@klaustrofobi-a - Tumblr Blog

spragnion-a-deactivated20240424

Promo!!

Z racji tego, że zbliża mi się okrągła liczba obserwujących postanowiłam zrobić promo

🍑- zapraszam blogi z podobną tematyką do mojej

🍑 - reblog bierzesz udział

🍑 - kolorowe blogi również mile widziane

🍑 - wybiorę wszystkie blogi które mi się spodobają

🍑 - możecie zaobserwować ale nie musicie

Czas do 25 kwietnia

Powodzenia!

marcepanki

kinderki

szukam bw tumblrów again

także reblogujcie pls

ps takich soft,,,,,,,, a nie jakieś cycki, dupy i inne takie /////////////;

wzruszenia

“Studiuję w Warszawie i dojazd do miasteczka rodzinnego zajmuje mi około 4-5 godzin. Tego dnia było strasznie gorąco i duszno. Ja, biegiem z ostatniego egzaminu z wielką walizką, która ważyła połowę mniej niż ja, chciałam zdążyć na jedyny pociąg, dzięki któremu mogłabym być w domu o w miarę normalnej porze. Żadnych korków na mieście, na Wschodnim też mało osób. Byłam jakieś 20 może 15 minut przed czasem i o dziwo, pociąg już czekał. Konduktor pomógł mi z walizką i szukałam swojego przedziału. Koło okna siedział pan. Wtedy 23 letni student jednej z warszawskich uczelni. Przystojny. Ale nie mój typ mężczyzny. Zawsze miałam słabość do blondynów, a tu brunet z krwi i kości. Skóra biała niczym marmur, a ciało rzeźbione przez samego Michała Anioła. Piękne gęste brwi i długie ciemne rzęsy wokół szarych oczu. Więc po szybkim przeanalizowaniu jego wyglądu weszłam do przedziału. Zaczęłam siłować się z walizką, aby nie wyjść na jakieś chucherko, co to sobie rady dać nie może. Ale po tym jak się zatoczyłam pod ciężarem walizki usłyszałam: “daj pomogę”. Cóż… Złapał za walizkę, którą też trzymałam i poczułam jak stanął za mną i pomógł mi z tą walizką. Podziękowałam usiadłam na miejscu - siedziałam naprzeciwko, ale w środku, a nie od okna. Posiedzieliśmy chwilkę, pociąg rusza. O dziwo na Centralnym nikt się nie dosiadł. Wyciągnęłam książkę o jakże dorosłym tytule i treści “Mały Książę”. No i się chłopak rozochocił. Trochę wyśmiał mój wybór, ale zaczęłam argumentować dlaczego po tylu latach od szkoły nadal ją czytam, potem rozmawialiśmy o innych książkach, a potem już na inne tematy. Podróż zleciała mi bardzo szybko (raz byłam w toalecie) i niestety musiałam wysiadać, a on jechał dalej. Prawie płakałam wysiadając z pociągu, bo głupia nie wzięłam ani numeru telefonu, znałam tylko imię. W domu chciałam skończyć lekturę i otworzyłam na stronie 28 z zakładką. A tam podkreślona jedna linijka “Zrób mi tę przyjemność: uwielbiaj mnie mimo wszystko.” i dopisane 9 cyfr. Jesteśmy ze sobą już 3 lata.”

— Anonimowe Wyznanie