KWENTOtero @lookingthroughcoloredglasses - Tumblr Blog

(TruthSeekerDaily) It will take just 1 minute to read this and change your thinking:

Two men, both seriously ill, occupied the same hospital room. One man was allowed to sit up in his bed for an hour each afternoon to help drain the fluid from his lungs. His bed was next to the room’s only window. The other man had to spend all his time flat on his back.

The men talked for hours on end. They spoke of their wives and families, their homes, their jobs, their involvement in the military service, where they had been on vacation..

Every afternoon, when the man in the bed by the window could sit up, he would pass the time by describing to his roommate all the things he could see outside the window.

The man in the other bed began to live for those one hour periods where his world would be broadened and enlivened by all the activity and colour of the world outside.

The window overlooked a park with a lovely lake. Ducks and swans played on the water while children sailed their model boats. Young lovers walked arm in arm amidst flowers of every colour and a fine view of the city skyline could be seen in the distance.

As the man by the window described all this in exquisite details, the man on the other side of the room would close his eyes and imagine this picturesque scene.

One warm afternoon, the man by the window described a parade passing by.

Although the other man could not hear the band – he could see it in his mind’s eye as the gentleman by the window portrayed it with descriptive words.

Days, weeks and months passed. One morning, the day nurse arrived to bring water for their baths only to find the lifeless body of the man by the window, who had died peacefully in his sleep.

She was saddened and called the hospital attendants to take the body away.

As soon as it seemed appropriate, the other man asked if he could be moved next to the window. The nurse was happy to make the switch, and after making sure he was comfortable, she left him alone.

Slowly, painfully, he propped himself up on one elbow to take his first look at the real world outside. He strained to slowly turn to look out the window besides the bed.

It faced a blank wall.

The man asked the nurse what could have compelled his deceased roommate who had described such wonderful things outside this window.

The nurse responded that the man was blind and could not even see the wall.

She said, ‘Perhaps he just wanted to encourage you.’

Epilogue:

There is tremendous happiness in making others happy, despite our own situations. Shared grief is half the sorrow, but happiness when shared, is doubled. If you want to feel rich, just count all the things you have that money can’t buy.

‘Today is a gift, that is why it is called The Present .’

The origin of this letter is unknown.

- See more at: http://truthseekerdaily.com/2013/11/it-will-take-just-1-minute-to-read-this-and-change-your-thinking/#sthash.CL3jMVHu.dpuf

"Gusto kitang protektahan...pero wala akong karapatan"

#nakita ko lang sa twitter #hello

matabangutak

lookingthroughcoloredglasses

matabangutak:

Bawal daw tikman yung Pla Pla.

Magkano po tuition pag UST-CTHM ang kukunin ko po??? Thanks po!!!!

Ngayon ko lang nakita to :))

nahihiya po ako magpakilala. -____- hahahahaha.

Yow!

"Wag kang malungkot kung pumapalpak ang lovelife mo, sadyang malakas lng yung panalangin ng taong pumapangarap sayo."

#nakita ko lang sa fb #di ko po ito pagmamay-ari

leomigraso-deactivated20140524

lookingthroughcoloredglasses

malagkitnatingiin:

kattyrinuuhh:

HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA GV AKO DITO.

tangnang to napakanta ako ng di oras dito eh :D hahahaha

HAHAHAHHAHHAHAHAHA

Nakita ko lang sa notes ng fb, pinost ko nung mother's day 2011

"Mama,Ma,Inay,Nanay,Mommy,Inang,Nay,Mother"

by Bryan Manalansang (Notes) on Thursday, May 5, 2011 at 11:32am

PublicFriendsOnly MeCustomClose FriendsFamilySee all lists...TumblrUniversity of Santo TomasCTHM Intenzyc DanzergeCTHM Intenzyc DanzergeSt. Therese of the Child Jesus AcademyMalabon AreaSTCJA ManuscriptFamilyelementary 2006Manila, Philippines AreaUniversity of Sto. TomasUST College of Tourism and Hospitality ManagementThe Thespian SocietyAcquaintancesGo Back

Hindi niyo ba naisip o napagtanto kung gaano kahirap magdala ng isang munting anghel sa kanyang sinapupunan sa loob ng ilang buwan? Pagkatapos ay lalaki lang ang batang barumbado at matigas ang ulo. Minsan naisip niyo ano kaya ang nararamdaman ng isang nanay? Nasabi mo na ba sa kanyang mahal mo siya at nagawa mo na bang magpasalamat?

