[konvansiyon]

Saat 03:09

Kum kabından çıkan sese uyandım. Derken sessizliği bozmadan dinlemeye koyuldum. Bizim eleman belli ki avcı güdüleriyle zifiri karanlıkta evi keşfe ve haritalandırmaya çıktı. O avcı olabilir ama ben de cıvata değilim? Her neyse, bu iyiye işaret.. Uyumaya devam.

[konvansiyon]

Şimdi gözlerimi kapatıp güzel rüyalar göreceğim.

Bu gece uyumak en çok benim hakkım.

[konvansiyon]

Banyodaki lavabonun altına sinerek, oradan çıkmayı zinhar reddeden 'küçük oğlan' yüzünden bugün pek keyfim yok gibi. Moraller biraz bozuk ama aşacağız. Yapay zekaya sordum "ne yapmalıyım?" diye. "Git göz hizasında olacak şekilde karşısında otur ve gözlerinin içine bakmadan alçak sesle konuş." dedi.

Son 45 dakikadır banyo fayansının üzerine uzanmış, gözlerinin içine bakmadan hayat hikayemi anlatıyorum. Şu serenadı bir kadına yapsaydım yarın nikahım vardı, o derece... Göğsüm üşüdü en son, canım da sigara çekti; balkona geldim..

[konvansiyon]

Severim.

[konvansiyon]

Dünyası başına yıkılmış modunda şu an ama akşama kadar samimiyet kurarız umarım. Ben bile sahibine sövdüm, o şu an ne düşünse hakkıdır. :/ Neyse ki artık bir sahibi yok, kankisi var.

[konvansiyon]

"Olur gibi yapıp olmayanların" insanıyız çoğumuz. Belki de bu yüzden, kesinlik içeren büyük cümlelerden, altı kalın çizgilerle çizilmiş sözlerden hep kaçınıyorum. Yarın evimin kapısını bir kediye açacağım örneğin; ama nedendir bilmem, o küçük çocuk henüz eşikten içeri sızmadığı için içimde hep yarım bir kuşku.. Yine de bu gece, henüz olmamışı olmuş kabul ederek, o kuşkuyu bir kenara bırakmak ve aklımda büyüttüm bir başka hayalden söz etmek istiyorum.

Uzun yıllardır, tozlu sayfaların arasında demlenen küçük bir sahaf dükkanı açmak istiyorum. Hayatın koşturmacası, işin gücün o bitmek bilmeyen mesaileri yüzünden belki her an o dükkanın başında, o ahşap masada oturmayacağım. Ama bu eksikliği, hayatı ve insanı ıskalamayan bir düzene dönüştürmek niyetim. Maddi geçimini sağlamak için hayatın erken yaşta yükünü omuzlamış öğrencilere, part-time çalışabilecekleri, paranın amaçlaşmadığı sakin bir sığınak kurmak istiyorum. Hani o hep aranan ama zor bulunan, tabelasında "patron" yazsa da içinde sadece "insan" barındıran o nahif yönetimlerden birini..

Tek başına yaşamanın getirdiği o akşamüstü yalnızlıklarını bilirsiniz; duvarlar bazen üstünüze üstünüze yürür, ev bir barınak olmaktan çıkıp bir sıkışmışlık hissine dönüşür. O dükkan, beni bu sıkışmışlıktan kurtaracak bir nefes alanı olsun istiyorum. Akşamları kapısını anahtarla açıp içeri girdiğimde, taze demlenmiş bir çayın buğusunda, kendi kütüphanemin rahatlığıyla çalışabileceğim bir köşe.. Belki kapıdan içeri süzülecek birkaç güzel sohbet, belki yağmurdan kaçarken hayatıma dahil olacak birkaç güzel insan.. -yağmurda ıslanmayı sevmiyorum- Kim bilir, belki de bir gün hayatıma alacağım o insanı oturturum o ahşap masanın başına? Karşılıklı susarak bile anlaşabildiğimiz o sessizliği paylaşırız rafların arasında.

Belki hiç kazanmam maddi olarak ama olsun.. Dünya bana "yapamazsın" desin isterdim belki de, çünkü yapamazsın denileni yapmanın o gururlu tadını seviyorum. Hoş, etrafımda bunu diyecek kadar heves kırıcı kimse de yok; bu tamamen benim kendi içimdeki o tatlı meydan okuma.

Şimdilik her şey bir ihtimal, evet. Ama rafların ya da sobasında yanacak odunun kokusu burnumda, yarın gelecek o küçük patinin sesi de kulağımda.. Olur da bir gün yolunuz o hiç bilmediğiniz sokaktaki, adını henüz koymadığım o dükkana düşerse, bilin ki içeride sizi ticari bir kaygıyla değil, sadece "insan" kalabilmek umuduyla bekleyen birileri olacak. Bir fincan kahveye ve bir sayfa hikayeye her zaman yerimiz var. Yani olur. Yani umarım?

[konvansiyon]

Bazen kendimi zor tutuyorum. Bazen kendime kızıyorum. Bazen kendimden kaçıyorum. Bazen kendime varıyorum. Bazen çok arzuluyorum. Bazen hiç istemiyorum. Bazen sadece bakıyorum. Bazen çok utanıyorum. Bazen. Bazen...

[konvansiyon]

Kendisiyle dün tanıştık.. Sonuna kadar dinlemeyip yarıda kapatanı bıçaklayacağım o şarkı..

[konvansiyon]

1.5 yaşında erkek bir kediye isim seçiyorum. Hadi bir destek..

Mithra

Aşil

Fidel

Tito

Gorki

Mellon

Theo

Voting ended onJun 15

Sandıkları terk etmiyoruz.....

[konvansiyon]

Balkonda oturup yemek yediğimde vs kendimi emekli dayılar gibi hissediyorum.

[konvansiyon]

Temizlik yaparken fav.

[konvansiyon]

Biraz çalışmaya çalıştım ama yok, makale cart curt bugün hiç uğraşasım yok. Bıraktım en son, kendime kahve yapayım dedim. Dün akşam bulaşık makinesinin düğmesine basmayı unutmuşum amk. Kahveyi bunda içince üniversitedeki öğrenci evimde hissettim kendimi. Küçük tencerede çay demlediğimi bilirim o dönemler.

[konvansiyon]

Kendini dev aynasında gören toplumlar, devlerin büllüğüyle oynar.

[konvansiyon]

Bu geceye seni yakıştırdım.

[konvansiyon]

İsa, dalından yiyemedi diye incir ağacını lanetledi. Ben şimdi kimi lanetleyeyim?

[konvansiyon]

Üşüyorum lan ben.

[konvansiyon]

Kendimle o kadar çok konuşuyorum ki başkalarıyla konuşmaya mecalim kalmıyor. Bu halimi seviyorum da doğrusu. Çünkü başkasıyla öznesi 'ben' olan konular üzerine pek konuşamıyorum.