Luc van der Zandt @lucvanderzandt - Tumblr Blog

Badmat

Vil de dieren zoals je broertje dat vroeger met insecten heeft gedaan. Zonder meelij, maar ook zeker niet met wrok. Met het bloed aan je handen en je ogen zwart en glazig. Stroop ze en hang de schedels aan de muur, stop de tanden in een potje en kijk de ogen niet meer aan. Sla de vlooien van je af, leg de vachten op de vloer en huil, totdat ze door- en doornat zijn, zoals de badmat van je oma in de herinnering van een kind.

Naast je (een terugblik)

Hier gebeurt het, hier klamp je je zo hard aan me vast dat je jezelf verdrukt.

Heb je het gevoel alleen gelaten te worden, te verstikken in de leegte?

Het gevoel: te veel, te min; mensen intens vervelen met enkel zijn.

Pijnig jezelf toch niet zo.

Ik ben de enige vriend, ben niet bang voor mij, ik verlaat je niet.

Ik vertroebel je zicht totdat alles licht en duidelijk is;

helder.

Een beeld

I Een meisje rende over straat en werd aangereden, stierf ter plekke en reïncarneerde als vogel in diezelfde straat. Het gebeurde in één soepele beweging. Meisje, vogel. II De vogel zag een opa die brieven schreef over de dood en aan zijn kleinkinderen. Zijn brieven over de dood frankeerde hij dubbel en verbrandde hij nadien. III Opa had een groot hart, zeiden snikkende familieleden op een begrafenis waar iedereen traditiegetrouw zwart droeg, behalve een jongetje van twaalf. IV Een schrijver keek naar zijn papier en streepte woorden die te veel op elkaar leken. Ik houd niet van deze tendens, dit onderliggende gevoel legt teveel bloot over mijzelf. V Het meisje of de vogel, de opa of het lijk, het jongetje en de schrijver of redacteur dachten teveel. Daarvoor is geen plek.

Je kijkt terug

De hemel kijkt terug als ik weemoedig word, voetstukken vallen, engelen grijpen mijn enkels wanneer mijn ogen sluiten en de paniek wanneer al wat ik probeer te doen te veel voelt als tekort. Maar ik voel je kalme adem als ik naast je bid en lach het liefst bij jou; deel je blijdschap met me, huil met me, druk je hoofd op mijn borst en ik laat je niet alleen als de tijd je tegenzit. Ik ben bang, maar wen aan wat me roert dus schiet de beesten van mijn rug, geef vleugels, laat me voor eeuwig dwalen in gedachten en sluit in mijn armen voor wat ons verder voert.

Onsamenhangsel

Gesloten monden openen niet meer. Warme daken voelen geen aanwezigheid. Mijn hoofd hoort wat het wil horen en toch is het doof. Ik zit vol. Zinnen zijn onsamenhangend, onnavolgbaar en daarom nooit zoals ik ze wil. Woorden zijn de incomplete aanhangsels van gedachten. Ik wil niet meer. Lichaamstaal zegt niet genoeg. Ik ben niet tevreden, niet ontevreden maar toch blijkt één van beiden. De oppervlakte is dichterbij dan je denkt. De lichtzinnigheid die je van mij kent is niet weg. Het is nooit weggeweest. Ik wacht gewoon tot de diepte mij komt halen. Het stelt niks voor.

Liefste Hestia

Liefste Hestia, ik vraag me af wat je zou zeggen als je op één na jongste zoon het liefste dood is en je hem probeert te troosten maar dat niet lukt. Hestia, zou je je daar dan bij neer kunnen leggen? Liefste Hestia, ik vraag me af wat je zou doen als ik je zeg dat ík die ene persoon ben, dat al je goedbedoelde lieve woordjes niet binnenkwamen en ik me eigenlijk nog niks beter voel dan toen. Toen, toen de dagen zwart waren en de zuilen en alles eromheen als twijgjes op een zware herfstdag in elkaar stortten, totdat ook alles wat ik niet kon doen te rusten lag als huilen. Allerliefste Hestia, je inspanningen ten spijt wacht ik op de dag dat de afwezigheid van jou en vele anderen me de nieuwe rust in leidt.

