Sansa Stark Is My Queen @loneranger-blog - Tumblr Blog

season 2, ep 10 when jax and bobby go to see juice and jax tells juice he’s going nomad and juice gets tears in his eyes straight away and gives a very heartfelt couple of lines about family and samcro, all the while looking like a little kid and bobby glares at jax the whole time.

i really resonate with that because i too, like bobby, would glare hatefully at anyone who hurts juice and makes him cry.

stevienick

loneranger-blog

There's nothing worse than having a racist coworker 😡 Can't stand her 😢

frodo-sam

When we’re gone, I mean, after all the stuff we’ve done, you think folks will remember us? You know, like, a hundred years from now?

#sam winchester #supernatural

confessions-the100

Jasper is acting like a baby! Every single main caharacter has been through worse than he has, yet he is the one to cry and whine all the time! I think that is disrespectful to the others, and he needs to know he is not the center of everyone’s attention! He must get his shit together, and help the others!

#The 100

confessions-the100

Bob Morley’s acting is always on point! You can see and feel all of Bellamy’s feelings in those wet eyes! We should all appreciate this beautiful actor!

#The 100 #Bob Morley #bellamy blake

hisstericallypawesomesleepurr

#Bellamy stopping his daughter and adoptive son, Bryan, from doing something stupid

#The 100 #bellamy blake #doing his thing

doona-baes

dad bellamy taking care of the kids

#The 100 #bellamy blake #being protective #and a dad #to every kid

kazghaffa

2K17 the year of the cast being 100% done with c/exa fandom

HALOWEEN?!?! can’t wait till then!!

#stranger things #netflix #im gonna die waiting #dustin #eleven #my babies

jaynedolluk

This is why I think ending Juice’s story the way they did was a mistake -

The show was dominated by the whole Clay/Gemma/Jax/Tara storyline + it ended badly. But I think you needed to have some balance to the story. Like the saying goes, suffering without catharsis is wasted emotional pain and for me, there was no catharsis. I really wanted to see the surviving club members realise how badly they’d been manipulated + what they’d become/done in the service of people who didn’t deserve their loyalty - the damage they’d done. I think the way it ended does a disservice to characters like Tig + Chibs as it makes them seem more two-dimensional. Saving Juice + finding a way for the club to recognise what had been done to him + try to put it right would have been a good way to show what brotherhood really meant to them.

Also in the last couple of episodes you have the deaths of Bobby, Juice, Gemma, and Unser as well as Jax. Naturally Jax’s death dominates as he was the lead of the show so the other deaths lose their impact + become less meaningful. I felt like there was literally no reason for Bobby or Unser to die, it didn’t add anything to the plot or the characters. And I’ve mentioned my issues with the way they did Juice’s death before but I felt like it was just gratutitous suffering for the sake of it. And I also feel like by having Chibs completely reject Juice + be such a bastard to him, it ruined his character + made him seem more two dimensional when they had the chance to show him struggling to reconcile his love for Juice with his love for the club. (And honestly I don’t think it fitted in with his character had behaved in the 1st few series).

Also what massively pissed me off was there was no acknowledgement from any of the club members that Juice had even died. He wasn’t even referred to by them (which I just think is sloppy writing). And also I think it was a bit shitty of Jax to still order the kill on him when Juice had killed Lin (on his orders) + told him the truth about Gemma (which he didn’t have to do + I really just think Juice went along with what Gemma said/wanted I don’t think they colluded on the Chinese lie thing). Juice thinks his death is helping the club but honestly I don’t think Jax gave a shit who killed him (Tully or the Chinese) so ultimately it was a meaningless sacrifice.

JUICE DESERVED SO MUCH BETTER.

sophieturnernews

dailysturner

Sophie Turner attends the Kineo Diamanti Award party during the 73rd Venice Film Festival at on September 4, 2016 in Venice, Italy.

gameofthronesaddicted

darlingdormer

(requested by janezoey)

madnessstation

Ποια Βερσατσέλλα μου λες τώρα...

