Ardından

burada başlayan burada bitsin

[limantuzu]

13 Şubat / 2 -

[Çok uzun aralar verelim ki git gide yabancılaşalım. Okurken, okuduğunu ayıklarken ve tabii ki yazarken felçe uğramayalım.]

Vücut kimyamı zorlamıştı duruşun, kafa karışıklığına yoruldum durdum. Sormaya korktum. Neden orada, o kış plajında bir şeylerin yanlış gittiğini bildiğim halde bence evleneceğiz, dedim sana... Her şeyin nihayetinde daha aklında başka biri varken bana onca yolu otobüsle reva görmen, birkaç saat sonra annen ve o mesafeli, duyguya yer bırakmamak için eğlenceli sandığın hareketlerin, konuşmaların ve aynı günün gecesinde ben otobüse binmeden beni avutuşun, otobüsün hareketini beklemeden hızlı adımlarla oradan ayrılışın. Dönüş yolu boyunca bir suç işlemişim gibi kızdım kendime. Yine hiç uyumadan, öylece umutlanmanın, beklenti yığınlarının içinden ve daha öncesi olan bitenlerin geldiği yerden nasıl arınacağımı düşündüm. Evimin yolunu tuttum. Yoktun ve olmayacaktın. Yıkık dökük, daha önce başkalarının terk ettiği ama çok sevdiğim evime döndüm. [Birkaç günlüğüne bir evin bir odasının bir köşesinde ricalarla sığınmanın, karayolları kenarlarında uzun yürüyüşlerin ardından varılan varoş mahallelerdeki evlerin, sofrasına oturtulmadığım aile evimdeki çocukluğumdan kalma sedefli sert kumaşı kararmış kanepeye saklanışımın, otellerin, evsizlik yüzünden karar verdiğim asker koğuşlarının ardından; bütün bunları sürdürmeye çalışırken sürekliliği olan tek şeyin nasihat dinlemek olduğunu bilmenin ardından kurduğum o ev... O ev aklımdan çıkmıyor, demiştin. Beni o kutsal kalemden çıkaran sen oldun.]

[limantuzu]

13 Şubat

Zaman ağırlaşıyor, ben altında eriyorum. Bazen sana çok kızıyorum. Nerede olduğunu bile bilmiyorum. Neden bunca, ucu bucağı belirsiz bir zaman ve nasıl? Bu kadar değersiz ve bu kadar koşullu muydu? Kendi içine çöken bir kaktüs gördüm evlerinde. Tuzla dövülmüş, azalmış, kum yutmuş bir kaya sahilde. Denizi deniz yapan onu orada tutan kayalar mıdır? Neler çektiler kim bilir. Şimdi çözülmeye yakınım, denize karışacağım. Yok olmak çıkmıyor aklımdan. Belki böylesi daha iyidir, diye düşünür oldum. En azından yok olmama izin verseydin sevgilim. 21.00 - Ne zamandır malum çıkmazlarım yüzünden kitaplığımda gözüme takılıp duran kitabı okumaya başladım: Duyulmayan Anlam Çığlığı 46. sayfada şöyle bir cümle var: ...intiharla sonuçlanan depresyon olayları olduğu gibi, bir dava ya da bir insan uğruna intihar dürtüsünü yenmeyi başaran insanlar da vardır. Öyle işte, sen varsın diyeydi. [Bazı alanlar tekrar yazılmamalı. Olgunluk, profesyonellik, hissizlik... Bana göre değil.] Hep konuştuklarımızı yeniden tekrarlamanın anlamı yok. Ama kendimi bulmanın, rahatsız olduğun, sandığın, yaralandığın her şeyin yüzleşme adımında bunları da hatırlamalı. Bir defa, birbirimizi bulduğumuz - ya da benim seni bulduğum mu demeli - ekranlardan konuşulan o gecelerde, o gecelerin başlama şeklinde inançsızlık vardı. Vardı ama devam edildi, vardı ama bir "seni seviyorum"a evrildi, bu neden giderek bir ısrara dönüştü? Sonra bir ziyarete. Benden bir başkasını sevdiğini bildiğim halde teptiğim onca yol... Biliyor musun, yolun yarısında dönesim gelmişti. Keşke bir gece yolculuğu olmasaydı, otobüs yolculuklarının her halini sevseydim keşke. Yolu yarıda keser ve kim bilir ne zaman sonra o yola yine düşer miydim? Galiba biraz uyudum, galiba biraz ışık uyandırdı beni. Bir baktım ki masmavi, pırıl pırıl bir deniz, güneşli ve uzun bir kıyı. Hoşuma gitti. Sonra seni gördüm bir bankta, beyaz gün ışığının altında. Sarılmadık, biraz yanaştık, biraz orada oturduk. Onca sevgi dolu konuşmalarının, derin derin cümlelerin ardından fazlaca tutuk ve uzaktık. Hayalkırıklığına varmayacak denli bir garip. [Zaten aklımdan çıkmayan görüntüleri ve zaten senin de yaşamış olduklarını tekrar tekrar neden yazdıysam... Bu yüzden gereksiz ve bu yüzden "kestik!" ]

