Sinds kort drink ik dus rauwe melk.
En sinds kort ben ik ook meteen al een groot fan.
Normaal gesproken krijg ik ontzettend uitslag (geromantiseerde beschrijving voor ‘puistjes’) als ik veel, voornamelijk ongefermenteerde, melkproducten binnen krijg. Intussen drink ik elke dag een beker rauwe melk, en mijn gezicht is dusver zo zacht als babybilletjes. (Ha! Nietus! Maar het ziet er dus ook niet pokdalig uit.)
Vlak voor de rauwe melk ben ik begonnen met kefir. Ook meteen groot fan, en misschien was dat ook de reden dat ik rauwe melk ben gaan drinken. Natuurlijk wil ik eigenlijk zelf kefir maken, van rauwe melk, en mijn eerste poging was al meteen een monsterlijk interessante ervaring! Een volledige mislukking dus.
Heel zuur (ha ha ha), maar daar doe je niets aan. Beetje (grotendeels) mijn eigen schuld, want ik had een startcultuur gekocht, twee zakjes voor elk één liter melk, en daar gooide ik er natuurlijk één van in ongeveer anderhalve liter melk. “Niet erg”, dacht ik, “dan laat ik het gewoon wat langer staan.”
Wat óók schijnbaar niet helpt is de fermenterende melk in een behoorlijk goed afgesloten container te bewaren, zoals, bijvoorbeeld, ik zeg maar iets, een weckpot van de IKEA waar ik zo blij mee ben en er enthousiast ooit drie van heb gekocht en ze nu eindelijk ook allemaal kan gebruiken, WAHOO!
Maar goed, mijn vreugde werd natuurlijk niet gedeeld door de bacterieculturen die graag kefir wilden maken maar door mij ontzien werden van zuurstof, en meteen voorzien werden van wat verhoogde druk.
En de startculturen zorgen eigenlijk ook gewoon niet voor échte kefir. Minder bacterie- en gistculturen, mét melkpoeder (want dat is natuurlijk nodig om de melk melkiger te maken) (?), en vooral ook voor maar één keer. En tja, toen smaakte het niet zoals uit de supermarkt, en zo zag het er ook niet uit. Voordat ik verwend lijk; ja, ik weet dat niet alles hoort te smaken zoals het in de supermarkt wordt aangeboden, daarvoor heb ik genoeg boerenopvoeding meegekregen van mijn moeder en grootouders.
Deze smaak klopte dus gewoon niet. Het was niet fris-zuur, maar bedompen zuur. Eigenlijk gewoon melk die niet meer goed was. Dat is bij rauwe melk niet snel het geval, maar mijn zuur geworden kefir-strebertje rook en smaakte alsof hij stiekem ook een beetje in zijn broek had gepoept. Zoiets ongeveer.
Niet dat het écht naar poep smaakte. (Dat denk ik tenminste. Ik heb dusver de rage van poep-eten goed uit de weg weten te gaan.) Het smaakte alsof er ergens iets mis was gegaan, en de kefir dat probeerde te ontkennen. Als een peuter die zindelijk is maar toch een ongelukje heeft gehad en dat probeert te verbergen maar daar, vanzelfsprekend, niet echt in slaagt.
Hier moet een betere analogie voor te bedenken zijn.
Net zoals er toch gewoon een betere manier moet zijn om kefir te maken.
