konuşmak zor.

[konusmakzor]

Koskoca bir yılı devirmişiz teyzecim. Oysaki seni gördüğüm ilk an gözlerimin önünde. Biz de seninle büyüyoruz be teyzecim. Bir gün oturup konuşalım, hepimizin içindeki muhteşem kusurları, müthiş benzersizliği. Yetmişime geldiğimde zeytin ağacı dikelim. Uzaklara gidelim teyzecim. Bir gün oturup konuşalım, uzayan yollardan sabır taşımayı, çiçeklerimizi vakitlice sulamayı, inandığımız şeyi gücümüz yapmayı ve insanın acısını insanın aldığını konuşalım seninle.

Sen kokladığım en güzel neşesin.

İyi ki doğdun Sinancım Alaz!

[konusmakzor]

Nerde ne var kaçıyor aklımdan, iki kol iki omuz hepsini taşıyamam*

Herkesi anlamaya, her şeye neden ve sonuç bulmaya, birilerinin bazı kişilere belli geçmişler yüzünden dönüştüğüne inanmaya, sahiden gerek var mı artık.

Kimseye kızgın kalamıyorum. Diyorum öyle olmuştur ya da böyle olmuştur. Şu sebebi vardır da yok bu sebebi vardır. Ama hayır. Benim de sebeplerim var kimseye güvenmemeye, kimseye inanmamaya, mazeret uydurmaya, yalanlar söylemeye. Var mazeretim. Ama günün sonunda ben bu kişi değilim. Mazeretler, sonuçları haklı çıkarmıyor, kabul et artık.

İnsanlar sana nasıl davranıyorlarsa, sana nasıl hissettiriyorlarsa, öylelerdir.

Ötesi yok, berisi yok. Mazereti yok.

[konusmakzor]

Hayatta bazı anları, sen farklı yaşarsın, o farklı.

Biliyorum, artık herkesin dengesi birbirinden çok farklı. Sen huzursuz ve tamamlanmamış hissedersin, o aradığını bulmuş bazen. Sen kendini kaptırmış hissedersin, o sonu yazılmış. Çünkü kimse kendini bırakamaz artık bir başka vicdanın ellerine. Bir başka kalbin kollarına… Çünkü ne ilksindir artık, ne de son olduğundan emin.

Ben burada durmuş, anlamaya çalışıyorum her şeye rağmen. Ama kalbim, zannettiğinden ve gördüğünden çok daha fazla kırık. Bi kendini koruma çabasıysa bu, ben o kişi değilim. Zaten anlamaya geldim. Ama, her şeyin aması saklı kalır, yaşanan şu andır.

Ya beni bırak, ya sarıl bana.

[konusmakzor]

Ben, belki biraz daha yeniden yazacağım. Çünkü kendime dönüyorum tekrar. Belki burada, belki başka bir yerde.

Ne dünyanın adaletine, ne de kalplerin benzerliğine inanıyorum artık. Dönüp durup kendime çarpıyorum, görüyor musun. Yıllardır böyle. Değişiyorum. Dönüşüyorum, biliyorum. Ama hala çarpıyorum kendime. Çünkü gördüğüm bu kalpler, bildiğim bu yüzler, hissettiğimi sandığım bu gözler, bambaşka benimkilerden. Ben insanlara inanmıyorum artık. Yanılgılarımdan çok korkuyorum.

Kendimi arıyorum. Sevmeyi dünyayı merkezine koyan bir kalp, eninde sonuda kayboluyormuş. Çünkü dünya böyle bir yer artık. İnsanlar, ne dik durabiliyor, ne de sevmeyi becerebiliyor. Önün arkan, sağın ve solun, sevgi için savaşmayı bilmeyen kalplerle doluyor. Bir yargı değil, ama bir vazgeçiş bu. Bir kaygı değil, ama inan derin bir sancı bu.

Ben, belki biraz sevmekten vazgeçeceğim. Çünkü, kendimi hatırlamam gerekiyor tekrar.

[konusmakzor]

İnandığımız yerden kırıldık. Bir kez daha. Sanmalara doyamadık.

İnsan sevildiği yerde çiçek açar biliyor musun. Değersiz hissettiği yerde de yıkılırmış. Affedemedim. Belki hiç affedemeyeceğim. Bi' haksızlıktı çünkü bu, bile isteye kırmaktı, bi' yok saymaydı. Üstelik, görünmez de değildim.

