hiç kimsenin okumadığı bu blogda bile pek geveze olmamışım. ben kim olduğumu nerede kaybettim. yada ne zaman kaybedecek kadar oldum da kaybettiğimi sanıyorum. ben kimim ki kendimi kaybedeyim. binbir oluşla olup duruyorum. bu dünyada yaşayabilmek için herkese verilen bir tutam umursamazlığın, bir fiske bananeciliğin bende olmamasının sonuçları bunlar.
ben maalesef ki onu sevdim. o işte benimdi ne yapayım. o ekrandaki kirpik başına düşen 3 piksel, o hava alanı gibi geniş alın, o güzel gözler, o saçma kulaklar, maalesef ki hepsi benimdi. ben de hiç beklememiştim böyle birini seveceğimi. kendimi hep başka tiplerle hayal etmiştim. ben bunu itiraf ediyorum işte burada böyle. o zehir gibi benim için. bu dünyada hem cennet hem cehennem oldu bana. canımı mengeneyle sıksa bile, yüzünü görünce unutuyordum herşeyi. neden bu benim başıma geldi. neden onu sevdim. belki o da beni sevdi. ne sevdi diyebiliyorum ne sevmedi. çünkü her halini gördüm. keşke bambaşka hayatlardan gelip bulsaydık birbirimizi. yada hiç tanışmasaydık keşke. bilmiyorum. sadece onu aşmış olmak istiyorum. kalbimin daha fazla kırılmasına halim yok, halim kalmadı. ne olur Allahım yardım et bana. ne olur.
