"Daha son sözü söylemedi hayat! Belki yarınlar, mutlu sonlar var. Yeniden başlamak yorar insanı; Ama sonunda kavuşmak, mutlu olmak var..."
| Nazım Hikmet
Bu gün Düğün günüm. Tumblr’imin son postu. Içimi çok döktüm buralara. çok yıpranmıştım tumblr adımı kaç sefer değiştirdim. Nefret dolu günlerım, depresyon dolu düşüncelerim, bunalmış olan hislerim, karamsal düşlerim. Ve bu gün Tumblrımın son postu. Bugün evleniyorum. Çok çabaladım bu gün için. Çok dil döktüm, çok göz yaşı, bir çokda çaba sarf ettim. Ben sevdiğime kavuşuyorum. İçimde yine hüzün var bu benim. Beni böyle olduğum gibi seven bir adamla evleniyorum, parmaklarım eğri olduğu halde elimi tuttan, kollarımda cızık olduğu halde seven, benim sacma sapan konuşmama katlanan, Su içmesını unuttup hatırlatmaya gerek duyan bir reis ile. Yeniden başladık ve hep yeniden başladık ve mutlu sona bizde erdık. Demeyın ki, mutlu son yoktur. Vardır. Mutlu son dünyanın sonu demek değildir. Mutluluğuma kavuştum. Son çabaladık, bu bitmez gibi hissetiren savaşı sonlandırabildik. Bu son. Ve şimdi yeni bir bölümü geciyoruz. bir yuvamız olacak ve küçük savaşlar vereceğiz aramızda, ama yeter ki beraber verelim bunu. yeter ki her şeye beraber göğüs gerelim. Sen benim tanıdığım en ince düşünceli insansin. detayına kadar. Ve sen hep öyle kal. Benimle kal. Seninle ben cesur oluyorum. Seninle ben çocuk oluyorum. Seninle ben güzel hıssedıyorum. Seninle ben neşeleniyorum. Seninle ben şımarıyorum. Seninle ben kadın oluyorum. Biz kavuştuk. Ayıran ölümse, ölümüne seveyım. ondan sonrasına dahil. Leyla ile mecnunun hikayesi, kerem ile aslının hikayesi, ferhat ile şirinin hikayesi değilde Gökhan ile Rümeysa hikayesı bu. Ben kör kütük çölde olsam bile senin o kokundan tanırım, kerem ile aslı gibi biz gerdek değil gözlerimizle aşk yaşıyoruz. o parlaklı gözlerını bana bakıp kırpman yeter kimsenın görmediği bakmadiği sandığın an’da. Ferhat ile şirinin ölüm haberinden değil bir zat senin iki dudağından çıkana güvenirim ben. gözün, yüzündür bana emin olan. Yemin olan. Sensin benim ebedi olan. bizim mutlu son, bir “biz” oluşturduğumuz. Sizin bir biz diye yok duyduğum sesler bugün elleriyle alkış eder, bizim salona girmemizi.. Göz göze gelmemizi - Eşın olarak. Sıyah beyaz filim gibiydi hikayemiz ve sonunda bizde renklendık. Renkleri sevmeyi öğrendim. Her gün sıyah giyen kadın bu gün beyazlar içinde büründü senin için. Canım eşim.. 27.11.2022