Şimdi olan oldu artık, yiten yitti. Biliyorum, çok yıktı geçti. Ama yapacak hiçbir şey yok. İnsan, verdiği değerin karşılığını alamıyorsa, vazgeçme vakti zaten gelmiştir.

Ben o çiçekleri açacağım bi' gün. Biliyorum.

Ama sen görmeyeceksin.

[konusmakzor]

geçiyor zaman. ne olursa olsun, sonunda kendinle kalacağını hatırla Sezin. kendine sarıl bir kez daha. bu derinliğin başka. bu hissettiklerin hep fazla oldu hayata. bilmiyorsun çünkü başka türlüsünü.

güzel insanlar var. inanıyorum artık. ama her şeyi, olduramazsın Sezin. her duvarı yıkamaz, her savaşa da giremezsin Sezin.

Kendini hatırla.

[konusmakzor]

şimdi eskisi kadar haykırarak değil, sakince, akıtıyorum bu gözyaşlarını. hatırlıyorum. yirmidokuza bir kala. artık hüznün iyileştirici etkisine inanıyorum.

[konusmakzor]

yazmak, artık anlamını yitirdi sanırım. eskisi kadar derdim değil anlatmak. yaş aldıkça fark ediyorum. anlamını bulmak gerekmiyor yaşamanın. anlarını bilmek gerekiyor. eski ben, bazen bir kusur gibi, bir hata gibi. ama değil. her gün değişiyorsam, bunu yazmam elbette çok normal.

geçmişimde bazı hataları kabul etmişim, belki öz’ümden vermişim. artık istesem de, kimse için bunu yapamıyorum. bir kavrama noktası mı bu, bir vazgeçiş mi. inanın, bilmiyorum. emin olduğum, sadece, kendimi ve ne istediğimi artık bildiğim. eski ben’e gülümsediğim, ama artık ona imkansız dönmemin.

bulunduğum bir hissel derinlik, artık kimsenin anlamasını beklemiyorum.

[konusmakzor]

*

artık sana yazma zamanım geldi teyzecim. sen şimdi üç yaşını dolduracaksın, yakındır. ama bazen rakamlar çok anlamsızdır. ilk doğduğun günü hatırlıyorum biliyor musun. ilk kokunu hatırlıyorum. ben böyle muhteşem bir şey koklamadım hayatımda. bir keresinde bir ay başka bir şehre gitmiştin hatırlar mısın. ben öyle bir özlem çekmedim. sen, sanki tüm olumsuzluklara bir ‘yeter’ çığlığıydın. ben galiba yere yığılmak üzereydim gözlerini ilk açtığın zamanlar. senin kokun değiştirdi her şeyi teyzecim.

dünya güzel bir yerdir, demek isterdim. zaman hızlı geçiyor bir gün yazdıklarımı anlayacak kadar büyüyeceksin. büyüme teyzecim. sana çok güzel şeyler anlatacağım. Küçük prensi okuyacağım, Oğuz Atay’ı, amok koşucusunu anlatacağım sana. yetmişimde zeytin ağacı dikeceğiz seninle, nazım’ı anacağız. söz teyzecim.

ayın yedisinde doğma istedim biliyor musun. çok istedim ama sen bilme teyzecim. senin dünyaya gelişini, güzel karşılamak istedim. yeni bir hayat diledim. duygu yoğunluğunun kusur olmadığı, paraya tapılınmadığı, herkesin kendini değiştirip bunu bir marifet saymadığı, bir takım sosyal araçlarla insanların uyuşturulmadığı bir yerde durmak istedim. şimdi ben de uyuşturuyorum kendimi bu derinliğe her gece inmemek için, işimle, arkadaşlarımla, şarapla, şiirle. seni çok seviyorum teyzecim.

seni çok seviyorum teyzecim.

seni her şeyden çok.

[konusmakzor]

Geçti be Sezin.

Geçiyor her şey. Kapalı kapılar ardında, göğsünün ortasına saplanmış bir bıçağı hatırladın. Bir hastane koridorunda. Anladın, bazı anlar, anılar, hafızanın derinliklerinde öylece durabiliyor. Bir korku. Bir acı. Oraya tekrar vardığında, bir anda ortaya çıkıyor. O koridorda ağladım. Her şey geçtikten sonra. Çünkü hiçbir şey geçmedikten sonra.

Çünkü biliyorum uğraştın hafızandan kötü günleri silmek için. Silemedin. Bir koridor her şeyi yeniden gün yüzüne çıkardı. Ve yine yalnızdın.