Fee

Laten we niet praten over hoe vaak ik inmiddels over de dood heb nagedacht en hoe vaak ik dingen op papier wilde zetten maar dat niet deed, zoals vannacht. Laten we praten over jouw geluk, over de mensen die je hebt ontmoet, over de stad waar je zo van houdt, over je mooie leven daar, over de lieve kat die je daar al snel gevonden had. Ik wens het beste voor je, wil graag vaak met je lachen en zelfs rouwen als het moet, maar niet nu, niet nu en niet te vaak, want dat verdien ik niet, je bent ook veel te goed. Onthoud: Ja, ik vrees voor de dag van morgen maar het komt wel goed, maak je geen zorgen.

Welkom terug (concept)

welkom terug, lieve mensen haal die schaduw van uw gezicht

Terneergeslagen

Wie ben ik voor jou in duisternis? Waar ben jij wanneer ik je mis? Je leeft je leven niet. En alles wat ik je vraag is een tweede kans, een dag die ik niet draag. Ontspring de dans opnieuw. Wie ben ik voor jouw wezen, om je ‘nee’ en ‘omdat’ voor te lezen, dat je warmhartig met mij meevoelt? Je was nooit echt voor mij bedoeld. En je kan gaan, maar dat doe je niet. Te veel herinneringen die je niet verliet. Je leeft je leven niet. Wie ben ik voor jouw wezen, om je ‘nee’ en ‘omdat’ voor te lezen, dat je warmhartig met mij meevoelt? Je was nooit echt voor mij bedoeld. Wie ben ik voor jou? Gaandeweg ben ik mijn hoop verloren. En zoals je was, zal je opnieuw zijn. Vorm me als klei, breek me als aarde. Verwoest me als je met mij meevoelt. Je was nooit echt voor mij bedoeld Wie ben ik? Vertaling van Crestfallen, een nummer van The Smashing Pumpkins op het album Adore (1998)

Zonder titel

Het was donker, ik staarde vooruit en strekte mijn arm, reikte naar iets wat ver(der) van mij verwijderd was – misschien wel helemaal niet meer bestond. Buiten zag ik géén schimmen, binnen voelde ik aanwezigheid waarvan ik kon rationaliseren dat het niet bestond en in mijn hoofd dwaalde jij. Het was op de nacht van de eenzaamheid en ik wilde laten zien hoeveel ik om je gaf maar wilde ogen sloten niet en woorden bleven tranen vloeien.

Hoi! Ik ben heel gelukkig de laatste tijd en kom daardoor weinig aan (goed) schrijven toe. Maar ik leef nog wel.

En al wat blijft is as

Om twee uur ’s middags liepen we het liefst samen het kerkhof op. We liepen dicht tegen elkaar. Jij strekte je handen naar de graven waar je in mijn gedachten elk moment omheen kon gaan dansen. Het was geen herfst, maar het voelde wel zo. Een dag haalde jij een aansteker uit je jaszak en graaide een eenzaam verdord blaadje bij een graf vandaan. CARPE DIEM Er waren zandkorrels in het graveerwerk gewaaid door de wind die er niet was. We zaten een poosje op de steen en elk moment dat we daar samen zaten leek de steen minder substantie te krijgen tot we uiteindelijk op lucht zaten. Het wieltje van de aansteker knerpte en jij verbrandde je bijna aan de vlam die schuin waaide door de wind die er niet was. We staarden in het vuur en beseften niets, terwijl het blaadje geleidelijk zijn herfstkleuren terugkreeg. Werd het je te heet, gooide je het blaadje in de aarde. En al wat bleef was as.

Aan de eenzaamheid

Aan alle mensen die ik toch niet lang en goed genoeg bleek te kennen, aan alle gezichten die in een plotse beweging vervaagden en opgingen in niets. Aan de eenzaamheid. Ik geniet van uwe aanwezigheid (ja, nog steeds), van alle moed die u mij geeft en alle ballast van morgen die me hup, zo weer in de schoenen zinkt. Ik ben dankbaar voor de avonden als deze die u voor mij belegt, voor alle momenten die mij het contrast voor mijn ogen doen verscherpen; de handreiking die u mij doet. Ik ben een gelukkig man, zelfs op momenten zoals deze, en heb niets te klagen als ware ik dat zelf niet, maar alstublieft, alstublieft, laat mij nu toch maar weer alleen.

