AT Döküntüleri @koksalunlu - Tumblr Blog

KÜÇÜK

Küçük. İlkokul öğrencisi sadece futbola iştahlı kendi terini duymayan, ayakkabısını alırken taşlara vururum şimdi sağlam olsun diye düşünen, ilk bisikletini eskimemesi için dolmuşta eve getiren, çakalın Road Runner’ı yakalayamamasını bir türlü sindiremeyen, akranlarına ve küçüklerine bakmayan gözü yaşı ile kendisi arasında yıllar süren bir mesafede olan kızlarda olan uslu bir çocuk Sakin.

Karanlıksa ışık arayan korkan çok korkan hatta hep korkan ama paniklemeyen Sakin. Kaldırımların kenarındaki şeritlerin arasında başarıyı kovalayan betimlenen bir çocuk. Hatta çekingen.

Yüksek bir ihtimalle hakim bakış açısıyla yazılamayan sebeplerle babasıyla iletişimi flu. Bilmediği yöntemlerle postmodern evrilmelere uğrar ortada buluşuruzdadır aklı. Bu fazlasıyla hakim bir bakış açısı. Nereye varır nereye gider ? Eksik.

Küçük. İlkokulda. Tek derdi sevdiğini düşündüğü kızın fotoğrafını almak. Babasından isteyebilir. Tek yapılması gereken bir fotoğraf çekmek yanında çalışıyorsun arkadaşının kızı. Diye düşünür eğreti düşünür. Hayal varsa şayet yazıldığı gibi yürür her şey kamerada. Baba çekmedi fotoğrafı. Çekmez de kızın babasına da anlatır. Anlatılır durur Sakin sakin sakin güler de. Oysa ki arkadaştınız yazılanda ve böyle işlemesi gerekir. Anlatılamaz. Sirayeti fluya götürür. Kararır.

Sakin, negatif ihtimallerin üstüne yürümeyi sever. Pozitif ihtimallere giden yolda zaten her şey vasıta olur. Negatif yöne akarken de olur. Fakat kendi giderse direkt çabuk ve hızlı. Belki de daha hafif sonuç belki de daha ağır. Önemli olan fail olmak. Kendisinin faili olmanın hazzı. Bir başkaya bırakılmamış bizzat kendisiyle ilgili rol. Bunlar sofistike düşüncelerse ne önemi var, sadece bir çıkış yolu değil mi ? Çıkmayıverir.

Ha ille de kesilecekse o dal Sakin bırakmaz bir başka testereye.

KÖŞEYİ DÖNÜNCE SOL İGZAS SOKAK

Kokuşmuş gölgesinin yanından biri geçiyor. Vücudundan ter olarak akıyor bütün düşündükleri. Mutluluğu yansıtan bir ifadesi yok. Atkısı kırmızı sakalları derdest. Köşeyi dönünce sol İgzas Sokak'ta koktuğu yerde.

Teri ekşi, tıpkı mutluluk ile mutsuzluk arası bir yerde. İnsanların onu sevmemesi için birçok sebebi var. Nitekim böyle de. Ceketini sevmiyor, sadece düşüncelerini örtmek için giyiyor. Ter kokusu kendi kokuşmuşluğuna karışıyor ve ceketin önleyici gücünü deliyor. Vücudu çevreye mırıldanıyor : "Mutlu olmayı değil mutsuz olmayı öğrendim. Ki burada mutsuzlukların arasına mutluluk sıkıştırmak için bulunuyoruz" Köşeyi dönerken ayağıyla vurduğu taş sekerek diğer kötü koku kaynaklarının arasına karıştı.

Drive

Bağlayın beni ekrana ölene kadar izliyeyim ! #Drive

DAMITILMIYO KAHİN

DAMITAMADIK

Korku çelişkilidir. Cesaret de çelişkilidir. Korku da içinde cesareti barındırır.

Korkup vurmadığın bir yumrukta kendi vicdanınla yüzleşme cesaretini gösterirsin. İnsanların önünde korkak olma cesaretini afişe edersin. Sana sırt çevrilmesini göze alırsın. Yalnız kalmaya, sevdiklerini kaybetmeye ,ölümlerini görmeye cesaret edersin. Her yiğidin harcı değil bu. Biraz korkak ol ! Biraz cesur ol !