Biliyor musunuz. Her şey gerçekten geçer. Geçiyor. Ama o koridorda bir kere yalnız ağlamışsan, yalnız bırakılmışsan, bir kez daha yalnız bırakılmaya müsaade edemiyorsun.

Geçiyor her şey. Ama unutulmuyor.

[konusmakzor]

yine zor günler içinde buldum kendimi. her şeyden sıyrıldığım bir noktada, bu günleri atlatmanın huzurunu duyumsamak dilerim. eğer mümkünse.

bir sıkışmışlık hissi. çünkü artık elimizde olmayan şeyler var. birilerinin büyümüş, birilerinin yaşlanmış olmasının bir bedeli var. hayatta olmak ve kalmak, bu kadar zor olmamalıydı.

merhamet ve şefkat kadar değerli başka duygu bulamıyorum artık. tek ihtiyacımız olan, sevgiden geçen bir yanındayım hissi belki. çünkü böyle her şey daha kolay.

tutunacak bi’ dalım olsun istiyorum. kimse görmüyor.

[konusmakzor]

İki buçuk senedir yaşadığım, anı biriktirdiğim, ağladığım, güldüğüm, arkadaşlık ettiğim evimden iki hafta sonra taşınıyorum. Bunun bir drama dönüşmemesi gerek elbette, ama buruk içim. Ve yorgun içim. Belki yeni ev, yeni bir hayat olur. Bugünkü ben’i geride bırakmaya bir adım olur.

Bu iç döküntüsü burada dursun. Çok sonra okuyup gülümseyeceğim.

[konusmakzor]

“mevcut bir savaşın ortasında seni evimi vururken gördüm”

[konusmakzor]

adıyorum aşka geri kalanımı*

kısa, kesikli, bulutlu cümleleri kenara köşeye sıkıştırır bazı geceler. şimdi anlatma vaktidir. ve hep en çok kendine dönüktür yüreğin. yüreğim. yani her kimsem biraz, o kadar’ım.

hayatımızın belki içindeyken soyut, ama uzaklaşıp baktığımızda resmen gözle görülür bir merkezi var. işte orada ne olduğu, belki de insanın kendisi adına çözmesi gereken ilk şey. gözünü uykudan açtığın ilk anda önünde canlanan şey belki, belki dudaklarını kemirmene neden olan şey, gökyüzüne baktığında gördüğün, her gözlerini yumduğunda dudaklarının kenarlarını yukarı hareket ettiren şey belki de. her kimsen, hangi derinliğindeysen yaşamın, orada keşfetmen gereken şey. geç olmadan bulamazsan, bir şeyleri anlamlandırmanı neredeyse imkansız kılan şey.

işte o merkezde bir şeyler ters gidiyor bazen. gitmiş. fark ettirmeden kendime, kalbim merkezinin yerini değiştirmiş. dolayısıyla dengem şaşmış. bedenim yeri boylamış. yine fark ettirmeden, neredeyse duracakmış. kalbim. yani yeri boylayan bedenimi kaldırsam da, kalbin dengesi şaşmış. meğer sarsıp kendine getirmem gereken şey, oradaymış.

kendi avucumun içine aldım yüreğimi. her ziyaretini ezbere bildiğim vurucu dalgaların yollarını değiştirdim. kendini tekrar ‘var’ ettirdim. açıp ‘ben’ koydum tam merkezine. yani tam da olması gereken yere.

bu kadar değil.

indiğim derinliği, kelimelerimi ve en önemlisi sessizliğimi anlamayan yüzler dolu burası. insanları delilikle suçluyorlar, sadece anlamadıkları için. oysa birileri anlamalı. ‘o’ sandığın, anlamalı ki ‘o’ olsun. içine uysun. evin olsun. oysa birileri sadece o sandığın.

“yüzüme bak. bi’ bana bir de onlara bak. öyle bakma ama, görebiliyormuş gibi bak. düşeceğin kuyuysa, karanlığı yaşamayı becerebilirmişsin gibi. karanlıkta sözcüklerin büyüsünü hissedebilirmişsin gibi. biraz olsun, bu derinliğe sen de aitmişsin gibi bak.”

değildi. hiç ve asla. yas ve suçla.

şimdi;  en güzel ve sağlam adımlarımı tek başıma atıyorum. tek başıma, ama yalnız değil. erittiğim karları içimde deniz yapıyorum.

içimde bir kız çocuk, bir kadın ve bir yürek büyütüyorum.