Ένας Μαθιός ξέρει τι περάσαμε το προηγούμενο Σάββατο. (Πού ‘ναι ρε Γκίνη το κείμενο για το Ιτζέκτ που έλεγες; Άκυρο για τώρα φιλαράκι, αν θυμάσαι καλά, όλοι μας ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον “Θα πας στους Muse;”) Φτάσαμε στην Πλατεία Νερού κατά τις 11 και κάτι. Οι δύο μεγάλες ομπρέλες τις εισόδου είχαν γεμίσει (την μία την φάγαμε στο κεφάλι κάποια στιγμή), και ο ήλιος μας τιμωρούσε με “Sunburns”. (σ’αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ευρυδίκη για το εξτρά αντηλιακό.)

Κατά την αναμονή στην είσοδο, έβλεπες θαυμαστές να ετοιμάζουν πλακάτ για το συγκρότημα, να συζητούν για τις αναμνήσεις τους στο fandom, να κάνουν προβλέψεις για την setlist και να τραγουδούν ελληνικά τραγούδια *γκχγκχ* προσαρμοσμένα στους Muse. Οι πόρτες άνοιξαν λίγα λεπτά μετά τις 15:00. Ο καθένας έκανε το ταχύτερο εκατοστάρι που μπορούσε. Πραγματικά, όταν ήταν σα να μας κυνηγούν τα ντρόνια.. ή καλύτερα, πιο κοντά στην πραγματικότητα, ήταν σαν τους ανθρώπους που έτρεχαν στο videoclip του “Unsustainable” μέσα στο δάσος (καθώς και πριν τον συναυλιακό χώρο υπήρχε μία αλάνα με δεντράκια). Ένα πράγμα που με στεναχώρησε ήταν λόγω της μανούβρας στην είσοδο και του αγώνα ταχύτητας που ακολούθησε, η παρέα μου χωρίστηκε στα 3 (τελικά δεν υπάρχει ευτυχία), αν και θα έπρεπε να χαίρομαι που βρισκόμουν στη θέση που ήθελα να ήμουν. Επίσης μέσα στον χώρο η αναμονή ήταν πολύωρη, διότι (δεν ξέρουμε αν φταίει η Darlin ή η παραγωγή) έγινε καθυστέρηση στο soundcheck της εκκεντρικής (απ’τα lidl) καλλιτέχνιδας, και έτσι το πρόγραμμα ξεκίνησε μισή ώρα αργότερα. Δύο λίτρα νερό, κατά τις 8 είχαν φύγει. Κάποιοι φιλέσπλαχνοι διασώστες-σεκιούριτι έριχναν νερό με το λάστιχο στο κοινό, για να αποφύγουν τα κρούσματα λιποθυμιών που είχαν ξεκινήσει από νωρίς το απόγευμα. Αφού μας είχαν κουράσει λίγο οι U.N.K.L.E με τα τελευταία τους τραγούδια, περιμέναμε πως και πως το headlining act (που λέμε και στο χωριό μου). Ακούμε από τον ασύρματο ενός σεκιουριτά “Δέκα και είκοσι θα βγουν οι Muse”. Τελικά βγήκαν 22:30. Εκεί τα είδα όλα φίλοι μου. Ενώ είχα κανονίσει με την διπλανή μου να φωνάξουμε “Aye Sir” στην εισαγωγή, στα τελευταία “Aye Sir”, όταν αντίκρισα το αγαπημένο μου συγκρότημα στα μάτια μετά από 6 χρόνια συνεχούς μιουζοκαψίματος, έπαθα εσωτερική μιουζομανία. Δηλαδή είχαν λυγίσει τα γόνατά μου, τα μάτια μου είχαν γίνει σαν τις Powerpuff Girls και δάγκωνα την γροθιά μου για να μην δακρύσω. Συνέβαινε. ΠΩ ΡΕ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ. ΗΤΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ.

