lekker stereotyperen @lekkerstereotyperen - Tumblr Blog

Als er een leven fantastisch is, dan toch wel het Nederlands gezinsleven. Niet voor niets krijgt zo’n bestaan vol rust en geborgenheid van 'ons’ een dikke acht. Uiteraard hoort daar een modelgezin bij: heteroseksueel, wit, twee kinderen (jongen en meisje) en wonend net buiten de grote stad. Speciaal voor de foto heeft de jongen blauwe kleren aangetrokken - en het meisje uiteraard roze. Als wij in zo’n prachtig gezin zouden leven, zouden we ook pas ver na ons twintigste het huis uit gaan.

Het is wat klein wellicht, maar rechtsboven staat het: De fabel van de lipglossmoslima. Op basis van een onderzoek van socioloog Ruud Koopmans wordt ons maar weer eens verteld hoe conservatief moslima’s nou écht zijn. Gelukkig is Opzij zelf wel enorm progressief: genderverschillen worden aangescherpt door de zachtrode kleur (nog net geen roze) voor de dameseditie en de spijkerbroekblauwe kleur voor de hereneditie. En uiteraard weet die meneer heel goed waar vrouwen zich druk om dienen te maken.

De Volkskrant stelt terecht vraagtekens bij de oproep van Rutte dat allochtonen zich zouden moeten invechten. Want hoewel dit meisje waarschijnlijk gekozen is omdat ze zo ongevaarlijk is, herinneren wij ons Ruttes opmerking over kickboksende Marokkanen uit 2010 maar al te goed. Ach, het zal vast toeval zijn dat de beeldredactie bij dit onderwerp voor een bokszak kiest. Rutte en De Volkskrant lijken het over een ding wel eens te zijn: door te spreken van allochtonen en vervolgens over ‘ze’ bevestigen beiden de witheid van hun Nederland.

Als misdaad aan etniciteit gekoppeld kan worden, is Nieuwe Revu er als de kippen bij. Zeker als het om liquidaties rondom de 'mocromaffia' gaat, een groep criminelen waarin lang niet iedereen van Marokkaanse afkomst is. Nu er ook in Suriname een liquidatie heeft plaatsgevonden kunnen ze dubbel los: naast een onderwereldoorlog de naam van een zekere bevolkingsgroep te geven, wordt nu ook het pistool gewikkeld in de kleuren van een land.

Als je zowel studenten als het bestuur bekritiseert, lijkt het alsof je geen partij kiest. Maar waar UvA-studenten en -docenten de afgelopen weken lieten zien de dominante marktlogica te willen doorbreken, wilde NRC het liefst een stuk dat vooral dit frame herbevestigt. Met het voltooien van een opleiding verhoog je het rendement en het bestuur is niet meer dan een boekhouder die op de kas moet passen. Orde moet er zijn: anders dreigt het onderste kruisje van het logo af te vallen.

Naaktselfies appen? Dat bovenstukje aanhouden op het strand? We willen graag voorkomen dat we preuts genoemd worden. Maar de schaamte achteraf wanneer we ons iets teveel bloot hebben gegeven op Whatsapp hebben we liever ook niet. Waar ligt de grens tussen onzedelijk gedrag en doorgeslagen kuisheid? Gelukkig biedt de etiquettegids van Quest de mogelijkheid om te meten hoe normaal we zijn en om na te gaan of we ons nog op die grens begeven.

Een simpele google-actie volstaat: een huisvrouw heeft bij voorkeur krullend haar, draagt een jurk, veroorlooft zich een enkele frivoliteit, kijkt vrolijk en is vaak in de keuken te vinden, of heeft op zijn minst de consumptie al gereed. Meerdere emancipatiegolven en moderne huisvrouwen die hun rol anders invullen ten spijt: waarom zou je het beeld van huisvrouwen, prominent onderdeel van het Hollywood van de jaren vijftig, aanpassen?

Mede dankzij beelden als de door NRC gekozen foto rijst nog weleens de vraag op of de islam 'een agressieve religie' is. Na een lang, slepend en onvruchtbaar islamdebat wordt het tijd om eindelijk eens uitsluitsel te geven over de ware aard van de islam. Wat anders dan de wetenschap kan deze vraag beantwoorden? Eindelijk kunnen we - met behulp van de geschiedenis - erachter komen hoe het nou écht zit.