Iba ang tuwa niya nung sinilang ka, nagisip agad ng pangalan, bumili ng damit at iba pang gamit. Hindi madali ang buhay ng isang ina base sa aking obserbasyon at sa katotohanan naman. Maglilinis ng dumi mo, gigising tuwing madaling araw, yung iba nga di makatulog dahil sa iyak mong makagising kapit-bahay. Minsan ang iba pa ay dumating sa puntong halos lumuhod at magmakaawa sa ibang tao para lang mabili ang gatas at vitamins na kailangan mo. Kapag nagkasakit ka todo ang iyak dahil di alam ang gagawin.

Siya lang ang babaeng kapag sakto lang ang bilang ng pagkain ay sasabihin "Busog ako, sige kainin niyo na yan"

Siya lang ang babaeng sesermonan ka pero sa loob-loobin niya "sana iyong mantindihan"

Siya lang ang babaeng naglilinis ng bahay, kahit ikaw puro kalat ang ginagawa

Siya lang ang babaeng Ihahatid ka papuntang school ng nakatricycle, pag uwi niya maglalakad lang siya

Siya lang ang babaeng pagkatapos mong sigawan, kung hindi ka sesermonan, pag alis mo iiyak at magdaramdam pero pagkatapos niyong magkita ulit, balik sa normal

Siya lang ang babaeng hinihingian mo ng pera ng walang pasasalamat

Siya lang ang babaeng parehong TATAY at NANAY

Siya lang ang babaeng babantayan ka kapag may sakit ka

Siya lang ang babaeng Todo suporta sa iyo kahit na di ginagawa ang best mo

Siya lang ang babaeng halos maging katulong sa bahay niyo at ikaw ang senyorita/senyorito

Siya lang ang babaeng ipagtatanggol ka sa mga batang kaaway mo

Siya lang ang babaeng nagtetext na "Nasan ka na?" ngunit di mo pinapansin ang text niya at iniiwan mo siyang nag-aalala

Siya ang babaeng nagtratrabaho sa ibang bansa maitaguyod ka lang.

Siya ang babaeng walang pakielam sa sarili niya basta ba ikaw ay may magandang kinabukasan

Siya ang babaeng magsusuot ng mumurahing damit para maganda ang maibili sayo

Siya ang babaeng uuwi ng maaga dahil nasa galaan ka pa, para pag uwi mo may pagkain na

Siya ang babaeng nakakabasa ng mukha mo kung malungkot ka kinikilig,masaya,atbp

Siya ang babaeng naglalaba ng damit mong di mo iningatang magkamantsa

Siya ang babaeng umiintindi sa mga maling ginagawa mo ngunit itatama ka sa ibang paraan

Siya ang babaeng kahit itago mo sa kanya ang mga bagay-bagay ay mauunawaan niya pa

Siya ang babaeng binoblock mo minsan sa facebook

Siya ang babaeng maglalagay ng panyo sa likod mo tapos sasabihin mong malaki ka na

Siya ang babaeng nagmamahal sa iyo ng higit pa sa buhay niya

Siya ang babaeng dahilan kung bakit ka humihinga

Siya ang babaeng nakalimutan mong sabihan ng "I love you" at "Thank you"

Siya ang babaeng dahilan kung bakit ka nasa kinakatayuan mo ngayon

Siya ang babaeng tinatawag mong "Mama,Ma,Inay,Nanay,Mommy,Inang,Nay,Mother"

Hindi pa huli, batiin siya ng "Happy Mother's Day"

Nasabi mo na ba sa kanyang mahal mo siya at nagawa mo na bang magpasalamat?

Hindi mo alam kung gaano kalaking bagay ang magagawa mong iyan para sa iyong ina na siyang humubog ng iyong katauhan. Sige na, lumapit na sa iyong "Mama,Ma,Inay,Nanay,Mommy,Inang,Nay,Mother"

#mother's day #happy mother's day #inay #nanay #kwento ni lolo bryan #mom

gravityymind

One of the main reasons why I’m still single is because I’m too attached with the internet.

#nakita ko lang sa fb

Puerto Galera!!!

Gumising ako ng maaga para pumunta ng UST tas diretso na sa port ng Batangas. Wala kaming maparkingan kaya kinontact ng kablock ko yung tatay niyang Admiral, bigla kaming naging parang turista tas special talaga turing samin, hinatid pa kami ng police kaya sobrang nakakagulat. Diniretso na kami sa loob kahit di na natignan dala namin tas 11 kami lahat pero 5 lang binayaran namin na ticket tas di na naghintay, diretso na agad sa malaking bangka. Nasa oras din yung biyahe.