[limantuzu]

noktasını içeren virgülün yedi yılı

ki inanmıyor kimse bu olanlara kalbin ritmi git gide düşer ve zaman denir zaman beklendi, esnedi ve delindi, anlatsak neye yarar bana iyi katlandın demiştim, teşekkür ve tebessüm kimse boğulmasın kendiyle, teyakkuz ve terennüm mesela yarın bilmediğimiz yerlerde uyanalım istemiştim varsın birbirimizden uzakta bir sigara içmiş olalım saf sanıp sakladığımız aramızda bir inci mutluluğu üstelik her şey üst üste gelme peşinde, ısrar ve tekrar çünkü ufkun ardında bizden başkasını aradık bir ihtimal çocukluğumuz kutsal bir eşyadır, korunmuştur yanımızda kalan bir avuç insana faydamız dokunmuştur gülüşmeler, yemekler, durduk yere bir koyu söz saatlere bakılmamış olsun, kalan zaman uyumaya değmesin pembe yanaklar, çınaraltları ve boynuna kolyelenmiş sabah bizi kimse hatırlamasın, biz de durduk yere tarih yazmayalım bugün evimizi sel basacak sandım, çekilip durdum hayatta kalmak adına yine ve tabii ki bir nedene sunuldum akıl zamanıyla bir aptal asır, denizde üç bin kulaç dünyanın bir dalından koparılmış üzüm tanesi olaydım elbette şarap dememek için kendime dolanaydım bunların yerine yazları traverten avlularda otursa mıydım? zaten sorsalar da ben o rüyaları anlatamazdım; sen benden nasıl uyandın? olanların ardından gizlice neşelenmiş bir affetmeyi seçemezdim geçiş süreçleri, fikir beyanları, temassız günlerin çürüyen içlerini sürdüremedim beni içermiş hiçbir şeyi sana geldim, biraz sarılsan, taş kesiği bir kere hayali kurulan sonra nasıl hak edilir ki? 16 Eylül 2015 - 13 Şubat 2022 - 26 Mart 2026

[limantuzu]

12 Şubat

22.40 - Bugün hava biraz daha güneşliydi. Bir ara kendimi biraz iyi hissettim sevgilim. Evde beni bekliyor olmanı diledim. Bundan emin, koşup geleyim, sarılayım, sarılayım da her şeyi boş verip güle güle uzaklara gidelim. Sonra nerede olduğunu bile bilmediğimi fark ettim. İçim parçalandı. Yine kendimden nefret ettim. Herkes her şeyi biliyor da ben herkesin bildiğini başaramıyor, kavrayamıyor ya da bildiğimi bildiremiyormuş gibi kendime kızdım. Son güzel zamanlarımızı geçirdiğimiz yerlerin birinde, olacak ya kırmızıda duruldu, malum işte ışıklar çok uzun sürüyor, orada bekledim bekledim, kalbimin çarpıntısı artıverdi. Kulaklarıma kadar vurdu bu çarpıntı. Buraya kadarmış, dedim. Güç bela yol kenarına yanaştım, arabadan inip kaldırıma çömeldim. Uyumak istedim. Birkaç trafik ışığı, birkaç fren ve viraj ötedeki şimdilerde bir mezarlığa benzeyen evimizde olmak ve gündüzün içinde kayboluvermek istedim. Kendini en kötüsüne hazırla, diyen biri var etrafımda. Haftada bir nasıl olduğumu sorup konuşmayı hep bu cümleyle bitiriyor. En kötüsüne nasıl hazırlanayım ki ben... Bugün çok yoruldum. Yarın pazar. Aklım bir Sunny'de bir sende, gün boyu. Başka bir şey düşünemiyorum, düşünmek de istemiyorum. Bir anahtar sesi bekliyorum evde.

