Paszczak obudziÅ siÄ powoli i gdy tylko stwierdziÅ, że jest sobÄ , zapragnÄ Å byÄ kimÅ innym, kimÅ kogo nie znaÅ. CzuÅ siÄ jeszcze bardziej zmÄczony niż wtedy, kiedy kÅadÅ siÄ spaÄ, a tu tymczasem nastaÅ już nowy dzieÅ, ktĆ³ry bÄdzie trwaÅ aż do wieczora, a potem przyjdzie nastÄpny i jeszcze nastÄpny i ten znĆ³w bÄdzie taki sam, jak wszystkie dni w życiu Paszczaka. SchowaÅ siÄ wiÄc pod koÅdrÄ i zagrzebaÅ nos w poduszkÄ, potem przesunÄ Å siÄ brzuchem na brzeg ÅĆ³Å¼ka, gdzie byÅo chÅodne przeÅcieradÅo, a potem rozÅożyÅ siÄ na caÅym ÅĆ³Å¼ku, wyciÄ gajÄ c rÄce i nogi i wciÄ Å¼ czekaÅ na przyjemny sen, ktĆ³ry nie nadchodziÅ. Wreszcie zwinÄ Å siÄ w kÅÄbek i zrobiÅ siÄ malutki, ale i to nie pomogÅo. StaraÅ siÄ byÄ Paszczakiem, ktĆ³rego wszyscy lubiÄ , i staraÅ siÄ byÄ Paszczakiem, ktĆ³rego nikt nie lubi. Lecz co z tego, kiedy i tak ciÄ gle byÅ tylko Paszczakiem, ktĆ³ry wszystko robi, jak może najlepiej, ale nic mu naprawdÄ dobrze nie wychodzi.
Tove JanssonĀ āDolina MuminkĆ³w w listopadzieā (via polskie-zdania)
