Karin Kleingeld @kkgeld-blog - Tumblr Blog

Hier hoor ik niet bij

Gisteren belandde ik toevallig in de Sint Willebrord kerk in Utrecht. Er was een open dag om geld in te zamelen voor de torenspits die langzaam opgegeten wordt door zwammen. De bezoekers werden getrakteerd op gezang.

Dat werd verzorgd door een kleine groep zangers, die elk moedig streden tegen het verval dat ook hier was ingetreden. De melodie had een statige plechtigheid die niet helemaal paste bij de (in de beste katholieke traditie) vrolijk opgedirkte kerk. De zangers schurkten tegen de toon aan. Het moet gezegd, dat hielden ze consequent tot het einde vol. De dirigent gebaarde heftig om de kleine muzikale kudde in het gareel te houden. De verschillende hordes waarvoor de melodie hen stelde werden met wisselend succes genomen. Want de plicht riep.

Er stonden twee pronte dames aan de flanken opgesteld die elk een grote knot op hun hoofd droegen. Aan hun inzet heeft het niet gelegen. In het midden stond een man die maar een shade of grey in zijn palet had. De last van de wereld drukte op zijn schouders.

En kwam alzo het gezang ten einde. En keerde de kerk weer tot stilte. Een aarzelend applaus. Dat snel afgebroken werd door onderling gekrakeel in het gezelschap. De kortstondige eenheid verviel snel. Dwars door de druk pratende beknotte dames liep in een lijn zo scherp als een mes, de grijze heer naar buiten. Hier hoor ik niet bij.

Alles sal reg kom!

Wie ruimt er bij u het zwerfvuil op?

Een aantal weken geleden organiseerde de Ondernemende Commissaris met Skillcity een ronde tafel bijeenkomst voor ICT ondernemers rond goed bestuur. Het was een uitermate geanimeerde bijeenkomst.

Een van de thema’s die daarin aan de orde kwamen was de eenzaamheid van de ondernemer. Dit thema kwam op verschillende manieren aan de orde, in de bijeenkomst en bij de borrel na afloop.

Zwerfvuil

Een van de aanwezige ondernemers vertelde dat hij enkele maanden geleden een event had georganiseerd voor de beste klanten van zijn bedrijf. Iedereen was er al weken druk mee: de catering, de secretaresses, de accountmanagers. Hij kwam de betreffende dag wat vroeger en zag tot zijn schrik dat de ingang van het bedrijf behoorlijk ontsierd werd door rondvliegend zwerfvuil. Hoewel iedereen druk was met het event was dit aan de aandacht ontsnapt. En niemand in het bedrijf had de functie “hoofd zwerfvuil”. Hij heeft het zelf opgeruimd.

Steeds met als onderliggende boodschap: en steeds ben ik het weer die het zwerfvuil opruimt. Dat is natuurlijk de ondernemer eigen. Het is zijn of haar bedrijf.

Wat zegt dit voorbeeld :

het gaat over het nemen van eindverantwoordelijkheid

het kijken vanuit het perspectief van de klant

het zien van details

en vooral eerst doen wat er gedaan moet worden en daarna kijken hoe het beter kan

En dat kan ver gaan. Tijdens dezelfde nazit vertelde een ondernemer dat hij zelfs de uitwerpselen naast het toilet opruimde omdat niemand het wilde doen en de schoonmakers pas s avonds kwamen. Het doet mij ook denken aan Joop van den Ende die zich tot in details met de kwaliteit van zijn voorstellingen bemoeit en niet rust tot ze perfect zijn.

Er is veel zwerfvuil in bedrijven en gelukkig niet altijd zo plastisch. Het hoeft zeker niet alleen de ondernemer te zijn die het zwerfvuil opruimt.

Kijkt u eens om u heen: wie ruimt er bij uw bedrijf het zwerfvuil op?