[limantuzu]

11 Şubat

12.10-

Yok saydım, neden? Adım adım bir yere ilerliyordu bir şey, bir sır değildi. Beklediğimi bulamayınca, yüklediğim sorumluluk yerine gelmeyince; önce vahşileşip sonra da umursamıyormuş gibi davranıp her kötü geçen günün ardından sırtımdan önüne indirdiğim bunca gerginlik, neden? Dışarısı boğazıma bastıkça, içim bulutlandıkça neden hep sana, hep sana? Ne gösterdim de ne bekledim. Dilini öğrenip de bir ne dedim. 22.24 - Özür büyük ama sözle ölçülmüyor. Baştan yürünmesi gereken uzun bir yol var; yolun sonunda düşürdüğünü fark ettiğin, aynı yolu tekrar ve yavaşça, dikkatli gözlerle, kaybettiğini bulmak için ince ince yürüdüğün bir yol var. Etrafında meyveler, ince bir rüzgar. sarılıyorum, biraz daha essin, boynunda bir yer açsın. İyi ki hayatta kalmışım, diye fısıldıyorum. Rüzgar sen kadar üşütmüyor.

[limantuzu]

10 Şubat

10.25 - Özlem bir yandan. Eski hale getirmeye çalışmanın, kurtarma çabasının temelinde özlemek yok. Özlem diğer yanda müstakil ilerliyor. Nasılsa giderilir diyorsun, önce kurtarmalıyım. Kolay lokma mı özlem, değil. Hiç de böyle derinleşmemişti. Ama bir eksiği tamamlamakla bütün bir hayat düzelmez ki; duvar oradadır, orman da, başının boş yerini saçlandırsak, sözü oturtsak, boşa geçmiş bütün bir hayatın sonunda bütün olanlara sebep birine hesap sorulacak an gelse, gözlerimiz açık gitmesek... Ne olur ki?

Güneşin içinden kopup gelmiş sandığımız bu şehir ısınmıyor, evin odaları da öyle. Yatak odasına gidince ardında bıraktığın çocuk bana sarılmaya geliyor. Ben işteyken bütün gün yalnız, ısınmak için geliyormuş koynuma, arkadaşlarım öyle diyor. Yaz gelince hepsinin ağzına tıkacağım bu sözlerini. Ev ışıksız, hayatsız, günsüz. Artık olan bitene, bütün sorunlara, eksiklere bakmadan, olması gerekenin beklentisine kapılmadan, kendimi paralamadan devam etmeye çalışıyorum. Yaşama güdüsü yüzünden vücudumun mecbur bıraktığı bir enerjiyle azıcık yaşıyorum. Keşke seni sözüm ona "yetişkinliğe" çekmeye çalışmayıp çocukluğunda kalsaydım. Çocuk işçiler olsaydık, zayıf çocuklar, esmerliğimi paylaşsaydım. Atlanmış, ertelenmiş, çukur bırakmış her şeyi yerine koyardık. Dönersen sevgilim, oraya buraya çekiştirmeden, çağrını beklemeden yanına geleceğim. Birbirine karışıp akan sular gibi. Mutlu edebilen bir insan olduğumu bilme imkanı ver bana. Tanpınar'ın bir cümlesini okudum, sanırım oradayım: "Biliyordu ki şartlar değişince insan da değişir." Sen biliyor musun? [Bunları okuduğun halde, tekrar okur ve yazarken kendime, kendime ne kadar acıyorum. Anlam veremiyorum ama acınasıymışım, görüyorum.] 14.50 - Güzel olabilecek her şeye izin vermeyecek misin? [Vermedin.]