De eerste akte

Zie mij nou – naakt, bedreven en moedwillig stukgemaakt. Ik spreek de mensen die mijn hart kunnen beschenken en verteer chaos, de vraag- stukken in mijn hoofd. Je hebt geen half woord nodig, ik hang al lang aan je lippen. Ik zou je zoveel willen ver- tellen en nog meer willen vragen, maar ben door angst bevangen. Een werkelijke angst te min, die met nachtelijke gezichten samen verdwijnt als ik je zie. Op de muren van de stad staat jouw besef beschreven, en in mijn hoofd schreeuwen levendige stemmetjes je naam. Ik verlies het van de rede, van een gestoord man die maar niet wil nemen.

Meester der gedachten

In de boomgaard die op mijn route naar de bushalte ligt huppelt een klein meisje rond. Ze draagt een geel jurkje met zwart bloemenmotief dat tot haar knieën reikt en heeft zwart, stijl en middellang haar. Haar handen zijn wijd opengeslagen en dragen een gouden kettinkje. Ze tolt rond en bij iedere omwenteling denk ik haar gezichtsuitdrukking te zien veranderen: onbezorgd, angstig, dan weer onbezorgd, enzovoorts.

In de rechtszaal zie ik haar weer. Ze wordt vergezeld door een lange, blanke man in een grijs pak. Deze spreekt even met het meisje en als ze haar mond opentrekt, vullen tranen die uit haar zwarte ogen vloeien de ruimte. Buiten wordt ze geschept door een auto. Ik zie geen bloed, enkel rozenblaadjes die meewaaien met de wind.

’s Ochtends zit ik nuchter aan de ontbijttafel in een met licht gevulde ruimte. Voor mij staat een sapglas, tot de helft gevuld met kraanwater, waar ik voor een deel slaapdronken, voor een deel gefascineerd naar staar. Ik zie de helderwitte wanden van de kamer al lang niet meer en waan mij in de Sahara. De kille gloed die van de wanden af komt gaat golven en krijgt een warmere tint. Op mijn voorhoofd vormen zich zweetdruppels.

Plots is het donker en knip ik de tafellamp aan die op de uiterste linkerhoek van de tafel staat. Een seconde vraag ik me af wat er gebeurd is. Dan springt het peertje van de lamp en zit ik weer in het donker. Mijn glas met water licht fel op, waardoor een levendig lichtspel de kamer vult. Nu pas valt het mij op dat een donkerrood blaadje op de wateroppervlakte drijft. Langzaam scheiden al even rode druppels zich van het blaadje af. Een traag wolkje vormt in het glas en verenigt mijn bewustzijn met het water.

Straathart

Dinsdagavond, de maan schijnt niet. Ik let even niet op en je bent in een beest veranderd. Gele ogen die je aankijken alsof ze al je gedachten kunnen blootleggen. Een enorme snuit met daaronder een bek vol vlijmscherpe tanden die geen fatsoenlijk denkend mens zou durven te benaderen.

Er ligt een hart op straat. ’t Is een verse: rozenrood, gutsend van het bloed en nog kloppend. Het lijkt te schrikken van de koude van de stenen waarop het ligt, want het maakt de kleine sprongetjes van een creperend wezen. Je pakt het hart op, grijpt het stevig tussen de vingers van je linkerhand en knijpt het uit alsof het een spons is. Daarna leg je het zorgvuldig terug.

De kerk heeft vier reusachtige klokken, aan elke zijde een. Met het bloed zet je op elke wijzerplaat iets neer wat alleen jij begrijpt.

De eerste pagina’s van mijn agenda zijn inmiddels onleesbaar. Deze pagina’s bevatten mijn contactgegevens en wat kleine notities, evenals een pretentieuze titel die ik lang geleden aan mijn agenda heb gegeven (het is een anderhalfjaaragenda). Nu bevatten ze enkel nog rozenrood.

Ook je handen zijn rood. Het doet je denken aan het vingerverven dat je vroeger altijd deed.

In het bos lig je stil, iets wat je anders nooit doet. Een eekhoorn sluipt naderbij. Hij snuffelt eerst nog wat rond, schoffelt wat bladeren, eikels en andere bosmaterialen aan – die hij overigens niet meeneemt of ook maar gebruikt – en gaat ten langen leste bij je zitten. Jij blijft stilliggen. De eekhoorn pakt een takje tussen zijn pootjes en pookt je, pookt, blijft maar poken, terwijl jij hem straal negeert.

#Over mensen #3

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Luc van der Zandt