Στο “Psycho” μιλάμε χτυπηθήκαμε όλοι άγρια. Στο “Plug In Baby” πανζουρλισμός. Και στο “Hysteria” (και να έχω τον Bellamy ακριβώς μπροστά μου). Αλλά εκεί που τα είδαμε όλα ήταν όταν έπαιξαν το “Butterflies & Hurricanes” και αμέσως μετά στο “Bliss”. Μία λογική εξήγηση ήταν η αντάμωση μετά από περίπου μία δεκαετία με το ελληνικό κοινό, και έπρεπε να παιχτεί ένα “Best Of”. Αλλά και πάλι, είναι ανεξήγητο. Στο “Bliss” δεν ένιωθα τα πόδια μου, ήταν σα να πετούσα. Στο “Isolated System”, απολαύσαμε τον Dominic Howard και τα κρουστά του, και τον Morgan Nicholls στα synthesizers. Θυμάμαι να φωνάζω με πεθαμένη-πια φωνή “Dom you rock, man” και “Morgaaaaan”. Περιττό να σας πω, ότι την εποχή αυτή ο Dom βρίσκεται στα καλύτερά του.

Στη μεριά μου, έβλεπα στο backstage τον Wolstenbeast, (ή Wolstengod, Wolstendad), τον Chris, να έχει σκάσει από τη ζέστη, να χαμογελάει και να δροσίζεται καθώς έπινε ένα χαλαρό ποτάκι. Λογικό μετά το “Isolated” να ακολουθήσει το “The Handler”, ένα τραγούδι με πολύ νόημα (και γι’αυτό θυσιάστηκε το “Reapers” το οποίο περίμενα σαν και πως για να κάνω Wolstenheadbang). Στο “Supermassive Black Hole” αρκετά άτομα στο κοινό ένιωσαν το sexy vibe του ρυθμού, λικνίστηκαν και τραγούδησαν το “oooh-glaciers metling in the dead of night and the superstars-you set my soul alight” (έτσι αυτολεξεί).

Επόμενο κομμάτι, το “Munich Jam”, καθώς ο Bellamy ξεκουράζεται για το entertaining μέρος της βραδιάς (βλ. παρακάτω), με τους Howard-Wolstenholme να δίνουν πόνο. Το σημείο που με πέθανε ήταν όταν το κλείσιμο έγινε σε πιο γρήγορο ρυθμό, και ο Dominic έπαιζε τα πιο εντυπωσιακά τρίηχα που είχα ακούσει στη ζωή μου. Στην επιστροφή του Matt, παίχτηκαν “Madness”, “Dead Inside” και “Starlight” στη σειρά, τα οποία έχουν χρονολογική σειρά όσον αφορά την προσωπική ζωή του Μαθιού, (”Μadness” για την Hudson, “Dead Inside” για τον χωρισμό και “Starlight” για την παρευρισκόμενη στο Φάληρο Elle [εντάξει, το “Starlight” το έχει αφιερώσει σε όλες τις κοπέλες του]). Να αναφερθεί ότι στο Starlight, πέρα από το μαζικό ρυθμικό χτύπημα των χεριών, είδα άτομα να δακρύζουν, κάτι εξαιρετικά συγκινητικό. Το να είσαι χρόνια μιούζερ λοιπόν, σημαίνει ότι από τον ήχο της κιθάρας και μόνο καταλαβαίνεις πιο κομμάτι θα ακολουθήσει. Ε, όταν ακούσαμε τον βαρύ και ελαφρώς παραμορφωμένο της κιθάρας, ένα κομμάτι ήρθε στο μυαλό. Το “Τime Is Running Out”, που εισαγωγή του αποτελούσε ένας jazz αυτοσχεδιασμός του συγκροτήματος για τον οποίο δεν ήμουν ενήμερη, και με εξέπληξε αρκετά. Αναμενόμενα ήταν επίσης τα “Hullaballoons” που αναπηδούσαν στο κοινό, κατά τη διάρκεια του κομματιού. (κάποια κλώτσησαν στο κοινό ο Matt και ο Chris, κάποιο έριξε κάτω το μικρόφωνο του Chris και ενώ το κοινό αντέδρασε με παγωμένη έκφραση, ο αγαπημένος μπασίστας χαμογέλασε). Κατά τη διάρκεια του χωροδιακού “Drones”, η φίλη που καθόταν δίπλα μου τα είχε φτύσει από την αφυδάτωση, και είχα ανησυχήσει γι’αυτό, μέχρι που δεν άντεχα να την βλέπω σε τέτοια κατάσταση και στο επόμενο κομμάτι φώναξα τον διασώστη να την μαζέψει. Στο “Globalist” θυμάμαι να φωνάζω “Ησυχία” σ’αυτούς που ξεκινούσαν να ζητωκραυγάζουν (εντάξει, που να με ακούσουν τόσα άτομα, η προσπάθεια μετράει), γιατί ο ήχος του σφυρίγματος δεν ήταν καθαρός (καλά, γενικότερα η ηχητική ήταν λίγο γτπ). Ρωτήθηκα επίσης: “Ποιό τραγούδι είναι αυτό”, αλλά το δικαιολόγησα, γιατί δεν είναι και από τα πολύ γνωστά τους. Ένας φίλος μου είπε κατά την επιστροφή στο αεροδρόμιο: “Καλά τι άκυρο το Globalist, δεν το ήξερε κανένας”, και απάντησα “Δεν πειράζει, αρέσει στο συγκρότημα και είναι καλό κομμάτι”. Ενόσω ανησυχούσα για την φίλη, στο “Uprising”, βρέθηκε η πλειονότητα του κοινού (πάνω από 30.000 άτομα) να έχει την γροθιά ψηλά και τον Bellamy να μας αφήνει να τραγουδήσουμε το ρεφρέν με όση δύναμη μπορούσαμε. Στο “Mercy” ενώ ακολούθησε το show με τα κομφετί, δεν βρήκα κάτι το τρομερό. Όλοι μας περιμέναμε επίμονα το “Knights Of Cydonia”. Μία άσχετη διπλανή μου που ήξερε μόνο 5 τραγούδια έπιασε την φυσαρμόνικα και τα είχα πάρει στο κρανίο απ’τις τσιρίδες της, (και φυσικά θα την είχα πάρει εγώ αν δεν είχα αφαιρέσει το βλέμμα μου από την ανησυχία). Ε δεν άντεξα άλλο, άφησα την θέση μου και πήγα προς τα πίσω. Εκεί συνάντησα την πρώτη μιουζερπαρέα μου, τα άτομα στα οποία οφείλω τη ζωή μου, διότι με βοήθησαν στις δύσκολες στιγμές της εφηβείας. Φωνάξαμε το “No one’s gonna take me alive…”, και χορέψαμε σα να μην υπήρχε αύριο τα τελευταία ριφφς.

