Ζωη και απεναντι εμείς
Αλλοτε προθυμοι αλλοτε θελουμε
Να της ριξουμε μια στο κεφάλι
Και κατω ο κοσμος
Ολα εχουν μια τροχια τοσο ακανόνιστη
Οπως η ψυχουλα μας αυτη η πονεμένη
Που μονο ηρεμη δεν μενει
Γελια δακρια και ιδρώτας το αυγουστιακο στυλ.
Που φοριέται στις γωνιες αυτου του
Κόσμου και εκει παντα να καραδοκεί
Οτι η ζωη τρεχει και εμεις ανάξιοι
Να ακολουθησουμε τους ρυθμους της
Αλλα ξερεις να σου πω κατι.
Μαρεσει να βαδίζω ΑΝΑΠΟΔΑ
Και οχι απο καποια εφηβικη αντιδραστικοτητα
Επειδη η συμμετρία αυτου του κοσμου
Παντα μας προκαλουσε εμετο
Και ξερναγαμε τα ανεραστα παιδια της






