23.18 - Sunny günden güne daha fazla yalnız kalıyor. Eve geldiğimde çok yorgun olduğum için onu sadece uyumaya davet edebiliyorum. Böylece onun da enerjisini söndürmüş oluyorum. Ben yokken uyuyor, kedilik aktivitelerini benim gelişime saklıyor ama nafile. Evde olsam bile ona uygun bir halim yok. Bu halde yaşıyor olmak için sebep aranıyorum, olabildiğince özel derslere gidiyorum. Arabada göz yaşımı silip, yüzümü eğip büküp çekiştirip evlere giriyorum. Ne ben, ne çocuk, ne de beni istemiş bir anne ve baba, hiçbir şeyin yolunda gitmediğinin farkındayız. Ben eve, evi biraz toparlama, biraz ayak uzatış, derken uyku. Havalar hala çok soğuk, bana öyle geliyor. Üzüntüden, kilo kaybından filan bu kadar soğuk geliyor demek işin arabesk yanı olur. Senin gibi çok üşür oldum. Kim bilir belki sen de üzüldüğün için o kadar üşüyordun. Elektirik yine kesildi. Ev kapkaranlık olunca uygunsuz bir korku da başlıyor. Nedensiz. Bu korku belki de hep vardı ama seni koruyor olmanın inancıyla pek gün yüzüne çıkmazdı. Bu kadar keşke bir vücuda son verebilir mi?

[limantuzu]

Üç yılı aşkın bir süre sonra bütün o defteri buraya tek tek kaydetmek pek masum gelmiyor bana. Sözcükler tekrar yazılınca, el yazısından buraya taşınınca; paylaşılabilir, satılabilir ve hatta çarpıtılabilir... Olsun. Bu bir masumiyet parodisi değil zaten. Her şeyin başladığı yere geri döndüm, kuzeye doğru ilerledim, daha önce mutfakta duran, hatırlarsın, küçük beyaz dijital bir saat vardı. Onu bu evin balkonuna koydum, hava burada da sıcak artık. Düğmeye bastım, mavi ışık yandı ama Fahrenheit'e döndü gösterge: 83.6 F... Celcius'a göre bu daha iyi anlatıyor olan biteni. Sonra evimizde barınamayıp taşındığım diğer evde de bundan fena sıcaklar olurdu; sıcakla somutlanmış bir çok sebepten odalara sığamazdım. Arabaya atlar, satın aldığımız, mutlu olduğumuz ve ayrıldığımız evi de içeren çember bir rotaya çıkardım. Sadece öyle akşamlarda dinlediğim müzik listemin ikinci şarkısı çalardı, Ezgi Altıner diye tuhaf bir kadın yazmış, çok güçlü, duyduğum haliyle: (Fısıltılar) hangi ağrı görünmüş dışarıdan gözün üstünde süssün bakışımla körün aşkı tuz gibi yersiz benzersiz yersiz. ağartma yüzün, saçların düşer sözle göz arasın ve onların arasındakiler uykuya yatmaya acır içim içim çekilip ayna geceye ki çünkü aynı gök boşanıp koştum ağırdı ağrım yeterli, yeterli, yeterli... Ne yapıyorum ben? Bunca şeyin ardından? O defterler kapanmadı mı, söz vermedim mi? Biraz da olsa özsaygı. Son olsun.

[limantuzu]

bu insan cennette mevlaya küsen değil mi?

[limantuzu]

