kunstruimte heerenveen

Vanaf 1973 organiseerde Kunstruimte Heerenveen exposities die de ontwikkeling van de hedendaagse kunst in al haar facetten liet zien. De Kunstruimte wilde haar bezoekers laten kennismaken met hedendaagse kunst. Het diende een enigszins educatief karakter: Heerenveen en omstreken vertrouwd maken met kunst. En dan kunst in de ruimste zin van het woord. De tentoonstellings-commissie pinde zich niet vast op een bepaalde stijl of speciale periode, belangrijk was wel dat het getoonde vernieuwend moest zijn. Men zocht voortdurend naar een podiumfunctie voor jonge kunstenaars en naar verschillende disciplines: schilderkunst, fotografie, installaties, videokunst, grafiek, ruimtelijke kunst, conceptuele kunst… In 2013 hield Kunstruimte Heerenveen als gevolg van onder meer bezuinigingen op te bestaan.

[kunstruimte-hv]

Tentoonstellingscommissie bij 35 jaar bestaan. Vlnr. Adry de Jong, Riny Noordberger, Atze Dijkstra, Frédérique van der Palm.

[kunstruimte-hv]

Werk van Marinus Augustijn.

[kunstruimte-hv]

Schilderijen van Annemarie Vink.

[kunstruimte-hv]

Schilderijen van Jules van Hulst.

[kunstruimte-hv]

Objecten van Janke Klompmaker.

[kunstruimte-hv]

Objecten van Lolke van der Bij.

[kunstruimte-hv]

Werk van Rienk Kruiderink.

[kunstruimte-hv]

Schilderijen van Ruud Hollander.

[kunstruimte-hv]

Schilderijen van Carla Leemeijer.

[kunstruimte-hv]

Werk van Ben Oldenhof.

[kunstruimte-hv]

Werk van Erik Oldenhof.

[kunstruimte-hv]

Werk van Peter Dijk.

[kunstruimte-hv]

michiel zuidervaart: dynamische hedendaagse impressies

Michiel Zuidervaart (Bredevoort) viert zijn zestigste verjaardag met een expositie in De Kunstruimte Heerenveen. Geen gezapige overzichtstentoonstelling, zoals vaak gedaan wordt bij zo’n gelegenheid. Het werk is grotendeels van recente datum en maakt een beweeglijke, af en toe haast dartele indruk. Zuidervaart tekent, schildert, maakt grafiek en ruimtelijke objecten van verschillende materialen. Zijn onderwerpen zijn talrijk, van stoelen tot zelfportretten en van landschappen tot naakten. Het maakt niet uit welke techniek hij hanteert en wat hij daarmee verbeeldt, het is altijd een feest om naar te kijken. De kunstenaar geeft elk onderwerp dynamiek en alles werkt mee om die beweeglijkheid te suggereren. In elke techniek hanteert hij een collageachtige opbouw. De beelduitsneden en composities, zijn trefzekere en soms grillige handschrift en de kleurcontrasten zetten de voorstellingen onder hoogspanning. Hij weet orde te houden in een bonte chaos van vlakken. Hij suggereert bijvoorbeeld met een drukke compositie van elkaar overlappende, verticale vormen het onderhout van een bos, of schildert kleurrijke levendige zelfportretten met een veelvoud van losse toetsen en een strakke Rietveldstoel lijkt in zijn zeefdrukken te dansen door het interieur. Net zo gemakkelijk brengt hij een nagenoeg leeg beeld tot leven. Zoals in het drieluik ’Way to go’, die Japans aandoet met de snelle sobere tekens in zwart en rood. Of in zijn vertaling van het weidse Friese landschap. Er staat bijna niks op, maar het pakt je meteen. Friesland duikt op in zijn meest recente werk: een serie zeefdrukken van een autorit naar Friesland. De kunstenaar laat zien wat je als bestuurder vanuit de auto ziet. De weg voor je af en toe scherp afgetekend, een aantal details langs de weg en veel wazige vormen die niet echt tot je doordringen. Prachtige hedendaagse impressies waar je naar blijft kijken.

Johanna Schuurman * Leeuwarder Courant

Kunstruimte Heerenveen. Tot 9 augustus 2004.

[kunstruimte-hv]

henk postma

Henk Postma (1936) laat op zijn tentoonstelling bij de Kunstruimte in Heerenveen heel verschillend werk zien. Het aantrekkelijkst is zijn oudere werk: abstracties in gemengde technieken op papier uit 1997 en 1998. Het roept associaties op met de beeldtaal van de Cobra, maar het heeft veel fraaie handschriftelijke details, is mooi van kleur en heeft spanning door de samengebalde composities. Esthetisch mooi zijn de drie abstracties in zwart wit en grijs met als titel ’Beweging’. Evenwichtige composities met een paar grote geometrische vlakken en een paar sierlijke lijnen. Het recentere werk (het leeuwendeel van de tentoonstelling) is moeizaam, in ieder schilderij wringt iets. In de grote werken met veel verschillende vormen lukt het net niet om de composities onder spanning te houden en blijven de onderdelen los van elkaar rondzweven. In het rustiger werk wordt het al snel saai en de kleine kleur accenten zijn niet in staat daar iets aan te verhelpen. Ze zijn te duidelijk toegevoegd en eerder storend dan spannend.

Johanna Schuurman * Leeuwarder Courant

Kunstruimte Heerenveen. Tot 25 oktober 2004.