Het favoriete zelfbeeld van de journalistiek: de waakhond van de democratie. Daarom is het ook zo spijtig dat er 'lokaal' en 'regionaal' geen sprake meer is van een buldog of rottweiler, maar slechts een onnozel keffertje met haar voor de ogen. Zo komen die ambtenaars die inbreken op onze belastingcenten met een hoop weg. Maar goed, ook een waakhond loopt vaak aangelijnd. En als ze dan even mag rennen, gooit het baasje een stok, roept 'apport' en niet veel later brengt de trouwe viervoeter die keurig terug.

In hoeverre er schade is aan monumenten in de binnenstad van Rome is nog helemaal niet duidelijk. De Telegraaf trekt zich daar echter niks van aan, want met Feyenoord hebben ze daar toch al niet zoveel. Het historische van de stad lijkt de redactie van Wakker Nederland te hebben geïnspireerd. Met een prachtig stukje framing dat enkele millennia oud is tot gevolg: woestelingen van boven de Rijn zijn er nog steeds op uit die prachtige Romeinse beschaving te vernietigen.

In het jaar 480 voor Christus waren het driehonderd Spartanen tegen ruim twee miljoen Perzen, nu zijn het 126 jihadisten tegen zeventien miljoen Nederlanders. Elk volk heeft zo zijn eigen mythes. De overlevering leert dat ondanks de numerieke meerderheid en een krachtig overheidsapparaat er alle reden is om bang te zijn. Zelfs al banaliseren we het kwaad zodanig dat er enkel nog poppetjes overblijven die doen denken aan videospellen uit de vroege jaren negentig.

Dat de propagandamachine van IS nog volop werkt, blijkt uit deze cover van NRC. Want als deze groep zichzelf tot staat uitroept dan lusten de jongens en meisjes van de pers daar pap van. Iedereen die met IS sympathiseert wordt meteen gepromoveerd tot medestichter van ‘Het Kalifaat’. Zo komen doembeelden vanzelf dichterbij. En dan mag je van 300 kilometer ook best een paar mijl maken. Je kan er altijd nog een metrisch systeem bij zoeken dat je gelijk geeft.

Een oriëntalistische supercombo op de voorpagina: De Telegraaf draait zijn hand er niet voor om. Links zien we een latina, waarbij een hyperseksuele afbeelding uit het verre werelddeel laat zien hoe anders zij eigenlijk zijn dan het vertrouwde, nuchtere, polonaise-lopende Oeteldonk. Rechts noemt De Telegraaf een liefdadigheidsbijeenkomst met salafistische imams een ‘jihadgala’ - met zo’n neologisme zijn de mensen thuis weer even van hun dagelijkse portie angst verzekerd.

De vrouwen zitten kibbelend en grinnikend op de bank, terwijl ze van hun wijn sippen. Ze hebben gewonnen: de man is neergeschoten. Nu hangt hij boven de open haard als jachttrofee. Het kon ook eigenlijk niet anders: in de huidige diensteneconomie zijn die onverwoestbare geslachtsverschillen zo gaan opspelen dat een mislukte vrouw zijn het hoogste is wat hij kan bereiken. Die goede, oude mannelijkheid die rustig de pijp steekt, is slechts decoratie.

Vroeger hadden we nog weleens niks te doen, dan moesten we onszelf vermaken. Daar werden we creatieve en zelfstandige individuen van. Want in tegenstelling tot de jongelui, hebben volwassenen niet van die vierkante pixelkoppen. Nee, die gebruiken een beeldscherm alleen als het echt moet. Voor een statusupdate of een tweetje bijvoorbeeld, of om tijdens The Voice even te kijken wat er op het tweede scherm gebeurt, of toch nog een leveltje CandyCrush te spelen.

Hoera, juichte de voltallige Nieuwe Revu-redactie, vrouwen mogen nog best af en toe onderdrukt worden, en het is helemaal niet erg, want ze willen het zelf. Waar wij dachten dat Marlies Dekkers wat amateurbiologie over de vrouw als excuus gebruikt voor wat variatie in de slaapkamer, krijgen ze het bij de Revu bij zo'n citaat direct hoog in de bol en denken ze dat ze een bom onder het feminisme hebben gelegd. Volgende week in Revu: 'Het feminisme is ontploft'.

Als je links bent en het islamdebat voert, dan mag je niet met principes sjoemelen, vindt Elma Drayer. Jullie weten wel: Drayer, die in datzelfde debat sociale wetenschap overbodig verklaart omdat 'het kwaad' geen rationele oorzaak heeft. Die toen Perdiep Ramesar ontslagen werd, 'uit principe' opstapte bij Trouw, terwijl ze hem meermaals had geciteerd. Het valt ook nooit mee. Voor ons overigens wel: wij blijven onze principes onverstoord rondsjoemelen.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

lekker stereotyperen