Als u het zelf altijd bent, dan zit er iets niet goed. Loslaten en vertrouwen is niet altijd makkelijk als ondernemer. Ik weet er alles van. Het kan de ontwikkeling van uw bedrijf beperken. Aan de andere kant is het een veeg teken als het u ook niet meer kan schelen.

En verder is het een hele mooie lakmoesproef voor uw team. Het kan helemaal geen kwaad om bewust eens voor de deur te gaan staan om te zien wie de handschoen oppakt. En het zwerfvuil opruimt.

#goed bestuur #verantwoordelijkheid #ondernemerschap #skillcity #de ondernemendecommissaris #MKB

Welstand!

Ik las vandaag een artikel in de Volkskrant over de welstandscommissies. Ook de slag om Nederland gaat er deze week aandacht aan besteden. Vanachter het bastion van het vak der architectuur, beoordelen de leden van deze commissies de bouwplannen van burgers en bedrijven. Ik moet eerlijk zeggen dat de naam welstandscommissie mij doet grinniken en associaties met de jaren vijftig oproept. Zonder duidelijke richtlijnen en a titre personel worden voorstellen beoordeeld.

Recentelijk is een goede vriend van mij een bouwavontuur aangegaan. Een compleet gedateerde bungalow uit de jaren vijftig werd compleet gerestyled naar een prachtig modern landhuis. Tegen hele fijne prijzen, waar de lokale bouwende middenstand een aardig centje van meepikte. Onderdeel was natuurlijk de toestemming van, jawel, de welstandscommissie van de gemeente Nijmegen. Zo bleek de nieuwe bouw dertig centimeter over de erflijn/grens (nou ja zoiets) te lopen. Reden voor afkeuring. Die ochtend dacht de commissie waarschijnlijk: Ordnung muss sein. En zo was het.

Laten we nu eens even wat meer perspectief aanbrengen boven het nameten van de bouwtekening. Behalve het prachtige ontwerp, ligt het pand ongeveer 200 meter van de openbare weg. Achter een ander pand en volslagen onzichtbaar. Of zoals mijn vriend zei: "Karin, al zouden we er een roze konijn van 6 meter hoog neerzetten. Niemand ziet het."

En zo kwam het dat na ongelooflijk veel gedoe, gepraat en dikdoenerij (en natuurlijk veel extra geld, te betalen door mijn vriend) het ontwerp werd aangepast en dat het huis nu netjes binnen de erflijntjes past. Wat een opluchting.

Houders van ons mooie land, heren van stijl en lijnen, welstand muss sein.

#welstand

Je kunt een probeem nooit oplossen op het niveau waarop het is ontstaan.

Albert Einstein

sprinkhanen en varkenspoten

Ik houd wel van een experimentje. Ik ben geen grote vleeseter maar heb op vakanties al van alles verorberd: varkenspoten, koeienmagen en -hersenen, gefrituurde sprinkhanen, spinnen. Ik geef toe, het was even wennen. Maar goed klaargemaakt en altijd lekker. Wij leiden als Nederlanders aan een soort bewustzijnsvernauwing qua eten. Alless wat niet netjes uitgebeend en voorverwerkt op een zalmroze cellofaantje ligt, is voor de hond. Jammer om een heleboel redenen.

Een van mijn favoriete schrijvers is Jared Diamond. In zijn boek Collapse gaat hij in op de factoren die het ineenstorten van beschavingen verklaren. Hier een lezing.

De geschiedenis herhaalt zich. Hij verklaart bijvoorbeeld overtuigend dat de gruwelen in Rwanda (en Haiti) voortkomen uit het uitwonen van de natuurlijke grondstoffen en de enorme impact daarvan op samenleving. Simpel: als er niet genoeg te eten is dan komen conflicten snel naar boven. Een elite die hierin geen zelfbeheersing kent is een essentiële factor bij het ontstaan daarvan.

Succes is the ability to go from one failure to another with no loss of enthusiasm. Sir Winston Churchill

Soms ben je even stil. Als je dit ziet bijvoorbeeld.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Karin Kleingeld