Α ρε μάνα.
Όποτε η μητέρα μου έχει γεννέθλια ή γιορτάζει την γιορτή της μητέρας, πάντα με πιάνει μια αίσθηση στεναχώριας. Για πολλά χρόνια δεν μπορούσα να το εξηγήσω, είναι παράξενο να “γιορτάζει” η μἀνα σου, και εσύ να είσαι λίγο θλιμμένος. Μετά, συνειδητοποίησα οτι, όταν γιορτάζει και δεν είμαι κοντά της, είμαι περισσότερο θλιμμένος. Αυτό ναί, βγάζει νόημα.
Γιατί η θλίψη αυτή όμως ;
Πριν κάποιους μήνες, με τράκαρανε πολύ άσχημα, μετωπική, ενώ το άλλο αμάξι μπήκε στο αντίθετο ρεύμα. Αυτά τα δύο δευτερόλεπτα, πριν τρακάρω, και ήξερα οτι θα τρακάρω, ήταν πολύ συγκεκριμένα τα πράγματα που πέρασαν από το μυαλό μου. Η αλήθεια είναι, οτι πίστεψα οτι θα πεθάνω, και ως γνωστόν σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, προλαβαίνεις να σκεφτείς πολύ και γρήγορα.
Είμαι εκεί λοιπόν, με ένα αμάξι απέναντι μου να έρχεται καταπάνω μου, χωρίς χρόνο ή χώρο να αντιδράσω και πολύ. “Θα πεθάνω σίγουρα” σκέφτηκα.
Η πρώτη μου σκέψη, ειλίκρινα ήταν “όχι ρε γαμώτο”. Το πῤωτο πρἀγμα που σκέφτηκα ήταν τι στεναχώρια θα έχει η μάνα μου, άν πεθάνω. Σχεδόν την είδα στα μαύρα με πρησμένα μάτια, να παρατάει τη δουλειά και τις υποχρεώσεις, και η κατηφόρα να παίρνει κι άλλα άτομα της οικογένειας μαζί, γιατί αυτή τα στηρίζει και τα κολλάει μαζί.
Για την ακρίβεια, φώναξα “ΟΧΙ” τελείως αυθόρμητα λίγο πριν τρακάρω, δυνατά. Μοιάζει γελοίο τώρα, αλλά όντως μου βγήκε σαν ένστικτο.
Πρώτα σκέφτηκα την στεναχώρια σου μάνα, και μετά την ζωή μου.
Οπότε λοιπὀν, καταλάβαίνω γιατί η θλίψη αυτή όποτε γιορτάζεις.
Όπως και εσύ, έτσι και εγώ, ζώ περισσότερο για εσένα, παρά για εμένα.
Δεν θέλω να μου θυμίζουν οτι μεγαλώνεις.
romaincrisis
tangentwithtanner
jbbartram-illu
dededos
