kalkıp gülümsemez bile gölgelere. oturur öyle kanrevan, bir ışık bekler. aynasız demiş kendine ya, gülünç. aynadır çıkışa yakın o kocaman delik ve yine asmış yüzünü, bilmem neden. ve yine mağarasında, bu kez girişe hep sırtı dönük. tutsak değildir fakat sevdalıdır.