Pagkababa namin ang dami na agad mga tricycle driver na nag-aabang, mas mura dun sa labas kaya kung pupunta kayo lumabas kayo ng gate. Pagkarating namin sa bahay na tutuluyan namin nagpicture na agad tapos kumain kasi pupunta na kami ng white beach. Di ko alam yung isusuot ko kasi yung board shorts na binili ko hanggang baba lang ng toot at puwet tas di ko na mataas. Di kasya, sayang lang. Kaya nakamaong ako tas yung pagpasok namin like a boss, tinginan yung mga tao, eh malamang mga chicks kasama ko lahat naka-swim suit tas magaganda pa. Hinayaan ko sila magtampisaw, ako pinagmamasdan ko lang yung buhangin saka sunset, sobrang naappreciate ko yun, yung nasasabi ko lang "Shit, ang ganda" . Marami rin akong nakitang magandang babae pero ewan ko, pakiramdam ko ramdamng ko yung sinasabi nilang KOMITED kahit single ako, pero nappreciate ko ganda nila gaya ng sunset.

Nung bandang pagabi na nag-ikot lang kami, tas naghanap ng makakainan. Sa Food Trip kami kumain, 99 php unli rice. Yung mga bading na nagshoshow ang gagaling nila, nagtila comedy bar bawat inuman at kainan dun. Pero di maiiwasan yung mabastos ako (feeling chicks) pero seryoso, may pagkakataon pa na naki-c.r ako may sumisilip sa pinto. Medyo nakainom na ako nun, nag-inuman kami hanggang madaling-araw. Pabalik-balik sila na nagtatampisaw nung nakaubos na kami ng 3 bote, ako di naman ako masyado uminom, taga-kain lang ako. Habang naghaharutan sila sa karagatan, ako nagbabantay ng gamit, natutulog sa buhangin, kumakain o nagmamatsag. May mga kano at Pinoy na lumalapit sa kanila pero di nila pinapansin. Kapag naiihi sila tatakbo sila sa buhanginan. Pagkatapos nun nakauwi naman kami ng maayos. Naligo, kumain ulit tas natulog. Gusto kong gumising ng maaga para makita sunrise......

Pero nagising ako ng 8:30, lahat kami bumangon tas kumain ng adobo. Lahat kami naghanda na para sa hiking, may pare-parehas silang hats na binigay galing sa aparador. Nagsimula na kaming pumanik mga bandang 11 tas ilang beses din nagpahinga dahil sa mga babaeng kasama. Tas nung nakarating na kami ng tuktok bumili ng coke sakto na may halagang 20php. Nagpicture, nagpahinga tas bumaba ulit tas nagstay sa may part na magandang view, nagpicture at nagpahinga ulit, pinagmasdan yung ganda ng paligid. Tas bumaba na ulit, sobrang taas ng bundok kaya nakauwi kami ng 4 na ata.

Marami kaming narealize. Mas naisip namin yung kahalagahan ng tubig, ng mga puno, saka nung paligid. Saka naisip nila na may mga bagay na akala nila di na nila kaya pero magagawa pala nila. Sobrang umitim kami pero may mga bagay na kaming maipagmamalaki, oras din kasi talaga yung ginugugol para makapanik dun. Nakapanik na ako dun tas habang tinatanong nila kung malapit na kahit wala pa sa kalahati sinasabi ko malapit na o kaya binibigyan ko sila pag-asa.

Alas kwatro na kami nakauwi tapos kumain ng sinigang at uminom ng malamig na coke (endorser). Nagpahinga sila, lahat sila bulagta sa mismong place kung san sila kumain. Ako naligo sa beach sa tapat ng bahay tas nakakuha kami starfish na blue. Nung gabi na kumain kami ng pork bbq at hotdog tas naginuman ulit, ako tinulugan ko sila. Bumili pala kami sa labas tas nakapulot ng iphone 4s pero sinoli rin hinintay namin tumawag, doctor may-ari.

Nung umaga, gumising kami, masarap ulit pagkain. Tas nagkuwentuhan hanggang sa mag-11 na at pangatlong araw na pala namin sa puerto kaya kailangan na umuwi. Nung dumating kami sa Port ng Puerto special ulit ang turing samin dahil may position yung tatay ng kablock. Tas nagkanya-kanyang daan na kami nung nakarating na ulit sa Batangas. Super saya nung 3 araw na yun, walang problema, ang problema lang yung sunburn at dikya. Walang pang 2k yung nagastos ko. Kayo, anong kuwento ng summer niyo?

