Mga Imahenasyon

Fictional stories based on reality, written despite the uncertainty of its purpose to be read. Names, places and events may or may not mirror my personal life. Featured stories may or may not have been posted somewhere else.

[likhangisipatpuso]

A poem born from listening

I am stuck in the middle Because I don’t know where to go Save me, save me Pick me up at the crossroads Take me where you want to go I wouldn’t care as long as I am with you Keep me awake Because if I sleep tonight I might not see the sun again Stay beside me You make my heart strong I’m getting tired So please, Sing me to sleep Then, my heart will know That you’ll be there in the morning May 20, 2017, 11:35 am

[likhangisipatpuso]

17Apr2017

Nakita ko siya, naroon rin siya sa panaginip ko. Noong una ay ako lang at mangilan-ngillang mga taong hindi ko matandaan. May isang klase ng pagsusulit. Yung tinatawag nilang performance-based. Inilagay kami sa isang kuwarto. Sa tuwing may bagong round, ako ang unang tao sa loob. Hindi ko lubos na maintindihan ang rason kung bakit ako naroroon sa loob at kung ano ba talaga ang ginagawa ko roon. Nang naglaon ay marami-rami na kami sa loob ng kuwarto. Nakaupo ako sa ibabaw ng mesa, at may bintana sa likuran ko. Maya-maya ay may pumasok sa kuwarto at tinawag kami palabas. Isa-isa kaming pumila. Kinuha ko ang dala-dala kong bag, ngunit ang mga kasama ko’y lumabas na lamang. Wala rin naman akong nakita kung may dala ba silang mga bag. Dinala kami nung tao sa isang malaking silid. Parang isang gymnasium, may entablado rin sa harap. May mga ibang tao na ring nakalinya’t nakaupo, kaya’t inilapag ko ang aking bag at umupo na rin, tulad nila. Nang lumingon ako, nakita ko ang mga kasama kong nakatayo pa rin, at ang ilan sa kanila ay unti-unting lumalabas sa kaliwang pintuan ng gymnasium. Paglingon ko sa kanan ko, nakita ko yung bestfriend ko, at mukhang nawawala siya. Hinatak ko siya paupo at niyakap ko siya. Hindi ko alam kung bakit pero parang may bagay akong kinatatakutan ng mga panahong iyon. Nakita ko rin siya. Tumayo ako’t lumapit siya sa akin. Niyakap niya ako, naramdaman ko pa ngang may mga luhang tumulo mula sa aking mga mata. May panganib ba? Pinaupo niya ako sa tabi ng bestfriend ko. Parehas lang silang tahimik kaya hindi rin ako makapagsalita. Hindi ko alam kung bakit. Umupo na rin siya sa kaliwa ko. Kinuha niya ang mga kamay ko. Hinayaan ko lang siya’t ihiniga ko ang aking ulo sa kaniyang kanang balikat. Hindi ko alam, pero para bang pagod na pagod ako. May pagkakataong dapat ay tatayo siya kaya’t nagising ako, hinatak ko siya’t umiling ako. Hindi pa rin ako nagsasalita. Pero hindi siya umalis. Maya-maya ay naramdaman kong tinatanggal niya ang kamay niya mula sa kamay ko. Dumilat ako’t nakita ko siya. May dalawang tao sa tabi niya. Hinalikan niya ang noo ko at saka siya lumakad palabas ng gymansium. Napatayo ako. Wala na siya. Iniwan na niya ako.

[likhangisipatpuso]

Coming soon...

Look out for my first post. It will be written in Filipino, but there will be a lot more to follow! :)