chciałabym się pożegnać. Po prostu. Zobaczyć Cię. Ostatni raz pocałować. I pójść w swoją stronę. Nasza sytuacja nie jest rozwojowa. Jest stabilna, prosta i jasna. Jesteśmy przyjaciółmi i nimi pozostaniemy. Myślałam, że to ma sens. Myślałam, że może faktycznie uda nam się pójść kiedyś o krok dalej. Nie jestem plastrem. Nie zakleje Twoich ran ani nie naprawie Cię mimo, że z całych sił próbuje. Może i jesteś w jakiś sposób zauroczony, może i znaczy to dla ciebie odrobinę więcej ale myślę, że to przez fakt, że jestem tym co już znasz. Bo znasz mnie na wylot, wiesz co myślę, jak postąpię, co mówić i co robić żeby zakręcić mi w głowie. Jedyne o czym zapomniałeś to to, że nie lubię sytuacji gdy nie wiem na czym stoję. A z Tobą kompletnie nie wiem jaka jest sytuacja. Nie padły żadne deklaracje i nie jestes mi nic winien. Może kiedyś w innej rzeczywistości stanie się to bardziej klarowne i jasne. W tym momencie jestem dodatkiem do Twojego życia, znakiem, że czeka Cię coś. Myślę, że miałam być tylko przystankiem w drodze do czegoś lepszego. Jesteś fantastycznym człowiekiem i cieszę się, że miałam Cię w swoim życiu. Cieszę się, że przez chwilę czułam te motyle w brzuchu co lata temu, ten wewnętrzny spokój, że ktoś jest ale pora to zakończyć. Nie mogę żyć. Nie mogę mieć fałszywych nadziei. Było miło ale się skończyło jak to się mówi.
jacobvanloon
ellievsbear
stormborns
dededos
2087
blakekathryn
tangentwithtanner