9 Şubat

22.34 - Etraflıca düşünmek uzun sürüyormuş. Dediğin gibiymiş; birkaç gün, haftalar, aylar... Şimdi yıllar mı desem? Bir sınırın ardından düşünmek hep sevimsiz, tasarlanmış bir yaratığın çizgiyi aşması, kendini sindirmesi düşünmenin bir parçasıymış. Düşünmeye zaman alanı açmayınca söylenen sözlerin, duruş ve davranışların bilinçsizliğine hayret ediyor insan. Kendinin farkına varırken kendinden soğumanın kıyılarında geziniyorsun. Bunu bu sıralar en çok hissettiğim anlarda bir görüntü düşüyor aklıma. Evimizdeki son zamanlarımızdan biriydi, aklıma gelince vücudumun rasgele yerlerine demir yumruklarla vuruluyor sanki. Şiddetin miktarı kendimi kaybetmeme engel oluyor, gözlerim sürekli açık, oradaki kendimi izliyorum. Bunca zaman sana davrandığımın özeti, bugünün en iyi tarifi o birkaç saniyelik anda saklı. O andaki kendimi hiçbir zaman affedemeyeceğim. Yapabileceğim tek şey telafi, olsa olsa nötralize ederim diyorum. Ne acizlik. Ama buradan bakınca doktorluğu olmayanın sadece yaşama döndürme telaşı var bende. Saçları parlasın, cildi yumuşasın, günden güne kahkalar atsın demek küstahlık değil de ne sevgilim? Başlayayım mı artık? Geri dönüşünü kabul edip, sarılmana sarılıp, uyutacak denli şefkatperver, uyandıracak denli sensizliğe katlanamıyor gibi neşelenip sonra da yüklenmelerim. Peşimden sürüklediğim yalnızlık öfkemi senin önüne itelediğim, işlerin telaşların altında ezildikçe sana kabarmalarım... Seni anlamadan beni anlamadığına, anlamak istemediğine ve umursamadığına dair sanrılarım, başıma sarılan dünya hali sıkıntılara karşı sustuğunu gördükçe usulleri unutuşum, şiddetle bakışım, hızlı hızlı konuşmalar ve dişlerin arkasından sızıp duran söylenmelerim... [Şimdi birkaç yıl sonra kendimi pek masum bir yerde tutuyor gibi miyim, bunları yazarken öyle miydim? Öyle sanılmasın herkes kendini bilir, bıçağını biler, hayata döndürme her zaman duran bir kalbi yeniden uyandırmanın yumruğunu kullanmaz ama o sürekli ondan haber verir.]

Hep haklı bir ülküde, hep en iyi ve yerinde sözlerleydim. Öyle sanıyordum; bir elekten geçiyordum ama birinin daha olması gerektiğine inanmıyordum. Dışarıda umursanmadıkça, yaranamamanın kadim pratikleri içinde, beğenilmeyen, küçümsenen, alaya alınan ne varsa cebime doldururdum. Arabamız yokken evimize dönen uzun yolda onları ufak ufak dökerdim; biraz konfor gerekliliğine inanıp o yolu dört teker üzerinde aşınca keskin dişli ve salyalı ağızların kirini de odalarımıza taşımış oldum güzelim. Bunun böyle olduğunu ancak ardıma bakarak mı anlamalıydım... Yaptığının farkına varan ben, yaptığının kötülüğünü kurtarmak adına nedenlere döner elbet. Dönülen yer hep çocukluk, anne baba; malum. Bu sinirlilik, bıkkınlık, boğuntu ve her şeyden vazgeçmeye hazır duruş, beğenmezlik, öğreticilik, karşı konulamaz karmaşa koşuları, sen anca yat - ağır vasıta - keyfine ne kadar da düşkünsün - senden bir halt olmaz dairesinde uzun süre zehirlenmiş çocuğun erken yetişkinliğine rağmen bayrağını sallayıp durduğum o eski enginliğim... Hangi meydanlarda savrulan sloganların gürültüsünde kaybolduğunu unuttuğum özüm. Özün doğru olsun oğlum.... Sonu belli sevdiğim; zihnimden kalbime doğru yola çıkmış karanlık, müthiş bir suçluluk, kesin üzüntü, berrak bir acılanma. Haklısın, çok haklısın. Ne çok üzüldün. Ne çok üzdüm. Dokuzyüzondört km sonra evinize girdiğimde dizlerini karnına çekmiş, hayata anlam arayan bir hale soktuğum seni gördüm. Orada, seni öyle görünce belki durmalı ve sana hiç gözükmeden geri dönmeliydim ama kapınız açılmıştı artık. Sürpriz yapmak için çıktığı yol boyunca sevdiğim dediğiyle niye bile isteye tartışır insan? Geldiğimi hiç anlamaman içindi, ne kadar saçma ve aptalcaydı. Çocukça bir şey değil, çünkü buradan, bunu yazarken ve [bunun ardından geçen birkaç yılın ardından o zamanlar yola çıktığım şehre geri döndüğümde de hiç masum görünmüyor bu. "Affet." yazıyordu bunun sonunda. Bu da yeterince saçma ve bunca şeyin ardına af ya da başka bir şey dilemenin anlamsızlığı yeterince görünür oldu bana.] Dokuzyüzondört km bunun metaforu olsun, bunun gibi birçok şey hep yüzüne vuruldu. O güzel yüzüne. İyilik yüzüne. Ne uğruna. Senin uğruna yaptığım her şey senin için Runik alfabeyle yazılmış, doğru düzgün kurulmamış cümlelerle dolu, eksik sayfaları olduğu çok belli bir kitaptan ötesi değildi. Bunun için seni suçlayabilir miydim? Öyleydim. Buralar oldukça karanlık, çok havasız ve kanamalı kısımlar sevgilim. Belki birkaç sayfa daha sürecek biliyorum. Midem büzülüyor, kalbim bıçaklanır gibi, yaşlıların doktorlara ağrılarını tarif edişleri gibi... Anlatırken, daha öncesinde nasıl anlatacağını düşünürken ne çok canı yanıyor insanın, kendiyle böylesi gerçek halde karşılaşırken. Hatanın farkındalığı, kayda geçişi, hiçbir zerresinden gurur tozu devşirilemeyen bir iç yangısı. Buna katlanmalıyım.

