Kanina sa worldLit class namin, nangliit ako sa sarili ko. Bakit? Kasi introduction ng sarili at sasabihin yung sagot mo sa how do you see yourself 5years from now. Eh hindi ko pa naman kasi talaga makita kung ano na ako sa mga panahong yon. Alam ko namang hindi ako nakatadhana para maging isang peryodista. Isa lang akong mediocre writer na nagaambisyon at nagpi-feeling. Ni Hindi nga ako magaling sumulat sa kahit ano mang wika.
May mga pangarap ako, Oo. Pero masama ba kung hindi ko pa sigurado kung ano ako limang taon mula ngayon? Nakakainis lang na parang hinuhusgahan ka ng lipunan base sa dami ng mga pangarap na gusto mo. At kung wala kang maisagot, kung tambay palang sa bahay ang spesipiko mong persepyon sa sarili mo, masasabihan ka agad na walang direksyon sa buhay.
Ewan ko ba kung bakit ang defensive ko pero wala naman akong sinabi. Hindi ko pa lang talaga makita yung sarili ko limang taon mula ngayon, hindi ko alam kung writer na ba ako ng horoscope sa isang tabloid o tambay.
Hindi ko nga din alam kung san ako pupulutin ng tadhana pag nagkataon ehh. Isang fresh graduate na walang laman ang curiculum vitae liban sa sex,kaarawan, address at eskewalahan na pinanggalingan. Hilaw ang isasubmit na portfolio, na baka sa kinasamang palad ehh gawing tissue pa sa banyo. Hindi mataas ang intelektwal na kapasidad, ni maski sa pagsusulat ehh hindi din naman pinalad.
Ang dami kong pangarap sa totoo lang. Pero di ko alam kung matutupad. Positibo naman ako. Pero alam ko lang na hindi ko talaga kaya. Pero dahil nandto na ako at sayang lang ang pera na pina pang-aral sakin ng magulang ko, edi pagiigihan ko nalang. Kahit minsan kulang ako sa determinasyon at kakayahan.
Akala ko kasi sa pagsusulat malaya ka. Pero may standard din pala. Syempre mas pinipili at binabasa ang mas magaling, ang mas tama ang pangulo at panaguri. Ang mga may malalawak na talasalitaan at mga bongga sa pagtutulad.
Pero pano naman ang mga mediocre na tulad namin? Na tulad ko. Kahit pala sa larangang to, may mga loser na gaya ko.
Nakakaproud lang sa pakiramdam na kapag tinanong ako ng ilan kung anong kurso ang kinukuha ko at sasagot ako ng journalism at mamamangha sila. Pero sa sarili ko, nanglilit ako dahil alam kong hindi para sakin ang label na yun. Isa lang naman akong saling pusa sa karerang to.
Pero paksyet lang talaga yung pakiramdam na parang wala kang alam dahil wala kang pangarap na sinabi o wala kang naisagot sa tanong nya. Na sinabi ko lang na hindi ko pa alam at para makabawi ehh sinama ko pa yung sagot na malabo namang matupad.
origamiaround
gamechangershow
titsay
stormborns
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
romaincrisis
