Versailles

Edepsizliğimi mazur gör isimsiz, gönlüne düşmek gibi bir acelem var.

[kunalasiymisim]

Değersiz hissettiriyor ama sanırım buna alışıyorum, tüm gün test çözüyorum bittiğindeyse boş bildirim kutusuyla bakışmak yerine bir film açıyorum, müzik dinliyorum, bazende kendimi eşyalarda, raflarda, renklerde arıyorum. Bir şey hissediyorsam defterimi duygularıma boğuyorum. Yüzlerce kez topladığım çalışma masamı bir kez daha düzenliyorum, ve sonra uyuyorum, düşünüyorum ama artık sadece kendim için hissediyorum. Öyle noktalardan kırıldım ki, bozuk bir daktilo gibiyim. Güvensizliğe, belirsizliğe takılı kaldım oralarda dolaşıyorum ve kimse hatırlamıyor varlığımı, öylesine yaşıyorum. Hayallerime eklediğim insanları birer birer söküyorum yerlerinden, kenarda köşede kendimi arıyorum. 17 huzur mu getirdi bir şeyleri mi aldı bilmiyorum.

[kunalasiymisim]

Midem bu sıralar çok bulanıyor

[kunalasiymisim]

Aradığını bulamayınca insanın sabrı nasılda hızlı tükeniyor, sahip olduğunu yerinde bulamayınca çılgına dönüyor ve ben eşyalardan bahsetmiyorum. Nerdesin hm? Oradasın, ama bu sefer omuz omuza yürümüyoruz veya başımı çevirdiğimde gözlerin karşılamıyor beni, adını seslendiğimde bakmıyorsun bana. Seni bu kadar ne meşgul ediyorda uğramaz oldun? Şu sıralar kapısını çaldığın son kişiymişim gibi geliyor, anlatacakların mı bitti? ben konuşurum, huyum değildir ama istersen günümün her bir detayına katarım seni. Değerimi her geçen gün daha da çok sorguladığım şu hayatta bana biraz zaman ayır, benim üzerimden oynadığımız bu kumarda ikimizde beni kaybediyoruz. Ruhumu sattım ben bir tutam yaşamdan tatmak için, senin avuçlarını tutabilmek ve bu da benim yuvam diyebilmek için. Sende aşkı aramadım ben, acı bir tadın meraklısı değilim ben sende kendimi aradım. Gözlerinde yansımamı gördüm, bir şeylerin doğruluğunu düşünmek istemedim. Ben seni o kadar çok istedim ki sana sahip olabilmek için mantığımı karanlık odalara kapattım. Ve şimdi bir şeyler eksik, benden mi eksiliyor yoksa bizden mi bilmiyorum. Özlesene biraz, bana sarılmak için koştuğun zamanlarda ki gibi.

[kunalasiymisim]

Oldukça sıradan, rastgele anlarda "seni seviyorum" diyişlerin bana ne kadar iyi geliyor bilemezsin.

[kunalasiymisim]

Gözlerimde nasıl göründüğünü bilmeden yaşıyorsun ya kahrımdan ölüyorum, bana bakarken gözlerinde ki o parıltıyı gördüm ya, unutamıyorum. Hafızamda sonsuza kadar kalacak bir kare, sırıttığında yüzünün aldığı hâl ve bakışların.. Belki de ben bana aşık oluş şekline düştüm? Ya da sadece gülüşün zihnimi terk etmeyen bir melodiymişçesine sardı düşünce akışımı. Bebeğim güzelliğine ölünür, seni kimlerden sakınacağıma şaşıyorum. Güçlü bir parfüm ve güzel bir gülüş, geceleri beni uykusuz bırakıyor. Seni sevmeye bile kıyamıyorum, saçların parmaklarımın arasından kayarken kasıldığını hissedebiliyorum. Başını göğsüme yasladığında nefes almayı unuttuğumu fark edişine, yüzünün aldığı hâle gülmeden edemiyorum. Sana Dünyaları ve çok daha fazlasını avuçlarından taşacak şekilde vermek istiyorum. Gülüşünü gördükçe iyileşiyorum, sert mizacına rağmen etrafımda çocuklaşman bana kafayı yedirtiyor. Ve bilmiyorsun, aşkınla gözlerimi boyadın. Senden başkasına kör oluyorum.

[kunalasiymisim]

Bir insanı "doğru" bir şeyin hükmüyle çıldırtırsanız, kendi iradesiyle "yanlış" tavırlar sergiler.

[kunalasiymisim]

just don't look underneath us

[kunalasiymisim]

Sefiller gibi yaşadığım bu hayatın özünde yatan küflenmiş gerçekliğimin yansımasını her gördüğümde, yaşantımın bedenim üzerinde bıraktığı her bir izin sorumlusunu hatırlatıyor bana. Ruhsal acının eşiğinin doruklarını aştıktan sonra başlangıç noktasındaki duygularımı kaybettim, tefsiri zor ve karmaşık düşüncelerimi her kağıda aktarışımda asıl suçlunun kim olduğunu merak ettim. Kızgın bir demiri aynı noktaya her bastırışınızda acısı kaybolur, hissizleşirsiniz. Koca bir boşluğun ortasında şekillendirmeye yeltendiğim bu yaşantımdan tam olarak ne istediğimi anlayamıyorum. Korku beni terk edeli çok oluyor, peki ya vicdan azabıyla yaşayabilecek miyim? pişmanlık duyacak mıyım? İş işten geçtiğinde canımı dişime takarak kurduğum bu hayatın sahteliğiyle baş başa kalacak mıyım? Ölümle burun buruna geldiğimde Tanrıya ne diyeceğim? Kaçmak bir çözüm değil ise, bu rutubetli sayfaları nasıl çevireceğim? Kalemimin mürekkebi hatalarıma şahit mi olacak, yoksa geçmişime karışıp hiç istemediğim bir noktada kaybettiklerimin ardından mı bakacak? Anlaşılma ihtiyacıyla yanıp tutuşan ben, kendimle bile konuşamazken her zaman ki gibi kendime karşı bile net olmadığım sayfalarıma kaçıyorum. Kalem yazıyor, ben ise kayboluyorum. Sesim kısıldıkça, suskunluğum kesiyor ses tellerimi, aslında hep bu yüzden bağırıyorum.