[limantuzu]

O son yazı da aldın benden.

[limantuzu]

Bunu hiç görmedin. O, 2015 yazı güzelim. Körlükten sonra bir gösterge neye yarar? Neredeyse on yıl geçmiş olacak, dizimde hala bu günü hatırlatan bir sızı...

[limantuzu]

8 Şubat -

14.23 -

Buraya kadar hep aydınlıktan haber vermişim. Bir aydınlanma karanlığı anlamakla mümkün. Yüzleşmekle mümkün. Hem yaşanmadan ne olacağını kim bilebilir... Bu yüzden aydınlığa imkan ve izin istedim.

Ne yaptığımı bilirsem ne yapmamam gerektiğini de kolay seçerim. Nedensizlik bir ilke midir, her şeyin bir nedeni var mutlaka. Bunların hiçbiri sevgisizlikten değil, en azından bunu biliyorum. Eğilimleri var insanın, refleksleri sonra, şartlar ve ön görememe halleri var. Kötülük yok, bunu gözlerimi iyice açıp her yere bakarak söyleyebilirim. Kötü şeyler yapmış iyi bir insanın varlığına herkes ihtimal verir. Senin için ben kendimi bilmeliyim, bildiğimi yazmalı ve kesinliğe ermeliyim. Buna direndiğim yerde beni beklediğinin farkındayım.

[limantuzu]

7 Şubat -

22.07 -

Elif'i havalimanına bıraktıktan sonra Ikea'ya uğradım. Nedense hala dönüp bana sarılacağın ve o andan sonraki geleceğin güzelliğini kanıtlayabilecek bir umuda sahibim. Bir umut bir şeyi nasıl kanıtlayabilir, güzel bir paradoks buldum. Ayrıca "nedense" mi? Nedeni belli.

Daha önce birlikte gezindiğimiz yerlere yalnız gitmek, hadi o da oldu diyelim, seninle bir daha gidemeyeceğimizin ihtimali beni yıkıyor.

Çocuğumuz olursa adı "umut" koyulur belki. Yokluğunda bunu da çok düşündüm. İçimi gülümsetecek yerler de buldum.

Eve biraz değişiklik yapma peşindeydim, Ikea'nın girişinde "Küçük dokunuşlar, büyük etkiler..." yazıyor. Onlar beni alışverişe yönlendirdiler, sevinsinler. Yabancılaşmak için değil, sana bir şeyler hazırlamak. Mutfağa bir saat istiyordun, onu seçtim. Diş fırçalarımızı koyduğumuz, yaşlı doktorun ölmeden hemen önce Kiev'den getirirken kırıp tamir ettiği porselen kupa yerine sadece banyolar için tasarlanmış bir avadanlık takımı aldım. Minimal oldukları için çok pahalı olan yatak modellerine baktım. Aylarca ayrı odalarda uyuduk, bunun bir kültür temelinin üzerinde acı verici bir gösterge olduğunu bilemedim. Seninle yüzyıllarca uyumaya ihtiyacım var.

Uzaklığına katlanamıyorum. Gün içerisinde iş tutarken aklım sürekli seninle konuşma halinde. Bazen aydınlanıyor, bazen kendi karanlığımın içinde çırpınırken geç kaldıklarım ve kaybettiklerimin denizine kendimi bırakıyorum.