Η εμφάνιση κράτησε λίγο παραπάνω από μιάμιση ώρα. Ε, τόσο κρατάει η φεστιβαλική εμφάνιση, δες και το σετ στο Glastonbury. Βέβαια θα θέλαμε κι άλλο. Μόνους τους όμως, χωρίς πολύωρες αναμονές και τέτοια. Δεν λες όμως πάλι καλά που τους είδαμε; “We’ll come back soon” φώναξε το Μαθιουλίνι στο τέλος. Από το στόμα σου και στο αυτί σου, Μπελλαμή. Κανονίστε. Πάντως, η αλήθεια να λέγεται. Το καταχάρηκαν οι Μιουζ. Extras: Μου φάνηκαν αρκετά γλυκούληδες οι μάνατζερ του συγκροτήματος, ο Glen Rowe και ο Dominic Anderson. Δεν θα ξεχάσω τον υπεύθυνο video και μόνιμο ακόλουθο των Muse, Tom Kirk, που έτρεχε νευριασμένος στην παραγωγή λόγω της κακής ποιότητας των μεγάλων οθονών. Επίσης, την εμφάνισή τους την ανέλαβε εξ ολοκλήρου η τεχνική ομάδα του συγκροτήματος, πάνω στη σκηνή ήταν όλα δικά τους, από τα μόνιτορς και τις πένες μέχρι τα 6 νερά. Οπότε, ποια βερσατέλλα μου λές τώρα βρε Νικολίνα, εδώ μιλάμε για ολόκληρη αναγέννηση, αφού έζησα ένα όνειρο & μία εμπειρία Ζωής. Μακάρι να είχα μία μηχανή του χρόνου, να ζήσω ακόμα πιο “pwoperly” εκείνες τις στιγμές. Σήμερα π.χ. είμαι ηλικίας 3 ημερών μετά MUSE. Έτσι θα υπολογίσω την ηλικία μου από εδώ και στο εξής.