[kunstruimte-hv]

harmonieus werk vol tegenstrijdigheden

Bij landschappen als onderwerp voor een kunstwerk denk je al snel aan vergezichten, of op zijn minst een duidelijke horizon. Annemieke Harkema doet het anders. Ze kiest haar composities zo, dat het lijkt alsof je met je neus vlak voor de boomstammen staat en toch is haar werk sterk ruimtelijk. Bij de Kunstruimte in Heerenveen exposeert ze linoleumsneden. Op de meeste van haar landschappen vind je bomen en struiken en soms begroeide duinen of een paadje tussen het struweel. Steeds is een deel van die begroeiing pal voor je neus en kijk je er hier en daar tussen door de diepte in. Daar moet je dan wel afstand voor nemen, want van dichtbij veranderen de beelden in bonte composities met abstracte vlakken. Harkema drukt haar werk in meerdere kleurlagen en kiest daarbij voor warme aardse tinten, in combinatie met knap geplaatste en gedoceerde koele accenten nog warmer laat lijken. Die combinatie zorgt eveneens voor een overtuigend atmosferisch perspectief, waardoor er achter de bomen een onbegrensde ruimte lijkt te zijn. De techniek van de linoleumsnede brengt de nodige beperkingen met zich mee in lijnvoering, maar Harkema slaagt er in om bijna schilderachtig vormen en lijnen te snijden. Dat houdt de beelden spontaan en levendig en, hoewel de vormen nergens realistisch zijn, maken de voorstellingen daardoor toch de indruk van ’net echt’. Fraai is ook de manier waarop de kunstenares haar kleuren drukt. Ze variëren heel doordacht in transparantie, soms liggen ze hard naast elkaar en soms zijn ze net even verschoven waardoor er wazige randen en mooie overgangen ontstaan. Het werk zit vol tegenstrijdigheden die op een razend knappe manier samengevoegd zijn tot een levendig totaalbeeld dat toch steeds volkomen harmonieus blijft. Behalve landschappen toont Harkema ook stillevens, meestal met planten of delen daarvan. Daarin ontbreekt die ruimtelijkheid en ze neigen naar abstracte composities. De combinatie van ’in het onderwerp duiken’ en tegelijk afstand houden, die de landschappen zo boeiend maakt, ontbreekt in de stillevens die daardoor toch minder zeggingskracht hebben.

Leeuwarder Courant.

Kunstruimte Heerenveen. Tot 24 januari 2004.

[kunstruimte-hv]

jos van oosterhout

Jos van Oosterhout maakt houten beelden en die zijn op dit moment te zien in de kunstruimte van Museum Willem van Haren in Heerenveen. Ik ben er niet echt kapot van. Niet dat de kunstenaar zijn vak niet zou verstaan, dat is wel in orde. Hij maakt in hoofdzaak mensfiguren en die komen overtuigend over. Maar wat Van Oosterhout er mee duidelijk wil maken of vertellen ontgaat mij. Je ziet een mannelijk naakt met zijn handen ten hemel geheven,  bijna levensgroot en ultramarijn geschilderd. Beetje Zadkine, denk je dan. Er staat een oranje gebeeldhouwde versie van de Venus van Boticelli, die op een schelp aan komt drijven en twee kleine mannetjes van wie de een kerk en de ander een wolk als hoofddeksel heeft. In een ander werk groeit een klein Eva-figuurtje uit het steeltje van een kolossale appel. Op zich zijn het allemaal wel aardige dingen die Van Oosterhout laat zien, maar wat er aan de tentoonstelling ontbreekt is samenhang. Dit komt meer over als een verzameling van toevallige vondsten, dan als het resultaat van een gerichte artistieke zoektocht.

Sytse Singelsma * Leeuwarder Courant

Kunstruimte Heerenveen, Minckelerstraat 11, Heerenveen. Tot en met 20 maart 2005.

[kunstruimte-hv]

etnografische kunst thom mercuur

Naast moderne kunst verzamelt Thom Mercuur, directeur van Museum Belvédère in Oranjewoud ook etnografische kunst. Tot en met 8 mei 2005 is een deel van zijn verzameling te zien in de Kunstruimte van Museum Willem van Haren in Heerenveen. Mercuur interesseert zich vooral voor de kunst uit Oceanië en Indonesië. Zijn interesse voor dat deel van de wereld werd al op de lagere school gewekt. Daar werd gelezen uit de schoolboekenserie ’Blond en bruin’ waarin de Nederlandse jeugd van die tijd vertrouwd werd gemaakt met het leven in wat toen nog ’Ons Indië’ heette. Een hoofdrol in de boekjes werd vertolkt door ’Oom Jan de koloniaal’ die zijn Nederlandse neefjes en nichtjes spannend kon vertellen over De Oost. Later maakte Mercuur in het Tropenmuseum opnieuw kennis met de cultuur uit het Oosten. Hij raakte vooral onder de indruk van de kunst van de Indonesische eilanden Sumatra, Borneo en de Molukse eilanden Leti, Babar, Kei, Tenimbar en Wetar. Later kwam Nieuw Guinea daar nog bij. Van dat eiland gaat zijn interesse uit naar de kunst van de Asmat, de Sepik, de Geelvinkbaai en het Santanimeer. Er is een direct verband tussen etnografische kunst en moderne kunst. „"Het is grappig dat mensen zich vaak afzetten tegen abstracte kunst Hier kun je zien dat die ouder is dan de figuratieve kunst. Die schriftloze volken hadden een natuurlijk gevoel voor abstractie. Het is niet voor niets dat grote kunstenaars als Picasso en Max Ernst etnografica verzamelden", aldus Mercuur