Seni ilk kez gördüğüm günün aydınlığına yürüyorum; benimle orada buluş ne olur...

[limantuzu]

4 Şubat -

12.15 -

Elif ile konuştuk. Ona "Aslında bu kararı iki yıl önce almalıydım," dediğini duyunca yıkıldım. [Bundan sonraki 12 satır senin yıllar önce bana dönerken söylediklerinden daha çocuksu, gençlik arabeski... Bir şeyi çok ezmenin sebebi başa çıkılabilir hale getirme amacına dayanır. Benimle başa çıkabilmenin nedeni, ayrılığı köklendiren her şey işte benim kendimi bunca ezmemdi.]

İki yıl önce neyi neden yazdığımı veya söylediğimi bilmez haldeydim. Bir katilin akli dengesi yerinde olmayışına sığınması değil bu, üzerine toprak bekleyen bir ölü gibiydim. Şimdiyse masumum. Hayata karşı bulamadığım bir gereklilik seninle silinmişti.

[limantuzu]

31 Ocak -

00.22 -

Aslında tek tek yazacaktım, hiçbir yeri atlamayacaktım. Uzun uzadıya, "Aslında öyle değil, böylesi de var, burası yanlış, bu yıkıcı dil, bunca kışkırtma..." diyecektim. Artık bu kadar takılı kalmanın da bir anlamı yok.

Uyanıp bu saate varana kadar birkaç hayat yaşamış gibi yoruldum. Can sıkıcı mekanlar, pek tabi insanlar, üşüyüş, sahilde yürüyüş, git gide uçuruma doğru, hissediyorum. Sen uyurken yanına sokulup senden yardım istemelerim geliyor aklıma. Rüyana bile girememiş olmalıyım.

Senden başkasına bakmadım, öyle ki sana da bakmadım. Kendi batışımda kendimi boğdum. Çırpındım sonra nedense, bu halde kaldım. Lütfen beni anla.

Normal bir hayatın hayalini kurarsam çok hızlı uykuya dalıyorum. Ve geçiyor, ve iyiyim; kendimi iyice küçülterek düşünüyorum. Bu kadar. Ve sorun değil, ve her şey yolunda. Şimdi ayağa kalktım, ayakta duruyorum. Çok daha fazlasını, orada yatarken gördüğümden fazlasını görüyorum. Ayağım yere bastığında uğruna yaşayabileceğim bir şeyler buluyorum, belki de korkudan. Küçücük yaşamayı hayal ediyorum. Tekrar uyuyakalmak istemiyorum, beni uyandıracak bir ses olmayacağını biliyorum.

21.32 -

Yarın Elif geliyor. Biraz alışveriş yaptım evimize. "Evimiz" demenin hoşluğu aslında senin bu evde oluşundan türüyor. Ne kadar kararlı konuşsan da bu dilimlenemeyecek kadar şişip esneyen zamanın bir yerinde evimize döndüğünü ve sonrasını düşünürken buluyorum kendimi. Hayatı senin yokluğunla sonlandıran senin varlığınla başlatabilir de. Bu neden olması gerektiği zamanda olmadı?

Başlamayı, onulmayı ve telafiyi biliyorum. İnanmak değil bu, biliyorum. Bilgeliğin kendine dönüklük olduğunu kimse anlatmaz. Yüzünü çok özlüyorum.

[limantuzu]

30 Ocak -

22.18 -

Hastaneye gittim. Bir iğne ve sonra saatler süren birkaç uyku. Sağlıkla ilgili konuşmayayım, acındırma sanılmasın.

Senin izinden gidiyorum şimdi. Kendime ve bize çare bulmak için. Psikoloğun birkaç videosunu daha izledim. Bizim de aramızda bir kırılmaya yol açan yere geldim. Tamamını izleyip yeniden yazarım; en içten, dürüst ve kabullü cümlelerle.

