نتایجی که تو رسیده ای رسیده و حتما هنوز هم فقط با نگاه کردن به همدیگر فکر هم را میخوانید، روییای بچگانه ی فشنگیست که آخرش به وحشتِ یاس خاتمه میابد.

11،16،2016

1:44 PM

“what a wonderful thought it is that some of the best days of our lives haven't happened yet! “

well, well...

I can clearly see where i came from ... :)))

wnq-writers

I wonder how many people would have fallen in love if they had only spoken to each other. Strangers sitting next to each other on an airplane at night, watching the world grow smaller beneath them. Or in a tiny bookstore filled with old stories, their pages yellowed and dusty with age. Or sitting next to each other at a concert, both wanting to linger in the same note of a song that they think contains a universe. How many strangers have shared lovely, beautiful moments together? How many people would have found the love of their life if they had decided to say something?

polarioid (via wnq-writers)

buttonpoetry

The problem is I still call myself a woman.

Ashe Vernon - “For Anyone Who’s Listening” (WOWPS 2016)

Performing at the 2016 Women of the World Poetry Slam. Subscribe to Button on YouTube!

Want to be on Button? Submit your poems to our chapbook contest! Winner receives publication, $500, fifty free author copies, and an invitation to perform at a Button Poetry event and be filmed by Button. Not sure about a full chapbook? We’ve launched our first-ever video contest as well! You even can (and should!) submit to both! Check out all the details here.

(via buttonpoetry)

To whom who hear

Frank -You love him, right? Karean- You can't know that. Frank-I'm sorry, can't know what? You can't... Come on. We're in court, all that shit going on, it's all over your face. You can't hide that. You love him. Frank -Ma'am, just a little bit more. Thank you. (talking to waitress) Karean-I might have... feelings for Matt Murdock, but it's just... it's a swirl, it's a lot of things. Like... ingredients. It's not love. Frank -Ma'am, can I ask you, do you guys always serve bullshit here or is that just her, huh? (talking to waitress) waitress -Fresh pot. Frank-I'm sorry. You were saying? Karean- He's the kind of man who hurts people. Not like you, but... he damages them. Breaks them. Frank-Sorry, is that supposed to mean something? Karean-So those are the people that you get out of your life. Is that right? Frank- Look, I might generally be considered out of my skull, so this might not mean much, but this could be the craziest, most batshit thing I've ever heard in my life. People that can hurt you, the ones that can really hurt you, are the ones that are close enough to do it. People that get inside you and... and... and tear you apart, and make you feel like you're never gonna recover. shit. I'd... I... I would chop my arm off right here, in this restaurant, just to feel that one more time for my wife. My old lady, she didn't just break my heart. She... She'd rip it out, she'd tear it apart, she'd step on that shit, feed it to a dog. I mean, she was ruthless. She brought the pain. But she'll never hurt me again. You see, I'll never feel that. You sit here and you're all confused about this thing, but you have it. You have everything. So, hold on to it. Use two hands and never let go. You got it? Now, you need to go in the back and get the waitress. You tell the cook and anyone else who's back there to find the biggest piece of stainless steel and you get under it. Go now. Karean-Wait. What's happening? Frank-The Buick. It's rolled around the block three times before it pulled up. Karean-Who are they? Frank- Just some guys who are about to walk into a diner for the last time. Karean -Wait, you... you wanted them here. You parked me outside like... bait. Frank-You need to go. Karean-You're such an asshole. Frank-Yeah.You got that right. Daredevil

books-n-quotes

Our character isn’t defined by the battles we win or lose, but by the battles we dare to fight.

Robert Beatty, Serafina and the Black Cloak

Get the FREE Kindle Reading App

(via books-n-quotes)

The battles I dare to fight ☺

☺

Just remembered few people in my life ^_^

I feel ugly and old and full of anger...

هر که باشیم، هر کجای دنیا زندگی کنیم، همگی جایی در اعماقمان نوعی حس کمبود داریم. انگار چیزی اساسی گم کرده ایم و می ترسیم نتوانیم آن را پس بگیریم. آن هایی هم که می دانند چه چیزی کم دارند، واقعا انگشت شمارند. ملت عشق-الیف شافاک

Don't

Don’t feel disgusted of yourself, just take a deep breath and get over what you saw in the mirror. Try to forget your nature. Try not to remember you were born to tear out what ever comes between you and what you want… Don’t blame yourself. It’s ok that they treat you that way; it is in their nature. You are also capable of that. But try, try not to bring it out on them. It is also in your nature to ignore, to leave behind, to forget… But Don’t forget

buttonpoetry

Blythe Baird - “Pocket-Sized Feminism” (Button Live)

“How am I to forgive myself for doing nothing in the mouth of trauma? Is silence not an act of violence too?”

Blythe Baird, performing at Button Poetry Live, February 2016. Blythe placed 2nd in the slam. Subscribe to Button on YouTube!

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

titleless