Nüansı dahi yok. Düşman da değiller dost da

Bütünler

Epizotlar…

DURAK ŞİİR YA DA ÇOCUKLUK VE DE ŞİİR VE ÇOCUKLUK

Hep ihtiyaç olan sığınmadır. Kimi zaman şiir kimi zaman çocukluk… Bir şiirdir ki bu çocukluk bitmeyen özlemi bu şiirselliğindedir. Korku ve üzüntü, anıların aldığı ekşi ve tuzlu tatlar. En acı tatlar bile tatlı hisleri unutturmaz. İnsan her şekilde çocukluğundaki o özgürlüğü özler. İstediğin kadar oyna istediğin her şeyi günlerce yap. Hayal kurmak bile sınırsız. Kurar mısınız şimdi? Pek az. Sorumluluk yokken beklentiler yokken karmaşa yokken… Her şey daha güzeldi.

Zaman sınırı olmayan bir olgu olsa da çocukluğunuzla aranıza virüs gibi her gün büyüyerek girer ve asla tedavisi yok. Bazı anılar ki ilaçlarımız onlar terapimizdir bu kadar yalnızken çocukluktan uzakta. Bir mıknatıs etkisi gibi siz çocukluğunuz aynısınız artık sarılamıyorsunuz.

Git gide saflığımızı zehirleriz. İnsanların cam parçalarıyla izlerini ruhumuza kazırız ve bunları diğer çiziklerden saklamaya çalışırız. Saramadık yaralarımızı dostlar. Var olan bir hazinemizi koruyamadık.

Girdik bir şiire diyelim. Kıyafet gibi değiştirmek zorundayız. Her koldan hasar alırken farklı kalıplardaki şiirlere gireriz. Belki de girmiyoruz. Çoktan küstük çocukluğumuza şiirimize. Küstük kendimize.

Durak göğe bakma durağı orada biz oluruz.

Durak bir topluluğun fotoğraf dağıldığı an.

Durak dokuza kadar onda.

Durak kalbin meylettiği yerde serde.

Vuslata selam olsun.

BİR TONYA İNCELEMESİ

YA BA ETTUĞU İŞE

Karadeniz herkesin sevdiği serin, sıcak, samimi bölge. Fakat Doğu Karadeniz’i tüm karadenizden ayrı tutmak gerekir. Burada insanlar daha samimi daha sıcak ve daha neşelidir. Bu çemberi daraltıp Trabzon’un Tonya’sından ve insanından bahsedeceğim.

Genel çoğunluk olarak buradaki insanların küçükten yaşlısına kadar herkesin neşeli olduğu ve kendi çapında güldürü ustası olduğu kesin. Sanki hiçbir dertleri yokmuşçasına anlattıkları her konuya mizahi bir unsur yüklüyorlar. Özellikle vurgulama ve tonlama izlenen o saçma ve alakasız şive komedilerindeki yapmacık tekdüze değil. Daha doğal ve içgüdüsel. Belli bir süre kaldığınızda odaya yayılan hoş bir koku gibi bu tonlamalar sizi de güdülüyor. İsteseniz de herhangi bir konuya kızgın ve küskün kalamıyorsunuz. Konuştuğunuz bir konu etrafta bulunan birilerin mutlaka bir takım anılarına bir yerlerden değiyor ve kesinlikle içerisinde mizahi bir unsur barındırıyor. Anıları çok zengin insanlar.30-40-50 yıl önceki bir olay, bir demeç, bir kızgınlık, bir anı, bir hata vs. her şey içine mizah katılarak yeri geldiğinde muhabbetin en güzel yerine konduruluyor. 20 yıl önce eve gelen bir arabanın evdeki çocuk tarafından “dolmuş geldi” diye tasvir edilişi, eve gelen her misafiri karşılamıştır. Siyasi konulardaki anlaşmazlıklar dahi gülerek dalga geçilerek savunulur. Amaç hep eğlenmektir.Amaç ”Gelmişiz bir araya ne edeceğuz başka”dır.

Komşuluk kültürü o kadar gelişmiştir ki hemen hemen herkes birbirini tanır. Herkesin mutlaka konuşacak şakalaşacak ortak bir noktası vardır. Hasta bir dedeye kendi evlatları bakamazken bakmazken komşusu her ihtiyacını karşılar. Kahvehaneler çay yudumlayıp şakalarla hoşsohbetlerle vakit geçiren insanlarla doludur. Halkın geneli ayda bir ya da haftada bir yaylalarda toplanıyor ve eğlendiklerini birlik içince olduklarını bize gösteriyor-Binlerce insan yaylalarda toplanır. Şenliğin ve horonun tadını çıkarır. Dışarıdan gelen insan sayısı da çoktur-

