Ο σύγχρονος άνθρωπος κουβαλάει τελικά με κόπο ένα τεράστιο φορτίο από αχώνευτα λιθάρια γνώσης, τα οποία έπειτα, όταν δοθεί η ευκαιρία, χτυπούν και βροντούν στην κοιλιά του, όπως λέει το παραμύθι. Μ΄αυτό το βροντολόγημα αποκαλύπτεται η πλέον ιδιάζουσα ιδιότητά του: η παράξενη αντίθεση ανάμεσα σε έναν εσωτερικό κόσμο, στον οποίο δεν αντιστοιχεί κανένας εξωτερικός, και σε έναν εξωτερικό, στον οποίο δεν αντιστοιχεί κανένας εσωτερικός- αντίθεση άγνωστη στους αρχαίους λαούς. Η γνώση, που λαμβάνεται σε υπερβολική ποσότητα δίχως πείνα, και μάλιστα ενάντια στην ανάγκη, τώρα δεν επιδρά πια σαν αναπλαστικό κίνητρο που ωθεί προς τα έξω, αλλά παραμένει κρυμμένη μέσα σ΄έναν ορισμένο χαοτικό εσωτερικό κόσμο, τον οποίο ο σύγχρονος άνθρωπος χαρακτηρίζει με παράξενη περηφάνια ως ιδιάζουσα εσωτερικότητά του! Λένε τότε ότι έχει μέσα του ένα περιεχόμενο, αλλά του λείπει η μορφή. Για όλα όμως τα ζωντανά πράγματα, αυτό είναι εντελώς ανάρμοστη αντίθεση. Η σύγχρονη παιδεία μας, γι΄αυτόν ακριβώς τον λόγο, δεν είναι κάτι ζωντανό. Δεν είναι πραγματική παιδεία, αλλά μόνο ένα είδος γνώσης για την παιδεία. Περιορίζεται στην ιδέα της παιδείας, στο συναίσθημα για την παιδεία, χωρίς να βγαίνει απ΄αυτά καμιά απόφαση για την παιδεία. Αυτό, αντίθετα, που είναι πραγματικό κίνητρο, και το οποίο, ως πράξη, γίνεται ορατό προς τα έξω, πολλές φορές δεν σημαίνει περισσότερα απ΄ό,τι μια αδιάφορη σύμβαση, μια αξιοθρήνητη μίμηση ή ακόμα και ένας χονδροειδής μορφασμός. Στο εσωτερικό αναπαύεται τότε το αίσθημα, όμοιο με εκείνο το φίδι το οποίο, αφού καταβρόχθισε ολόκληρα κουνέλια, ξαπλώνει ακίνητο και ήρεμο στον ήλιο, και αποφεύγει όλες τις κινήσεις εκτός από τις πιο αναγκαίες.
Ο σύγχρονος άνθρωπος πάσχει από εξασθενημένη προσωπικότητα. Με λίγα λόγια: κατέστρεψε και έχασε το ένστικτό του. Τώρα πια δεν μπορεί, εμπιστευόμενος το «θεϊκό ζώο», να λασκάρει τα χαλινάρια όταν η διάνοιά του κλυδωνίζεται και ο δρόμος του περνάει μέσα από ερήμους. Το άτομο γίνεται άτολμο και αβέβαιο: βουλιάζει μέσα στον εαυτό του, στο εσωτερικό, που σημαίνει εδώ μόνο: στον συσσωρευμένο κυκεώνα των πραγμάτων που έχει μάθει, που δεν επιδρούν προς τα έξω, της διδασκαλίας που δεν γίνεται ζωή. Ενώ ποτέ έως τώρα δεν έχει γίνει λόγος τόσο ηχηρά για την «ελεύθερη προσωπικότητα», δεν βλέπει κανείς προσωπικότητες, πολλώ δε μάλλον ελεύθερες, αλλά μόνο φοβισμένα μασκαρεμένους «οικουμενικούς» ανθρώπους.
blakekathryn
gummygunk
dailybridgerton
prguitarman
izzy806