[konusmakzor]

artık yirmisekiz.

durmaya, konuşmaya, anlatmaya, izah etmeye ne lüzmum ne vaktim var. yangın yeri hep, ne yana dönsem. adalet duygumuz sarsıldı, dedi biri. masum ve güzel insanların acı çektiğini gördükçe. bunu çok düşündüm. çünkü hep kötü, acımasız, haksız insanların mı acı çektiğine inanmayı tercih ediyorduk. değilmiş öyle.

yirmisekiz. işini, görevini, sorumluluğunu doğru yapmayan insanlara tahammülüm kalmadı sanırım. yaş aldıkça mı, yaşadıkça mı bilmiyorum. ama gözümde yaş, kalbimde delik, hayatımın tam ortasında sorunlar varken, beni en doğru şekilde sorumluluğumu yerine getirmeye iten o ses, neden çoğu insanda yok, neden insanlar bu kadar nezaketsiz ve iletişim becerisinden yoksun, anlayamıyorum.

yirmi sekiz. ne çığlık ne de sitem. ama susmak ya da susturulmak istemiyorum ben eğer bensem.

[konusmakzor]

biz kendimizi uyuşturuyoruz biliyorsun değil mi. televizyon programları, oyunlar, iş yerinde gülümsemeler, muşlar, mişler. biz kendimizi kandırıyoruz. fake it till you make it. mecbursun çünkü. her zaman bu kadar derinine insen hayatın, her zaman bu kadar sorgulasan, her zaman bu kadar haykırsan. ölürsün. şaka değil ölürsün. varoluşun izin vermez bunlara. biz kendimizi oyalıyoruz. işle, kitapla, çizimle, bugün şu renk ojeyi sürmekle, yarın yürüyüşe çıkmakla. biz kendimizi yavaş yavaş öldürüyoruz. çünkü mecbursun. mecbursun.

[konusmakzor]

ne çok değişiyorum. söyleyecek ne çok sözüm var bir bilsen. kafamı toparlayamıyorum, bıraktım gitti artık ne varsa. eskisi gibi değilim. kimsenin gözüne bakmaya korkmuyorum. ne düşünüyorsam, söylüyorum artık utanmadan, sıkılmadan. ne düşünüyorlar diye kafa yormadan. ve biliyor musun, böyle yaşarken daha çok seviliyorum sanki. çünkü tamamen kendim oluyorum. yeni arkadaşlar edindim, onlar bile ne güzel sarıldılar bana şu geçen günlerde. bu, yani artık o kadar da düşünmemek mi oluyor büyümek. bu, yarın ne olur demeden yaşamak mı oluyor vazgeçmek. vazgeçtim.

sürekli aklımda artık, arkama bile bakmadan terk etmek bu şehri. eskiden ne zordu, bugün ne kadar değişken her şey. nasıl sıyrıldım, vazgeçemem dediklerimden. sanırım o kadar bildim, o kadar gördüm ki yaşamanın ellerimizde olmadığını, bizi hiç dinlemediğini. uğraştıklarımız ne nafile baksana, sarıldıklarımız artık kollarımızda değil. ve o kadar normal ki artık bu. o kadar korkmuyorum ki artık. ne gitmeye. ne kalmaya.

terk ediyorum bu şehrin en çok yürüdüğüm yollarını. çünkü terk etmem gerekti artık. biraz senin, biraz benim yüzümden. biliyorum çok başka olabilirdi her şey, sadece biraz sarılsaydın, anlasaydın beni. ama artık koymuyor ki. artık, ne fark eder ki. sen benden vazgeçtiğinde, ben dünya durdu sandım ama, kendimi bulmuşum. gücümü hatırlamışım. gözlerimi geri almışım. nasıl da kendim olarak bakıyorum artık o başka başka gözlere. allah kahretsin nasıl da büyüyorum. 

bunları okursan, bir gün. yine de ne demek istediğimi anlamayacaksın, biliyorum. ‘gözlerime bak’ dediğinde hayat, ne acımasız anladım, sen hiç gözlerime bakmamışsın. ne yazık değil mi. ben o kadar bakarken sana. ama evet, boşver artık bunları. geçtim. geçelim.

kendime kocaman sarılıyorum bugün. biraz hüzünlü ama olsun. hissediyorum yaşadığımı. tanıdığın kişi değilim artık, ve o kadar kendimim ki. bir zaman bul, buna ağla. çünkü ben o zamanlar çok ağladım.

hoşçakal.