22.51 -

Neden konuşmadın, hiç bahsetmedin, paylaşmadın. Belki ben bunlara çok uzaktım, sen direnmedin. "Narsist Eş İknası"na dair videonun çoğunda biz yokuz aslında. Kahve falına benziyor bu işler, genel geçer insan ruhunun iskeletine vakıf olan normal biri elbet bir kemiği kırmayı beceriyor. Mağdur tarafın adı koyulduktan sonra sözcüsü olmak her şeyi kolaylaştırıyor, bir sözün kaç hayatı etkileyebileceği ise hiç akla düşmüyor. Bizim durumumuzun içten içe daha karmaşık olduğunu hissediyordun belki ama çözemedikçe olan ve olmayan her şey bu psikoloğun anlattıklarıyla ilişkilendi.

Sürekli tekrar ettiği kelimeleri not aldım; telkinin gücüne ben de inanıyorum. "Kırk sefer söylersen olur,"un olmuş taraflarına... Pek yapıcı değil bu kadın, bencilliğine ben olmuş taraftarlar arıyor, kendini kaybetmişlerin eksik parçalarıyla çıkıp geldiğini savunuyor. Sanki hep orada bizim için beklemiş, annesi onu bu yüzden büyütmüş, okulları bitirmiş, hastalıklarını bizim için atlatmış, bir mikro mesih olarak zamanın elektronik damarlarından evlerimize yürümüş. Savunmasız ve muhtaç kalpleri etrafına toplayıp sonunda "Yine de siz bilirsiniz," diye bitiriyor her cümlesini. Saatler boyunca yatırım tavsiyeleri verip sonunda herkesi beş parasız bırakan borsa fenomenlerine çok benziyor.

Öteki'nin, karşı tarafın, iki kişiden ikisinin birden önemsenmediği bir kişisel gelişim canavarı daha. "Özleme Hissine Yenik Düşmeden Bir İlişkiyi Bitirmek" başlıklı bir videosunu izledim. Psikoloji bu mu? Birbirimize en güzel baktığımız zamanlarda bir uyuşturucu gibi uzun zaman ruhuna zerk edip bana en ufak bir şey söylemeyişine o kadar kırıldım ki... Git gide kötüleşmemi, ruh sağlığımın bozulmasını bu videoları izlediğin kadar ciddiyetle izlemedin. Yayılmış, ilerlemiş, son faza ulaşmış bu hale neden müdahale etmedin? Balkonda bunları izlerken birkaç sefer yanına gelmiştim, küçük sorular sormuştum, bir defasında uzunca ekrana bakmıştım seninle. Kulaklıklarını çıkarıp, elimden tutup; "Bak işte bunları düşünüyorum, yaşadıklarım bunlar," demedin. Bu görüntüler, bu mizansen aramızdaki yarığı büyütürken neden hiç söz hakkım olmadı?

Sana onca zaman "O psikoloğun videoları sende hiçbir şeyi değiştiremedi mi?" diye sesimi yükselttiğimde neden susup kaldığını, burada anlatılanların sadece bir kopuşu beslediğini kendi kendime ve bu geri dönüşsüz günlerde mi anlamalıydım? Bu bir ihanet değil mi?

[limantuzu]

29 Ocak -

10.30 -

Sunny her yere ulaşabiliyor, her şeyi deviriyor. Hiç kızmıyorum. Hep topluyorum. Bir tek kendimi toparlamakta zorlanıyorum.

Beğenmeyişim ukalalığa döndüyse de terapiye açığım artık. Senin takip ettiğinden başlamak istedim ama bire bir seans uygulamıyormuş. Bu iyi oldu. İnanmayacaksın ama eleştirmekten çok uzağım, kimse hakkında hiçbir şey dememeyi seçiyorum. Ama bu videolar yayınlayan psikoloğunun son yayınladığında çok rahatsız edici şeyler var. Keşke aynı evde ama benden çok uzaklarda bu videoları izlerken konuşabilseydik seninle. Bana yolladığın son telefon mesajını bu terapi vermeyen terapistin son videosuyla doğruladım. Belki, umarım, bir gün konuşabiliriz. Her yerim ağrıyor gibi hissediyorum. Dostum ısrarla yanına çağırıyor beni. Seninle sık sık aştığımız beş saatlik bir yol. Kış ya, arabanın lastiklerini değiştirip, yolun biraz düzelmiş olmasını umup kendimi zorlayacaktım ama bedenime güvenemiyorum. Seni özlüyorum, tamamen kaybetmekten korkuyorum.