[kunalasiymisim]

Tanrıya inanmasa bana taparmış

[kunalasiymisim]

Aşkın tadı senle güzel

[kunalasiymisim]

Farkında değil ama sesini duydukça bir nebzede olsa iyileşiyor yaralı ruhum, hiç bilmediği bir yarayı onarıyor kıkırtıları. Farkında değil ama şiirlerimin tek öznesi haline geliyor, gözlerinde yitirdiğim ilhamı tekrardan fethediyorum. Sussuzluğumu doyuruyor, aynı kadehten içiyoruz tutkuyu. Farkında değil, huzurumun yuvası haline geliyor dudakları, sözcüklerinde arzuyu değil saf heyecanı seziyorum, parmaklarının ucunda ise sadakatini. Farkında değil, onunla geçen her dakika geçmişimi siliyor, unutturuyor bana uğursuzluklarımı. Ve bana taparmışçasına bakıyor, öylesine sevmedim seni diyor, farkında mı bilmem ama avuçlarında eriyorum.

[kunalasiymisim]

Son günlerde içimi garip bir his kaplarken, yağmur suyu ayaklarımın altından mazinin kirini alıp götürürken, gülüşünün ritmi sızılı gecelerime Tanrının bir lütfuymuşçasına dokunuyor. Sigarasını ciğerime bastıra bastıra söndürmüş kaderimin benimsedikleri, dileğimdir; izmaritin külleriyle tozlanmasın yanımda soluduğu nefeleri. Derdimin çiçeği, canımın bir tanesi. Aşkınla boyanmış evime giden yollardaki taşlar, sevgilim dinle beni; Kuru yaşlarla sulanmış yanaklarının pembesi, sen anladın beni. Gözlerinde yansımamı gördükçe, incilerin hatrıma düştükçe daha çok seveceğim seni..

[kunalasiymisim]

[kunalasiymisim]

Baharın gelişiyle surlarla çevrelediğim o kuru çiçeklerle dolu bahçemin kapılarına biri dayandı, giremedi yağmur oldu öyle karıştı o kuru, ölü toprağa. Açacak mı bu yaşamdan vazgeçmiş, kökü solmuş aşk yoksunluğunun emareleri? Bilinmezliğe karışmış şüphelerim ve bir türlü ne istediğimi bilemeyişimle kaçıracak mıyım tez vaktin güneşlerini? Bir çift göze daldıkça, saçlarının tutamları parmaklarıma dolandıkça, sevecek miyim korkularımın birtanesini?

Tek bildiğim onun her şeyden güzel koktuğu.

[kunalasiymisim]

And when the night comes i feel strangely lost in tears of those who couldn't have a chance to taste the depth of love. A kind of loneliness that kills me inside, a massacre of feelings. Something i can't reach at darkness, something i needed all along, my whole life. A shooting star, crying like a kid who lost the chance to wish. My wish was you. I hope you'll know for me it's isn't over, i hope you'll know that nothing fills your absence. Hundred pieces of a broken heart, you where in there.

[kunalasiymisim]

Garip bir duyguydu.

Özlemek çok uzaktı, amansız bir hastalığa yakalanmışken tirtir titreten bir ateş gibi aslında. Uykusuz kalmak gibi, kışın ısıya duyulan ihtiyaç gibi. Sessizdi özlemek, ruhumun kıyılarında gemilerim batardı benim. Susmaktı özlemek, çaresizliğin en acı suretiydi. Her bir gözyaşını ikiye bölmekti, yarısı acıma yarısı sana olan hasretimeydi. İçimdeki çocuk ne zaman ağlasam o neden burada değil diye sızlanırdı, öyle bir şey özlemek. Kapalı kapıların ardında biri var zannetmek, zil çalmıyor aslında ama işte bunu bilememek özlemek. Sessiz bir intihar aslında, özlerken ölmek. Yeniden doğacak mıyım? Ben hala ölemedimki özleminde. Denizler boğmuyor beni, susuyor sadece. Özleyen insan en saf halindedir aslında, ne katı ne de sıvı, koca bir boşluğun yarası. Öyle bir yara ki dokundukça acıyor, ve ben varlığını hatırlatan tek şeyi unutmamak adına dürtüp duruyorum bu yarayı. Özledikçe insanın içi duruluyor, hafif rüzgarların, yaprakların hışırtısından başka bir şey duyulmuyor. Neredeyim ben? bilmiyorum. Nereye gidiyorum? senin gittiğin herhangi bir yere gidiyorum.

Aslında ben sadece susuyorum.

[justsinnerx]

Ümit olmadı mı ne bedenden çıkan nefesin, nede, gülen yüzün, nede, aşkın bi önemi vardır. Hayaller ümitlerle canlanır.