#kwento ni lolo bryan

Sa sobrang ito yung nararamdaman ko, nakagawa ako nito HAHAHA

#inalter ko lang yung kay benben-eleben #lookingthroughcoloredglasses

boypart-blog

WHAT!!!!

transhumanisticpanspermia

They can leap 36 feet

As in leap forward 36 feet

They don’t jump 36 feet into the fucking sky do you know how terrifying that would be the human race wouldn’t have survived because we’d have all had heart attacks while still in Africa

handsomeamoeba

bountyhunterdwe

I just spent two minutes laughing harder at this than I probably should have.

lookingthroughcoloredglasses

HAHAHAHAHAAH

hi kuya, im an incoming cthm-trm freshie. gusto ko po sanang sumali sa intenzyc danzerge kaso po... let's say, nagsasayaw ako pero basic lang and hnd po bagay sakin msyado? kaya ko po gusto sumali kasi gsto ko po tlgang mahasa ung skills ko sa pagsasayaw. tingin nyo po may chance ako makasali?

.Marami samin yung nagsimula sa basic ngayon mga halimaw na...Inaamin ko noon wala akong alam na stunts and genre, ngayon natuto ako, naging flexible. Anu fb mo? add mo ko :)) Ako bahala sayo :) Para kang ako, nung bakasyon pa lang at di pa ako nagfifirst year alam ko na yung dance troupe tas lumapit lang din ako sa isang tao. Tutulungan ka ng dance troupe promise :)

Hayaan na lang...

Minsan may mga sitwasyon na mas okay kung hahayaan na lang. Hindi naman tuluyang papabayaan pero mas okay yung wala tayong ginagawa sa mga nangyayari. Minsan kasi sa di natin pagpansin sa isang pangyayari, mas nabibigyan ng oras maghilom ang sugat, mas nakakapagisip-isip at minsan mas makakaramdam ka ng ginhawa.

Nitong nakaraang buwan, may pinilit akong ayusin, binigay ko ang effort ko para maging okay , para walang gulo (papangunahan ko na hindi po ito lovelife). Sobrang sakit siyempre na hinayaan niya lang na magkabuhol yung sitwasyon.....hindi naayos o napag-usapan dahil hindi tugma ang willingness ng isa't isa para maayos, ang masaklap pa ay isa siya sa mga kaclose mo sa college, sige para hindi kayo maguluhan sabihin nating "isang di pagkakaunawaan".Hanggang sa di na napag-usapan. Di ko na rin kinakausap yung taong iyon, malamang may pride rin ako, tinanggal ko yun para maayos pero wala, ngayon may pride ulit ako. Mas nakaramdam ako ng kaginhawaan, kumbaga naramdaman ko na yung sinasabi nilang "Hakuna Matata", alam ko na minsan di tama yung hinahayaan lang pero may oras ang mga bagay sa mundo, may mga bagay na puwedeng madaliin, may mga hindi. Mas nakaramdam ako na para akong nakawala sa isang kwartong pinipilit kong makulong kahit na nasa akin lang ang susi palabas. Naniniwala naman ako na may oras talaga at maayos din ito. Mas may narealize lang ako na mas dapat bigyan ng importansiya yung mga taong nasa paligid mo lagi, yung mga taong mas naappreciate ka at yung taong di mo naappreciate. Sa mga ganitong sitwasyon kailangan din mag-isip, isipin din ang sarili kasi minsan sa salitang "hayaan" doon mo mararamdaman yung kaginhawaan.

#Kwento ni lolo bryan #magulo

lookingthroughcoloredglasses

Minsan ang pag-ibig ay parang sipon...

May pagkakataon na dumarating sa hindi mo inaasahang sitwasyon

May ups and downs. Kapag bababa, pinipilit mong isalba.

Biglang susulpot….

Biglang nawawala….

Minsan kadiri

Minsan nagiging dahilan ng paghihirap mo

Minsan yung mga tao sa paligid mo nakikita

Minsan nagiging dahilan para mag-ingat ka na sa susunod at mas alagaan ang sarili

Pero sa huli, nasa sa iyo pa rin kung isisinga mo para makahinga ka, makaramdam ng ginhawa. Di man agad mararamdaman ang resulta pero sa huli may kaginhawahan kang mararamdaman.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

KWENTOtero