Coś mnie budzi.

Autorskie treści.

[koniunkcja-blog]

Dziewczyna z okna.

Dziewczyno z okna po drugiej stronie,

 otrzyj skronie o swe smutne dłonie.

W twych pięknych oczach, każdy chłopiec utonie.

Na co czekasz piękna Pani?

Krzyknij jak Cię bardzo  życie rani.

Oni dawno już pobrani, 

tacy piękni, zakochani.

A ty ciągle sama w oknie

tak dokładnie i roztropnie 

myślisz co by się zdarzyło,

gdyby się tak nie skończyło.

[koniunkcja-blog]

Pytanie retoryczne.

Czy to była wybranka?

Czy tylko kochanka?

Czy to o niej myślisz przy stole,

śmiejąc się z nagła wesole?

Czy ja jestem dla Ciebie tylko substytutem?

Pustą kukłą, z jednym atrybutem,

co ci przypomina o tym,

jaki czuły był jej dotyk?

[koniunkcja-blog]

Porównanie.

On nosił mnie na rękach i szybko odpisywał.

Ubierał się inaczej, inaczej zaczesywał.

I w inny sposób niż Ty się uśmiechał.

Inaczej przed deszczem marcowym uciekał.

Nazywał mnie liskiem i tak się całował,

że nim przepełniona była moja głowa.

Nosił zegarek i lubił kino.

Tam się umawia z nową dziewczyną.

[koniunkcja-blog]

Dieta.

Kiedyś był moim cukrem

i na ciastkach słodkim lukrem.

Słodziłam nim herbatę i kawę,

jadłam go jak czekoladę.

Zlizywałam z niego krem.

Nim zastępowałam dżem.

Cukierniczka pusta stała,

więc do sklepu się udałam.

“Nie ma cukru, już sprzedałam”

To tam wchodząc usłyszałam.

[koniunkcja-blog]

Święto Szczerości.

Cała rodzina siedzi przy stole.

Grzebią łyżkami w odświętnym rosole.

Dziś był chrzest dziecka kuzyna kuzynki,

od strony brata, no wiesz, tej szatynki.

I gdy zaczęli lać soku swym gościom,

pewna dziewczyna zadławiwszy się ościom,

rozlała na obrus jeszcze piątkowy,

sok czereśniowy.

Jej matka w kontrolowanym szale,

rzuciła żartem, niby niedbale.

“Zawszę się za ciebie wstydzę,

całe życie z ciebie szydzę”.

Inni biorąc to za żarty, 

w śmiech popadli nieodparty.

Wszyscy śmiali się wesole,

wujki Janki, ciocie Ole.

A dziewczyna tak siedziała.

Piła, zjadła, pogadała.

Potem tylko udawała,

że słów matki nie słyszała.

[koniunkcja-blog]

Jednostka.

Rozkwita jak kwiatek każdego ranka.

Wita ją cisza i szara firanka.

Ociera oczy i szarą skórę.

Patrzy na boki,

rzuca okiem w górę.

Nic nie raduje tej młodej panienki.

cztery kuchenki, trzy chleba bochenki.

Cóż jej po sprzęcie, czy też jedzeniu,

skoro tak siedzi w osamotnieniu?

[koniunkcja-blog]

...

Nieznaczenie.

Moje.

Twoje.

Nasze brzemię.

Możemy nic nie znaczyć przecież razem.

W kinie, na łące, i przed zakazem.

Dziś, jutro, teraz,  za miesiąc, od razu.

Nikt nam nie wyda przecież rozkazu.

I wtedy to nasze nic nieznaczenie,

będzie chodź trochę mniejszym cierpieniem.

[koniunkcja-blog]

Nikt.

Był Nikt sobie na spacerze.

I wydawać by się mogło,

że go boli jego godło.

Ale powiem jedno przecie,

Nikt jest najszczęśliwszy w świecie.

[koniunkcja-blog]

Amnezja.

Nie zapamiętałam, jakie miałeś ubranie,

jaką posturę, jakie uczesanie.

Nie przypomnę sobie, jakim głosem mówisz,

z czego śmiać się lubisz,

czym się w życiu chlubisz.

Zapomniałam koloru spojrzenia Twego.

Kogo nazywasz wrogiem, a kogo kolegą.

Bo gdy cię poznałam,

(o Boże jak ja się bałam!)

I tylko o tym myślałam, byś nie zauważył,

czerwonych wypieków na młodzieńczej twarzy.

Lecz wiesz co pamiętam do dziś doskonale?

To,  jak się do mnie pięknie uśmiechałeś.

[koniunkcja-blog]

Sen.

Przebudowali to przejście, aby było mniej strome.

I  teraz każdy przejść chce i może na drugą stronę.

Tam gdzie zwykle szłam sama,

dziś miałam kompanów.

I pana kompana.

I w kółko jak dziecko, kręcąc się radośnie

spostrzegłam, jak ta radość  w sercach ich rośnie.

I równie rychło się obudziłam,

remontu tego nie doświadczyłam.

I sama chodzę, lecz wiem, że śnić mogę,

że tędy chodzę z kimś,

 noga w nogę.

[zyc-az-do--bolu]

Warsaw

[koniunkcja-blog]

Niepewność.

Księżyc tak tęskno, każdym porankiem,

pragnie być Słońca czułym kochankiem.

Na próżno marzy, glob srebrny, zraniony

że dotknie swej pięknej, słonecznej żony

  Słońce żałośnie każdego ranka,

też upatruje swego kochanka.

I świeci dla nas tylko dlatego,

że tak jej tęskno do jej kochanego.

Ona pochodzi z rodu wielkiego.

“Pewnie się wstydzi takiego lubego”.

On za to zmienny, poważny, cichy.

“Cóż go obchodzi mój promyk lichy?”

I tak mijają wieczory, poranki

Nie ma wybranka, nie ma wybranki.

[koniunkcja-blog]

Piękno.

Kręci koła rąbek sukienki,

na sukieneczce tej młodej panienki,

co na rynku w dzień letni, słoneczny,

wirować poczęła, gdy zapadał deszczyk.

Wszyscy się skrywszy przed zmoczeniem głowy

Oglądają jej uśmiech młodzieńczy, perłowy.

Aż  w końcu pan jeden, w średnim wieku,

Na swej twarzy starej doznał wypieku

i opowiadał swym uczniom w szkole,

jak on ten widok wspomina wesole.

[koniunkcja-blog]

Tik Tak.

Pewien zegarek tak postanowił,

że od dziś do tyłu będzie stanowił.

Jego właściciel wnet roztargniony,

mówi zdziwiony do swojej żony.

“Czas przecież  się nie cofa!”

Zegarek na to odbąknął zuchwale

Czas może nie, lecz ty,  bęcwale.

[koniunkcja-blog]

Czas.

Mówił, że jestem kochana.

Dziś on mi “Proszę Pani”, 

a ja mu “Proszę Pana”.

[koniunkcja-blog]

Życie.

Usiadł człowiek stary, martwy już u Boga.

“Czy możesz mi puścić to wszystko od nowa?”

[koniunkcja-blog]

Konkurencja.

Usiadła miłość w parku na ławce

i się przygląda ludziom na huśtawce.

Szczęście przechodzi, do niej zagaduje,

a miłość rzecze: “z Tobą się nie koleguję”.