Küslükler, kızgınlıklar, çok kalitesiz maldandır dayanmaz. Bir misafir bir ortama sokulduğunda hemen tanıtılarak sıkı bir şekilde içlere alınır. Kimse kimseyi yabancı etmez onların deyimiyle. Tanıtıp dahi mizahi bir dille yapılır. Muhabbet sürdükçe anılar devreye tamamen ele alır. Ve şayet anılarınız zengin değilse bu insanların arasında çok suskun kalırsınız. Adeta anılar çarpışır. Herkes bir meddah gibi davranır. Hikayeler hep güzel ve eğlencelidir. O kadar çok yaşanmışlık vardır ki. İşin ucu bir yerden size dokunur ve farkında olmadan adapte olduğunuz bir tarzla konuşmalarınız genel vurgu ve tonlamaya bulaşarak kendi gösterir. Ben biraz suskun ve fakir kaldım. Anılarına ve kendine güvenen ziyaret etsin ölmeden. Tabi dinlediğiniz zaman da çok eğleniyorsunuz…

Eşyaların canı olmasa da duygularınızı anılarınızı her şeyi uyarıcı bi etkisi vardır.Bu saat hep özlenen çocukluğunuzu bi anlık geri getirebilir.Aşina olmanın yaşamanın hazzı..

Uyanılmayan Evre

KÜL

Evini girişi hepi topu üç basamak yüksekteydi. Üşengeç biri olmasına rağmen her gün bu üç basamağa üşenmekten üşenmezdi. Bundandır ki her güne özel bir küfür yetiştirirdi. Üşenmedi hiç küfre garip bir ilgisi ve sevgisi vardı. Sevemedi de o üç basamağı. Yalnızdı. İnsanlar değil varoluş ensesinden tutup bu küçük evine, yalnızlığının mabedine bırakmıştı. Bu duygu bir kaba konulacaksa o da bedenin bulunduğu bu evdi. Yalnızlığın insan kaynaklı olduğuna hiçbir zaman inanmadı. İnsanı ağaçlar, kitaplar, kuşlar, nehirler, binalar, düzen, müzik yalnız bırakırdı. Bir işleyiş doğduğu andan itibaren o eve doğru giden yolu ilmek ilmek işliyordu.

Akşamları bir tütsü yakıyordu. Kendi hayatını da bir tütsü yakımına benzetiyordu. Yakan da söndüren hiçbir zaman kendi olmayacaktı. Tütsüye her gün üşenmeden bir seçenek sunardı: Tamam mı? Devam mı? Cevabını alamaz ve müdahale etmeden son bulmasını izlerdi. Onunda sonu bu tütsü gibi olacaktı. Tütsü söndükten sonra gökyüzüne bakardı yıldızlardı incelerdi. Hayatı boyunca hiç inanmadı yıldız kaymasına. Yine inanmayacaktı da. Kaydı bir yıldız ama yine o sahte kayışlardan diye düşündü. Bu sefer kayan yıldız çok fazla ikna ediciydi ki ilk defa etkilendi. Düştüğüne inandığı yere doğru toprak onu sürüklüyordu. Rüzgar belinden kavramış nazikçe yoğun ışığa doğru götürüyordu. Yeryüzü tamamen beyazlığa bürünmüş gibiydi. Hiçbir şey hissetmiyordu yaklaştığında. Bir adım attı ve bir anda bembeyaz bir boşluğa düştü. Panikle bu hissiz düşüşe hapsolduğunu düşündü. Bir ses ve tütsü kokusu duyumsadı. Ses, “Tamam mı? Devam mı?” diye sordu. Herhangi bir konuda herhangi bir sınır çizilmemiş bu beyazlıkta sadece düşüyordu. Aslında sadece düştüğünü hissediyordu. O kadar uzun düşündü ki sınırsız bir gücü olduğunu hissetti. Daha kudretli olduğuna inandı. Sorunun anlamının farkındaydı ve ne kadar yalnız da olsa bir tütsü gibi yanmayı hak ediyordu. Tütsüyü söndüren olmak istemedi ve devam etti.

Koltukta uyandığında karşısında yanan tütsüyle bir süre kaldı. Ardından olan biten her şeye güldü. Bu alemde rüyalar gerçekleri barındıracak kadar sınırsız ve bunları itiraf edecek kadar cesurken hayat yerini rüyaya bırakamayacak kadar korkak ve kısıtlı. Tekrar uyumak istedi. Korktu.

Hiçbir şeyi hatırlamayacağı evre ölümü olurdu belki de.